Τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς
XPICTOC ΕΤΕΧΘΗ!
ΑΛΗΘΩΣ ὁ Θεὸς ἐγεννήθη ὡς ἄνθρωπος, διὰ νὰ δωρήσῃ ὡς Θεάνθρωπος εἰς τὸ ἀνθρώπινον γένος πᾶν ὅ,τι εἶναι ἀναγκαῖον εἰς τὸν ἄνθρωπον πρὸς ζωὴν αἰώνιον καὶ εἰς αὐτὸν καὶ εἰς τὸν ἄλλον κόσμον. Τοῦτο εἶναι τὸ Εὐαγγέλιον ὑπὲρ ὅλα τὰ εὐαγγέλια: ὁ Θεὸς ἐγεννήθη ὡς Θεάνθρωπος, καὶ ἐν Αὐτῷ ὅλη ἡ Παναλήθεια, ὅλη ἡ Πανδικαιοσύνη, ὅλη ἡ Παναγάπη, ὅλον τὸ Πανέλεος, ὅλη ἡ Παναγαθότης, ὅλη ἡ Παγχαρά, ὅλος ὁ Παμπαράδεισος. Ὅλαι αὐταὶ αἱ θεανθρώπιναι πραγματικότητες ἀποτελοῦν τὴν θεανθρωπίνην πανσοφίαν, την θεανθρωπίνην φιλοσοφίαν, τὴν θεανθρωπίνην θεώρησιν τοῦ κόσμου. Αἱ ἀλήθειαι αὐταὶ ἐπραγματοποιήθησαν πλήρως εἰς τὴν ζωὴν καὶ τὸ ἔργον τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, διὰ τοῦτο ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ ὑψίστη ἀξία τοῦ ἱστορικοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ ἡ μοναδική πηγή ὅλων τῶν δημιουργικῶν δυνάμεών του. Αὐτὸς εἶναι ἡ Κεφαλὴ τῆς Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς.
ΠΡΟΣΩΠΟΠΟΙΩΝ ὅλας τὰς ἀληθείας, πρῶτος καὶ μόνος ὁ Θεάνθρωπος ἀπεκάλυψε καθ’ ὁλοκληρίαν πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν περὶ τοῦ ἀνθρώπου: πόθεν εἶναι καὶ ποῦ πορεύεται, τί εἶναι καὶ ἕνεκα τίνος ὑπάρχει. Ἡ βασική ἔννοια τῆς ἀληθείας αὐτῆς εἶναι ἡ ἑξῆς: ὁ ἄνθρωπος εἶ- ναι αἰωνία ὕπαρξις· διὰ πᾶν ὅ,τι πράττει, αἰσθάνεται, σκέπτεται, λέγει, ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὑπεύθυνος ἐνώπιον τοῦ παντεπόπτου Θεοῦ. Διὰ τοῦτο εἶναι εἰς αὐτὸν ἀπαραίτητος εἰς τὴν ζωὴν αὐτὴν παντεπόπτης, ὁδηγὸς καὶ ἀλάνθαστος χειραγωγός. Τοιοῦτος ὁδηγὸς καὶ χειραγωγός ἐδόθη εἰς τὸν ἄνθρωπον ἐν τῷ Προσώπῳ τοῦ Θεανθρώπου. Αὐτὸς εἶναι ἡ τελεία καὶ ἁγία Συνείδησις τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς ἀνθρωπότητος.
ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑΝ τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ὁ πλανήτης αὐτὸς δὲν γνωρίζει ἰδανικώτερον Πρόσωπον ἐκτὸς τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ. Ἐν Αὐτῷ ἐδόθη καθ’ όλοκληρίαν ὅ,τι ἡ ἀνθρωπίνη σκέψις δύναται νὰ φαντασθῇ ὡς τὸ πλέον ἀγαθόν, τὸ πλέον ὡραῖον, τὸ πλέον δίκαιον, τὸ πλέον ἀληθές, τὸ πλέον ἀθάνατον, τὸ πλέον τέλειον. Δὲν ὑπάρχει ἀγαθόν, τὸ ὁποῖον δύναται να φαντασθῇ καὶ νὰ ἐπιθυμήσῃ ὁ ἄνθρωπος καὶ νὰ μὴ τὸ εὕρῃ ἐν Αὐτῷ· ὁμοίως δὲν ὑπάρχει ἀλήθεια, δικαιοσύνη, ἀρετή, τελειότης, τὴν ὁποίαν θὰ ἠδύνατο να διανοηθῇ καὶ νὰ ἐπιθυμήσῃ τὸ ἀνθρώπινον γένος καὶ νὰ μὴ τὴν εὕρῃ ἐν Αὐτῷ. Προκειμένου περὶ τῆς ἀληθείας, Αὐτὸς εἶναι ἡ αἰωνία Ἀλήθεια· προκειμένου περὶ τοῦ ἀγαθοῦ, Αὐτὸς εἶναι τὸ αἰώνιον Ἀγαθόν· προκειμένου περὶ τῆς δικαιοσύνης, τῆς ἀγάπης, τοῦ κάλλους, τῆς ζωῆς, Αὐτὸς εἶναι πάντα ταῦτα ἐν πληρεστάτῃ καὶ τελειοτάτῃ ἐννοίᾳ.
ΤΟΥΤΩΝ οὕτως ἐχόντων, οἱ ἐχθροὶ τῆς χριστιανικῆς ἀντιλήψεως τῆς ζωῆς συγκεντροῦν ὅλας τὰς ἐπιθέσεις των κυρίως κατὰ τοῦ Προσώπου τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ. Ὡς πρὸς τοῦτο μερικοὶ ἐξ αὐτῶν φθάνουν τόσον μακράν, ὥστε ἀρνοῦνται τὴν ἱστορικότητα τοῦ Προσώπου τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀνάγουν Αὐτὸ εἰς μῦθον. Ἐπειδὴ ὅμως τὸν ἰσχυρισμόν των αὐτὸν διαψεύδουν ἀναρίθμητα ἱστορικὰ γεγονότα τῆς δισχιλιετοῦς ὑπάρξεως τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἀποπειρῶνται αὐτοὶ νὰ διαμφισβητήσουν τὰς κεφαλαιώδεις ἀληθείας τῆς διδασκαλίας τοῦ Θεανθρώπου: τὴν ὕπαρξιν τοῦ Θεοῦ, τοῦ πνευματικοῦ κόσμου, τῆς ἀνθρωπίνης ψυχῆς καὶ τῆς αἰωνίου ζωῆς. ̓Αλλὰ καὶ σήμερον εἶναι ὀφθαλμοφανὲς εἰς τὸν ἀμερόληπτον ἄνθρωπον, ὅτι ὅλαι αἱ χριστιανικαὶ ἀλήθειαι εἶναι ἀδιαμφισβήτητοι καὶ ἀναμφίβολοι. Ὁ Θεάνθρωπος Χριστὸς εἶναι καὶ παραμένει αἰωνίως ἡ ὑψίστη ἀξία τοῦ πλανήτου αὐτοῦ, ἡ ἀρίστη διέξοδος ἐκ πασῶν τῶν ἀνθρωπίνων δυσκολιῶν καὶ ἡ λυσιτελεστάτη λύσις ὅλων τῶν προσωπικῶν καὶ κοινωνικῶν προβλημάτων, τὰ ὁποῖα βασανίζουν τὸν ἄνθρωπον καὶ τὴν ἀνθρωπότητα. Αὐτὸς εἶναι ὄντως ὁ μοναδικός Σωτὴρ καὶ ὁ μόνος φιλάνθρωπος.
ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ θὰ εἶχον δίκαιον μόνον, ἐὰν ἠδύναντο νὰ προτείνουν εἰς τὸ ἀνθρώπινον γένος κάτι καλύτερον, δικαιότερον, ὡραιότερον, χαριέστερον, ἀγαπητότερον, ἰδανικώτερον, τελειότερον τοῦ Χριστοῦ. ̓Αλλὰ δὲν δύνανται τοῦτο καὶ οὐδέποτε θὰ δυνηθοῦν. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι τόσον ἀνυπέρβλητος ἐν παντὶ καὶ μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων καὶ μεταξὺ τῶν θεῶν, ὥστε ὁ φιλόχριστος Ντοστογιέφσκι ἔχει δίκαιον, ὅταν λέγῃ: «Ἐγώ πιστεύω ὅτι δὲν ὑπάρχει τίποτε γοητευτικώτερον, βαθύτερον, συμπαθέστερον καὶ τελειότερον τοῦ Χριστοῦ. Μὲ ζηλότυπον ἀγάπην λέγω εἰς τὸν ἑαυτόν μου: ὄχι μόνον δὲν ὑπάρχει ὅμοιος πρὸς Αὐτόν, ἀλλὰ οὔτε δύναται νὰ ὑπάρχῃ. Ἐπὶ πλέον δηλώνω: ἐὰν κάποιος θὰ ἠμποροῦσε νὰ μοῦ ἀποδείξῃ ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ἐκτὸς τῆς ἀληθείας καὶ ἐὰν ὄντως ἡ ἀλήθεια ἀπέκλειε τὸν Χριστόν, ἐγὼ θὰ προετίμων νὰ μείνω μετὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ ὄχι μετὰ τῆς ἀληθείας».
Διὰ τοῦτο πάλιν καὶ πολλάκις:
ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΤΕΧΘΗ! — ΑΛΗΘΩΣ ΕΤΕΧΘΗ!
Παγχαρμοσύνους χαιρετισμοὺς ἐπὶ Χριστουγέννοις στέλλει ὁ ἀρχιμανδρίτης ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ
Χριστούγεννα 1977.
(Μετάφρασις ἐκ τῆς Σερβικῆς)
Πηγή: Ο.Τ. ἀρ. φ. 299, 15 Δεκεμβρίου 1977