Ἡ ταινία “Καποδίστριας”ποὺ ἀπὸ τὴν ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων προβάλλεται στοὺς κινηματογράφους ἦρθε νὰ καλύψει ἕνα σημαντικὸ κενό: τὴν ἀπουσία τοῦ ἱστορικοῦ κινηματογράφου σὲ μιὰ χὠρα μὲ πλούσια καὶ μακραίωνη ἱστορία. Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀνάγκη τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ νὰ ἐνημερώνεται γιὰ τὴν ἱστορία του, αὐτοῦ τοῦ εἴδους οἱ ταινίες μποροῦν -χωρὶς νὰ εἶναι προπαγανδιστικὲς καὶ στρατευμένες-νὰ ἀναδείξουν καὶ στὸ ἐξωτερικὸ τὴ συμβολὴ τῆς χώρας στὴν ἐλευθερία καὶ στὸν πολιτισμό. Θὰ ἔπρεπε, κατὰ συνέπεια, τὸ Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ καὶ τὸ Ἐθνικὸ Κἐντρο Κινηματογράφου νὰ ἐνθάρρυναν τέτοιες πρωτοβουλίες. Ἀντ’ αὐτοῦ, ὁ Γιάννης Σμαραγδῆς ἀντιμετώπισε χίλια δυὸ προβλήματα καὶ εἶναι ἄξιος συγχαρητηρίων γιὰ τὴν ταινία του. Μὲ τὴ μαζικὴ προσέλευση στὶς αἴθουσες, τὸ κοινὸ ἐπιβραβεύει τὸ ἔργο του. Κάποιες ἀδυναμίες τῆς ταινίας ἐπισημάνθηκαν ἀπὸ καλόπιστες γραφίδες, ἔξω ἀπὸ τὰ προκατειλημμένα φωταδιστικὰ “πολυβολεῖα”, ποὺ εἶχαν ἤδη ἀπαξιώσει συνολικὰ τὴν ταινία πρὶν ἀκόμα προβληθεῖ. Ὅμως, προέχει ἡ σημαντικὴ συμβολὴ στὴν πληροφόρηση εὐρύτατου κοινοῦ γιὰ τὴν πολυεπίπεδη προσφορὰ τοῦ Καποδίστρια, τὴν ὁποία ἐλάχιστοι γνώριζαν: Τὴ σωτηρία τῆς Ἑλβετίας καὶ τὴ δημιουργία τοῦ πολιτεύματός της, τὴ σωτηρία τῆς Γαλλίας ἀπὸ τὸ διαμελισμὸ μετὰ τὴν ἥττα τοῦ Ναπολέοντα, τὴν ἀποτροπὴ φιλοτουρκικῆς ἀπόφασης τοῦ Συνεδρίου τῆς Ἱερᾶς Συμμαχίας στὸ Λάιμπαχ (Λιουμπλιάνα) μὲ τὸ ξέσπασμα τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821. Προβολές 66
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο χριστιανική .