Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί μου ἡ μεγαλύτερη πλάνη ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ κατέβηκε ὁ Χριστὸς στὴν γῆ μέχρι καὶ σήμερα εἶναι ἡ κλασικὴ «ἀτάκα» ποὺ ἀκοῦμε “ἐγὼ πιστεύω ἀλλὰ μὲ τὸν δικό μου τρόπο”. -Καὶ ποιός εἶναι ὁ δικός σου τρόπος; -Νὰ μπορεῖ νὰ μὴν πηγαίνω στὴν ἐκκλησία συχνὰ ἀλλὰ ἀπὸ ὅπου περάσω ἀνάβω τὸ κεράκι μου, κάνω τὸν σταυρό μου καὶ προσπαθῶ νὰ κάνω καλὲς πράξεις, τί ἄλλο νὰ κάνω; -Μὰ ὁ Θεὸς δὲν θέλει τὸ κεράκι σου, ΕΣΕΝΑ θέλει εὐλογημένε.
Κάποτε εἶχε πάει ἕνας στὸν Χριστὸ καὶ τοῦ λέει: -Χριστὲ μοῦ θέλεις νὰ σοῦ φέρω μιὰ λαμπάδα ἴσα μὲ τὸ μπόϊ μου; Καὶ ἀπαντάει ὁ Χριστός: -Καὶ τὰ μελίσσια ποὺ γίνονται οἱ λαμπάδες δικά μου εἶναι. -Ἔ, τότε νὰ σοῦ φέρω μιὰ λειτουργιὰ στὴν ἐκκλησία. -Καὶ τὰ σιτάρια ποὺ γίνονται οἱ λειτουργιὲς καὶ τὰ ψωμιὰ καὶ αὐτὰ δικά μου εἶναι!
-Τότε νὰ σοῦ φέρω ἕνα δεκαχίλιαρο στὸ Φιλόπτωχο ταμεῖο. -Ὅλα αὐτὰ ποὺ ἔχεις δικά μου εἶναι, Τοῦ Κυρίου ἡ γῆ καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς. -Μὰ τελοσπάντων τί θέλεις Χριστέ μου; -«Υἱέ μου, δὸς μοὶ σὴν καρδίαν» (Παρ.
κγ’ 26). Δῶσ’ μου τὴν καρδιά σου. Δῶσ’ μου τὶς ἁμαρτίες σου, αὐτὲς θέλω, αὐτὲς διψάω, γι’ αὐτὲς ἀνέβηκα πάνω στὸν Σταυρό.
Πολλὰ…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr