Η παγκοσμίως γνωστή πόλη της
Η Εικόνα της Θεοτόκου στη Βηθλεέμ
Έτσι βρεθήκαμε απροσδόκητα σε μια ελληνορθόδοξη λειτουργία. Ήταν σαν ανταμοιβή για όλες τις περιπλανήσεις και τις εμπειρίες μας της προηγούμενης νύχτας.
Μετά τη Λειτουργία, μοιράστηκε αντίδωρο. Ενώ βρισκόμασταν στο ιερότερο μέρος της εκκλησίας – στο Ιερό Σπήλαιο της Γέννησης – καταφέραμε επιτέλους να προσκυνήσουμε το Ασημένιο Αστέρι, το ακριβές σημείο όπου γεννήθηκε ο Κύριος. Υπάρχει ένα βωμό από πάνω του, στο οποίο τελείται η Λειτουργία. Σύμφωνα με την παράδοση, λίγα βήματα από εδώ υπήρχε η φάτνη στην οποία τοποθετούνταν το νεογέννητο βρέφος. Δεν θέλαμε να φύγουμε, αλλά μας βιάζονταν – οι Καθολικοί ετοιμάζονταν για τη λειτουργία τους.
Ανεβήκαμε επάνω και βγήκαμε έξω στην αυλή από την πλαϊνή πόρτα της εκκλησίας. Μας περίμενε ένα θλιβερό θέαμα…
Δίπλα στο Σπήλαιο της Γέννησης βρίσκεται μια υπόγεια στοά με πολλές σπηλιές – το Σπήλαιο του Ιωσήφ, όπου ο δίκαιος άνδρας έλαβε εντολή από έναν άγγελο να φύγει με την Αγία Οικογένεια στην Αίγυπτο – και πίσω από αυτό βρίσκεται η σπηλιά όπου είναι θαμμένα πολλά από τα μωρά που σκότωσε ο Ηρώδης. Αν στο Σπήλαιο της Γέννησης όλοι μας ήμασταν σιωπηλοί από δέος και χαρά, τότε εδώ θέλαμε να κλάψουμε από αγωνία και θλίψη…
Τότε εκπληρώθηκε το ρηθέν μέσω Ιερεμία του προφήτη, λέγοντας: Εν Ράμα ακούστηκε φωνή, θρήνος και κλάμα και πένθος μεγάλος· η Ραχήλ έκλαιγε για τα παιδιά της και δεν ήθελε να παρηγορηθεί, επειδή δεν υπάρχουν (Ματθ. 2:17-18).
Το εξής τράβηξε την προσοχή μου: όχι μόνο τα λείψανα μωρών, αλλά και ενηλίκων βρίσκονταν μπροστά μας! Προφανώς, το χέρι του πολεμιστή δεν λυπήθηκε κανέναν — ούτε τα μωρά, ούτε τις μητέρες τους, που είχαν καλύψει τα παιδιά τους με τα χέρια τους.
Τι σκεφτόταν ο καθένας μας κοιτάζοντας τα λείψανα των πρώτων μαρτύρων του Χριστού; Τα αβάπτιστα δολοφονημένα μωρά έχουν γίνει το πρότυπο των θυμάτων των πιο φρικτών εγκλημάτων στην ιστορία της ανθρωπότητας – εκείνων που σκοτώθηκαν στις μήτρες με τη θέληση των ίδιων των μητέρων. Αλλά η σημερινή Ραχήλ δεν θρηνεί…
Έτσι, στη μεγάλη Εκκλησία της Γεννήσεως του Χριστού, όπως και στη ζωή κάθε ανθρώπου, συναντήθηκαν η ευτυχία και η λύπη, η χαρά και η λύπη, η ευσεβής προσευχή και η πικρία της μετανοίας, η γέννηση και ο θάνατος, η αγαλλίαση της ζωής και η φρίκη των απωλειών. Θεέ μου, ελέησον ημάς τους αμαρτωλούς!