Πως ένας δάσκαλος του Ρέικι έγινε Ορθόδοξος ΙεραπόστολοςΒαπτίστηκα κρυφά στην παιδική μου ηλικία. Ωστόσο, την εποχή που γεννήθηκα, οι γονείς μου περνούσαν μια δύσκολη περίοδο στη σχέση τους με την πίστη, οπότε δεν έλαβα εκκλησιαστική ανατροφή. Από μικρός διάβαζα πολύ. Το «Πόλεμος και Ειρήνη» έπεσε στα χέρια μου στην πέμπτη δημοτικού! Περισσότερο από όλα στον Τολστόι μού άρεσαν οι σκηνές των μαχών, ενώ τις σκέψεις του πρίγκιπα Αντρέι για τη βελανιδιά τότε απλώς τις προσπέρασα. Αγαπούσα πολύ τα μαθηματικά και τη φυσική. Αλλά δεν καθόμουν μόνο πάνω από τα βιβλία. Έπαιζα ποδόσφαιρο, έκανα στίβο. Γενικά, ήμουν ένα συνηθισμένο παιδί. Μεγάλωσα, σπούδασα «οικονομική γεωγραφία ξένων σοσιαλιστικών χωρών». Εργάστηκα στον τουρισμό, στον τραπεζικό τομέα και σε πολλά άλλα μέρη. Όταν ήμουν 29 ετών, τον Φεβρουάριο του ’92, έμαθα τυχαία από γνωστούς ότι υπάρχει μια μέθοδος θεραπείας που εφάρμοζαν ο Βούδας και ο Χριστός. Κάτι έκανε «κλικ» στο κεφάλι μου: ο ίδιος ο Χριστός! Κοίτα να δεις!Το ρέικι έχει να κάνει με ενέργειες, με τη θεραπεία μέσω της επίθεσης των χεριών. Είναι μια βουδιστική κατεύθυνση. Εν συντομία, η ιδέα είναι ότι υπάρχει μια πηγή, ένα «εγρηγορός*» (egregore), από όπου απορρέει το ρέικι. Υποτίθεται ότι είναι μια συμπαντική ενέργεια που οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν πάντα και μετά, ξαφνικά, την ξέχασαν.Κάποτε χάλασε το αυτοκίνητό μου και πήγαινα στη δουλειά μου, στο βόρειο τμήμα της Μόσχας, με τη συγκοινωνία. Σε μια στάση έπιασα κουβέντα με μια τυχαία συνταξιδιώτισσα. Ξαφνικά με ρωτάει: «Πηγαίνετε στην εκκλησία;». Τα έχασα. Πρέπει να πηγαίνω; Γιατί; Αλλά η γυναίκα είπε σιγανά μια σύντομη φράση: «Ξέρετε ότι σας περιμένουν εκεί;». Ανασήκωσα τους ώμους: «Ποιος με περιμένει εκεί;». Εκείνη όμως είπε απλά και καλοσυνάτα: «Πιστέψτε με, σας περιμένουν πολύ!» και έφυγε. Αυτή η παράξενη συνομιλία με έναν τυχαίο άνθρωπο δεν έβγαινε από το μυαλό μου. Μόνο μετά από χρόνια κατάλαβα Ποιος περίμενε.Κάποτε τηλεφωνώ στην Αμερική στην Πατρίσια, με την οποία παραμείναμε φίλοι. Με απασχολούσε ένα πράγμα. Είχα πάει στο ρέικι για να συναντήσω τον Χριστό. Της λέω λοιπόν: «Άκου, Πατρίσια, αν το ρέικι είναι το Άγιο Πνεύμα, γιατί στο πρώτο επίπεδο δεν λες καθόλου γι’ αυτό; Γιατί δεν μιλάς για την Τριάδα;». Υποσχέθηκε να το σκεφτεί.Στην αρχή, όταν έφυγα από το ρέικι, μου φαινόταν ότι εκεί ήμουν κάποιος, ενώ τώρα θα ήμουν ένα τίποτα… Αλλά ο Κύριος τα έδωσε όλα – πήρα ευλογία να βοηθώ στο ιερό του ναού του Αγίου Νικολάου στο Κλέννικι, μπροστά στην Αγία Τράπεζα. Στον ναό μας είμαι υπεύθυνος για το ιεραποστολικό και κατηχητικό έργο, βοηθώ τον υπεύθυνο της αρχιερατικής περιφέρειας Θεοφανείων στην εργασία με όσους απομακρύνθηκαν από την Ορθοδοξία. Γιατί έγινα Ορθόδοξος ιεραπόστολος; Αν οδηγούσα τόσους ανθρώπους στον Βούδα, γιατί να μην τους οδηγώ στον Χριστό; Αυτή είναι η αρχή μου: αν γνωρίζεις την αλήθεια, μοιράσου την.* Τι είναι το «Εγρηγορός»; Στον αποκρυφισμό, θεωρείται μια «συλλογική οντότητα» ή ένα «ενεργειακό πεδίο» που δημιουργείται από τις σκέψεις, τα συναισθήματα και την πίστη μιας ομάδας ανθρώπων. Οι οπαδοί αυτών των θεωριών πιστεύουν ότι όταν πολλοί άνθρωποι εστιάζουν στην ίδια ιδέα (π.χ. στο ρέικι), δημιουργείται μια αυτόνομη πνευματική δύναμη (το εγρηγορός) που τους τροφοδοτεί με ενέργεια, αλλά και τρέφεται από αυτούς. Στη γλώσσα των θεοσοφιστών και του αποκρυφισμού, το εγρηγορός (egregore) θεωρείται μια ισχυρή και αυτόνομη σκεπτομορφή.
Ως Σκεπτομορφή θεωρείται μια μορφή ενέργειας που δημιουργείται από τη συγκεντρωμένη σκέψη ενός ατόμου. Εγρηγορός είναι ουσιαστικά μια συλλογική σκεπτομορφή. Προκύπτει όταν μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων (π.χ. οι οπαδοί μιας οργάνωσης, ενός δόγματος ή μιας μεθόδου όπως το ρέικι) σκέφτονται και επιθυμούν το ίδιο πράγμα. Σύμφωνα με αυτές τις θεωρίες, αυτή η συλλογική ενέργεια αποκτά μια δική της «ημι-συνείδηση» και μπορεί να επηρεάζει όσους είναι συντονισμένοι μαζί της.
** Εννοεί την Ακολουθία του Χρίσματος που πρέπει να λαμβάνουν όσοι επιστρέφουν στην Εκκλησία από αιρέσεις. Ο Ιγκόρ αναφέρει ότι ο πνευματικός του τον προέτρεπε στη συχνή Θεία Κοινωνία. Είναι πιθανό είτε ο ιερέας να μην αξιολόγησε σωστά το βάθος της εμπλοκής του στο Ρέικι (ίσως το εξέλαβε ως μια απλή αμαρτία και όχι ως αποστασία/αίρεση), είτε να εφάρμοσε μια υπερβολική «οικονομία», θεωρώντας ότι η μετάνοια του Ιγκόρ ήταν τόσο ειλικρινής που η Κοινωνία θα λειτουργούσε θεραπευτικά για να τον κρατήσει στην Εκκλησία, παρακάμπτοντας το τυπικό μέρος. Το πιο ενδιαφέρον σημείο είναι η αντίδραση του ίδιου του Ιγκόρ μετά από έξι χρόνια όταν κατάλαβε ότι κάτι έλειπε. Η συμμετοχή του στα Μυστήρια ένιωθε ότι «σκάλωνε» στο σκοτεινό του παρελθόν. Η φράση του «δεν θα είναι αλήθεια» αν διδάσκω άλλους χωρίς να έχω τακτοποιηθεί κανονικά, δείχνει ότι ο ίδιος συναισθάνθηκε το αντικανονικό της κατάστασής του. Στη Ρωσία της δεκαετίας του ’90 και των αρχών του 2000, η μετάβαση από τον αθεϊσμό στον αποκρυφισμό και μετά στην Εκκλησία ήταν τόσο μαζική και χαοτική, που πολλές φορές η ποιμαντική πράξη προπορευόταν της κανονικής ακρίβειας.
ΠΗΓΗ: Как мастер рэйки вернулся в Церковь– Милосердие.ru –επιμέλεια Γιούλια ΚΑΡΠΟΥΧΙΝΑ
Προσαρμογή: Ι.Ν.ΑΓΙΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ