Η αλήθεια είναι από τη φύση της καθαρή, διάφανη, θεραπευτική. Δεν ανήκει σε κανέναν μας· είναι δώρο του Θεού προς τον άνθρωπο. Όμως ο άνθρωπος, συχνά, παίρνει αυτό το δώρο και το αλλοιώνει. Μπορεί να μην πει ψέματα, να μη διαστρέψει τα γεγονότα, κι όμως να αδικήσει βαθιά τον αδελφό του. Αυτό συμβαίνει όταν η αλήθεια αποσπάται από την πληρότητά της και χρησιμοποιείται με τρόπο μερικό, αποκομμένο από το πλαίσιο, δημιουργώντας μια εικόνα που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Έτσι γεννιέται η συκοφαντία των αληθών γεγονότων: το πιο ύπουλο από τα προσωπεία της αδικίας.«Η εικόνα που δημιουργώ με τις σκέψεις ή τα λόγια μου για τον άλλον είναι αληθινή ή περιστασιακή;»
Αν η απάντηση είναι πως αφήνουμε κενά, τότε η σιωπή είναι προτιμότερη από τον λόγο. Γιατί, όπως μας υπενθυμίζει ο Κύριος: «Εν ω μέτρω μετρείτε, μετρηθήσεται υμίν» (Ματθ. 7,2).
Η αλήθεια είναι φως· αλλά το φως λάμπει μόνο όταν είναι ολόκληρο.
Ακόμα και αν ξέρεις με λεπτομέρειες όλη τη ζωή του άλλου δεν μπορεις να τον κρίνεις, γιατί δεν γνωρίζεις γι αυτόν ολόκληρη την αλήθεια, πριν τελειώσει ο κόσμος όλος μέσα στον οποίο αυτός έζησε και με τις επιλογές του διαμόρφωσε.
Πηγή: pemptousia.gr
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Ορθοδοξία News Agency .