Γράφει ὁ Ἀρχιμ. Ἀρσένιος ΚωτσόπουλοςΣτις 3 Μαρτίου τοῦ 2006 ὅλη ἡ Ἑλλάδα γνώρισε ἕναν νέο άγιο, τὸν Βησσαρίωνα τόν Ἀγαθωνίτη, ὁ ὁποῖος μετά από 15 χρόνια βγῆκε ἀπό τόν τάφο του ἄφθαρτος, ἀδιάλυτος, εὐωδιάζων, Όμως τί εἶδε ὁ Θεός καί ἔδωσε τέτοιο θαυμαστό σημάδι σε αὐτόν τόν ἄγνωστο μέχρι τότε σπουδαῖο ἄνδρα; Τὸ ἀντιλαμβάνεται κανείς στήν περίφημη βιογραφία αὐτοῦ τοῦ σύγχρονου ἁγίου, γιά τήν ὁποία ὁ ἀείμνηστος ήγούμενος τῆς Μονῆς π. Δαμασκηνός ΖαχαράκηςΤί ἔργο, ἀλήθεια, καί αὐτό! Ποιός καλοπροαίρετος ἄνθρωπος, ὅπου καί ἄν ἀνήκει, ὅποιον θεό καί ἄν προσκυνάει, δέν θά συγκινηθεῖ μέ τήν ζωή, τό ἔργο καί τήν μορφή αὐτοῦ τοῦ μεγάλου ἁγίου; Αὐτοῦ πού περπατοῦσε κάτω ἀπό δύσκολες συνθῆκες και ζητιάνευε στα χωριά τοῦ νομοῦ Φθώτιδος γιά νά στηρίζει φτωχές οἰκογένειες. Αὐτοῦ πού ζοῦσε μέ ἕνα τριμμένο ἀντερί. Αὐτοῦ πού ἔσωσε ὁλόκληρα χωριά τῆς Καρδίτσας ἀπό μαζικές ἐκτελέσεις, πέφτοντας πάνω σε Γερμανούς διοικητές διακινδυνεύοντας τήν ζωή του. Μάλιστα ἀπό σφαίρα πού ἔριξε Γερμανός στα πόδια του, ἔτσι γιά ἐκτόνωση, καθώς ὁ ἅγιος τόν πίεζε νά μήν σκοτώσει ἀμάχους, τσάκισε καί ἡ φωνή του, καί μέχρι το 1991 πού ἐκοιμήθη εἶχε μόνιμη βραχνάδα.Όταν δὲ ἔλαβα τήν βιογραφία του στα χέρια μου, ἄνοιξα τό βιβλίο καί ἔπεσα σε ἕνα συγκλονιστικό γεγονός, μέσα ἀπό τό ὁποῖο γίνεται ἀμέσως ἀντιληπτό πόσο ευαίσθητη καί ἄγια ψυχούλα ἦταν. Το περιστατικό εἶχε νά κάνει μέ ἕναν σκοτωμένο σπίνο, ἕνα πουλάκι-φίλο τῶν πατέρων τῆς Μονῆς Ἀγάθωνος. Ἄς ἀκούσουμε τὴν ἱστορία, ὅπως τήν διηγεῖται ὁ π. Δαμασκηνός:«Κάθε πρωί μετά τήν ἀκολουθία, ὁ π. Γερμανός μέ τόν π. Βησσαρίωνα πήγαιναν καί κάθονταν στο τραπέζι πού βρίσκεται στο περιστήλιο τῶν κελλιῶν. Ἐκεῖ ἔπαιρναν τό πρωινό τους. Ἕνα πουλάκι (σπίνος) πετοῦσε ἀπό τά δένδρα τῆς αὐλῆς στό τραπέζι τους καὶ ἔτρωγε τά ψίχουλα, χωρίς καθόλου νά φοβάται τούς πατέρες. Πότε πετοῦσε στόν ἕναν πατέρα καί πότε στον ἄλλον καί πότε καθόταν πάνω στα σκουφιά τους. Οἱ πατέρες τὸ ἀγαποῦσαν πολύ καί κάθε ἡμέρα τό περίμεναν νά ἔλθει στην συντροφιά τους. Εγώ πού τούς πήγαινα το πρωινό τους, ἔβλεπα την όμορφη αυτή σκηνή καί θαύμαζα καί την ημεράδα τοῦ πουλιοῦ καί την χαρά τῶν πατέρων.
»Ένα πρωί μπήκε στην αυλή τῆς μονῆς ἕνα παιδί ἀπό τό διπλανό χωριό, τό ὁποῖο μέ τό ἀεροβόλο κυνηγοῦσε πουλιά. Χωρίς νά τό ἀντιληφθοῦν οἱ πατέρες, το παιδί σημάδεψε τον σπίνο τους καί τον σκότωσε. Αξέχαστη θὰ μοῦ μείνει ἡ ἀντίδραση καί τῶν δύο πατέρων, ὅταν εἶδαν τὸ ἀγαπημένο τους πουλάκι να πέφτει σκοτωμένο στήν αὐλή τοῦ μοναστηριοῦ. Ὁ παπα-Γερμανός ἔβαλε τις φωνές στο παιδί λέγοντάς του: Γιατί μᾶς ἔκανες αὐτό τό κακό; Γιατί μᾶς στέρησες τήν παρηγοριά;” Ὁ π. Βησσαρίων, άναστατωμένος καί αὐτός καί πολύ λυπημένος, πῆγε γρήγορα καί πῆρε στά χέρια του τό νεκρό πουλάκι καί τό καταφιλοῦσε, ἐνῶ ἀπό τά μάτια του έτρεχαν καυτά τα δάκρυα τῆς λύπης του.»Ἡ ἀντίδραση καί ἡ λύπη τῶν πατέρων γιά τόν σκοτωμό τοῦ σπίνου τους δικαιώνουν τα λόγια τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ τοῦ Σύρου, πού λέγει πώς “ἡ καρδιά τοῦ μοναχοῦ πρέπει νά εἶναι καιομένη ὑπέρ ἀπάσης τῆς κτίσεως”».
Ένα δυσάρεστο γεγονός. Ὁ σπίνος νεκρός. Ὅμως οἱ δύο πατέρες δέν ἀντέδρασαν τό ἴδιο. Ὁ πνευματικός ἄνθρωπος καί ὁ ἅγιος ἄνθρωπος.Πόσες νεκρές ψυχές κυκλοφοροῦν ἄραγε ἀνάμεσά μας; Κάποτε, πρίν ἀπό 30 χρόνια, σε μιά κατασκήνωση στο Καπανδρίτι Ἀττικῆς,Τα χρόνια πέρασαν. Ἔγινα ἱερέας. Πρίν ἀπό τρία χρόνια ὁ Μιχάλης ἐμφανίστηκε στόν Ἱ.Ν. τοῦ Προφήτη Ηλία. Με βρήκε. Ἐξομολογήθηκε.15 Αὐγούστου 2022
Πηγή: «ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΧΑΡΙΤΩΝ – Στούς δρόμους τῆς πόλης», Ἀρχιμ. Ἀρσένιος Κωτσόπουλος, ἐκδ. Ἀγαθός Λόγος, σελ. 27-31
Συντάκτης