π. Ἀνανίας Κουστένης: Στὶς 4 Φεβρουαρίου 1843, ἐκοιμήθη ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ὁ Γέρος τοῦ Μωριᾶ, ὁ γιγαντόψυχος καὶ λεοντόκαρδος Ἕλληνας, ὁ ἀπελευθερωτὴς τῆς Ἑλλάδος.
…Ὁ ἄλλος ἐθνικός μας ποιητής, ὁ Κωστῆς Παλαμᾶς, ὅταν ἔγινε τὸ μεγάλο Σαράντα, εἶπε στοὺς πολεμιστὲς καὶ ἀγωνιστές: «Αὐτὸ τὸ λόγο θὰ σᾶς πῶ, δὲν ἔχω ἄλλον κανένα / μεθῦστε μὲ τὸ ἀθάνατο κρασί του Εἰκοσιένα». Τί ἦταν αὐτὸ τὸ κρασί; Κρασὶ φιλοθεΐας. Κρασὶ φιλοπατρίας.
Καὶ κρασὶ φιλανθρωπίας. Ὄχι μὲ τὴν ἔννοια ὅτι δίνουμε ἐλεημοσύνη. Ἀγαπῶ τὸν ἄνθρωπο.
Διακονῶ τὸν ἄνθρωπο, στ’ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς πατρίδος. Σώζω τὸν ἄνθρωπο… Ὁ Κολοκοτρώνης, λοιπόν, ἔτσι. Ζοῦσε τὴ φιλοθεΐα.
Τὴ φιλοπατρία. Καὶ τὴ φιλανθρωπία. Τὴ φιλανθρωπία!
Σήμερα ἔχουν λιγοστέψει αὐτὰ τὰ πράγματα. Τοῦ ‘πᾶν, πάλι, τοῦ Κολοκοτρώνη κάποτε, τά ‘χουμε πεῖ, ἀλλὰ δὲν πειράζει νὰ τὰ λέμε, σὲ ποιό κόμμα ἀνήκει. Τὸ Ρωσικό, τὸ Γαλλικὸ ἡ τὸ Ἀγγλικό; Καὶ λέει: «Δὲν εἶμαι οὔτε Ρωσόφιλος οὔτε Ἀγγλόφιλος οὔτε Γαλλόφιλος.
Εἶμαι Θεόφιλος. Γιατί μόνος φίλος της πατρίδος μου εἶναι ὁ Θεός». Καὶ πῶς ἔλεγε ἀλλοῦ; «Ὁ Θεὸς ἔβαλε τὴν ὑπογραφή Του γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς Ἑλλάδος καὶ δὲν τὴν παίρνει πίσω».
Κι εἶχε δίκαιο. Ποῦ ‘ν’ αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι; Ποὺ θά ‘πρεπε νὰ τοὺς λέμε, νὰ τοὺς μελετᾶμε, νὰ…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr