Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου Θεολόγου – Καθηγητοῦ Ἀπὸ καταβολῆς τῆς Ἐκκλησίας, ὁ πτωτικὸς κόσμος πασχίζει νὰ τὴν προσλάβει, νὰ παραλλάξει τὴν σώζουσα ἀλήθεια της, νὰ τὴν φέρει στὰ πτωτικά του μέτρα, νὰ τὴν ἀποδυναμώσει ἀπὸ τὴν σωστική της δύναμη.
Αὐτὸ ὀνομάζεται στὴν ἐκκλησιαστική μας γλῶσσα ἐκκοσμίκευση καὶ εἶναι ἴσως μιὰ ἀπὸ τὶς χειρότερες προκλήσεις, ἴσως ἡ χειρότερη, στὴν πολὺ δύσκολη ἐποχή μας, ὅπου κυριαρχεῖ ὁ κοσμικός, ὁ ὑλιστικὸς τρόπος ζωῆς. Μιὰ τέτοια τρανταχτὴ περίπτωση ἀπόπειρας ἐκκοσμίκευσης, ἀπομείωσης τῆς σώζουσας ἀλήθειας τῆς Ἐκκλησίας καὶ εὐτελισμὸς τῆς ἁγιότητας εἶναι καὶ ὁ κατ’ ἔτος «ἑορτασμὸς» ἑνὸς ἀνύπαρκτου, ψεύτικου, κατασκευασμένου «ἁγίου», ὁ ὁποῖος μᾶς ἦρθε ὡς «δάνειο», μεταξὺ τῶν πολλῶν, ἀπὸ τὴν αἱρετικὴ Δύση καὶ καθιερώθηκε ἀπὸ τὸν ἐμπορικὸ κόσμο. Ὁ λόγος γιὰ τὸν περιβόητο «ἅγιο» Βαλεντίνο, τὸν ὁποῖο ὅρισαν ὡς τὸν «προστάτη ἅγιο τῶν ἐρωτευμένων» καὶ «ἑορτάζεται», μὲ ἀπίστευτα πομπώδη τρόπο, στὶς 14 Φεβρουαρίου.
Πρόκειται, ἀναμφίβολα, γιὰ ἀναβίωση ἀρχαίας παγανιστικῆς ἑορτῆς, τοῦ εἰδωλολατρικοῦ «θεοῦ» Ἔρωτα, ὁ ὁποῖος θεωροῦνταν ὁ «πρωταρχικὸς θεός», ὁ ὁποῖος «γέννησε» τὰ κατοπινὰ γένη τῶν «θεῶν»[1] καὶ ἑορτάζονταν μὲ ὀργιαστικὸ τρόπο αὐτὲς τὶς ἡμέρες[2]. Ἐπίσης στὶς 14 καὶ 15 Φεβρουαρίου γιορτάζονταν τὰ «Διονύσια», ὡς «γιορτὴ τοῦ ἔρωτα καὶ τῆς γονιμότητας, ὡς λατρεία στὸ ξύπνημα τῆς φύσης μὲ τὸν ἐρχομὸ τῆς…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr