Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΖΑΝΝΗ Μια σύντομη αναφορά θα κάνουμε στις ομιλίες των δυο τελευταίων.ὡς παρρησίαν ἔχων πολλήν·
Καὶ γὰρ μείζων τῶν Προφητῶν ἁπάντων,
ὑπ’ αὐτοῦ μεμαρτύρησαι) ,
τον καλεί να μείνει ανάμεσα στο εκκλησίασμα, ως προεξάρχων της εορτής: «Καὶ δεῦρο στῆθι μεθ’ ἡμῶν,
Ἐπισφραγίζων τὸν ὕμνον,
καὶ προεξάρχων τῆς πανηγύρεως».«Αν ο θάνατος των οσίων είναι άξιος κάθε τιμής και η μνήμη των δικαίων πρέπει να συνοδεύεται από εγκώμια (σ.σ. όπως περιγράφει άλλωστε και το απολυτίκιο του Τιμίου Προδρόμου: «Μνήμη δικαίου μετ’ ἐγκωμίων»), πολύ περισσότερο πρέπει να τελούμε με εγκώμια τη μνήμη της ακρότατης κορυφής των Οσίων και των Δικαίων, του Ιωάννη, που πρωτοσκίρτησε (σ.σ. προφανώς αναφέρεται στο περιστατικό της συναντήσεως της ήδη εγκύου Ελισάβετ με την επίσης έγκυο τότε Θεοτόκο, όταν το βρέφος της Ελισάβετ σκίρτησε με αγαλλίαση, αντιλαμβανόμενο την παρουσία του σαρκωμένου Λόγου στην κοιλία της Θεομήτορος) και έσπευσε πρώτος και κήρυξε τον Λόγο του Θεού που ενσαρκώθηκε για μας, από τον Οποίον ανακηρύχθηκε και μαρτυρήθηκε ως ο μεγαλύτερος όλων των Προφητών, των Οσίων, των Δικαίων; ….Πράγματι, κάθε εγκωμιαστικός λόγος ωχριά για να περιγράψει αυτό το μεγαλειώδες πνευματικό ανάστημα.
Κανένα εγκώμιο δεν θα ήταν δυνατόν να υπερβεί τα λόγια του Ίδιου του Σωτήρος Χριστού, όταν εγκωμιάζει τον Πρόδρομό Του:
«…ἤρξατο ὁ Ἰησοῦς λέγειν τοῖς ὄχλοις περὶ Ἰωάννου· Τί ἐξεληλύθατε εἰς τὴν ἔρημον θεάσασθαι; κάλαμον ὑπὸ ἀνέμου σαλευόμενον; ἀλλὰ τί ἐξεληλύθατε ἰδεῖν; ἄνθρωπον ἐν μαλακοῖς ἱματίοις ἠμφιεσμένον; ἰδοὺ οἱ ἐν ἱματισμῷ ἐνδόξῳ καὶ τρυφῇ ὑπάρχοντες ἐν τοῖς βασιλείοις εἰσίν. ἀλλὰ τί ἐξεληλύθατε ἰδεῖν; προφήτην· ναί λέγω ὑμῖν, καὶ περισσότερον προφήτου. οὗτός ἐστι περὶ οὗ γέγραπται, ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου πρὸ προσώπου σου, ὃς κατασκευάσει τὴν ὁδόν σου ἔμπροσθέν σου. Λέγω γὰρ ὑμῖν, μείζων ἐν γεννητοῖς γυναικῶν προφήτης Ἰωάννου τοῦ βαπτιστοῦ, οὐδείς ἐστιν».
Αναδημοσίευση από την εφημερίδα “Ορθόδοξη Αλήθεια”