Κάποτε ὁ Χατζη-Γεώργης εἶχε προβλέψει καὶ ἕνα ἀτύχημα ποὺ θὰ συνέβαινε στὴν οἰκογένεια τοῦ Τσάρου καὶ ἔγραψε στὸν Τσάρο νὰ μὴν περάση τὴν τάδε ἡμέρα ἀπὸ τὴν τάδε γέφυρα μὲ τὸ οἰκογενειακό του ἁμάξι. Ὁ Τσάρος, ὅταν διάβασε τὸ γράμμα τοῦ Γέροντα, χαμογέλασε καὶ εἶπε: «Ὁ Καλόγηρος θέλει καμμιὰ εὐλογία· στεῖλτε του μερικὰ ρούβλια».
Μετὰ ὅμως ἀπὸ ἕξι μῆνες, καθὼς περνοῦσε μὲ τὸ ἁμάξι του, οἰκογενειακῶς, ἀκριβῶς ἀπὸ τὸ σημεῖο καὶ τὴν ἡμέρα ποὺ τοῦ εἶχε προσδιορίσει ὁ Γέροντας, τουμπάρησε τὸ ἁμάξι του, ἀλλὰ δὲν ἔπαθαν τίποτα· γλύτωσαν ὅλοι ἐκ θαύματος! Τότε θυμήθηκε τὰ προφητικὰ λόγια τοῦ Χατζη-Γεώργη καὶ κατάλαβε πῶς σώθηκαν μὲ τὶς εὐχές του. Ἔκτοτε ὁ Τσάρος τὸν εἶχε σὲ πολλὴ εὐλάβεια καὶ τοῦ ἔστελνε ἐπίσημους ἀνθρώπους γιὰ νὰ τὸν συμβουλεύωνται.
Ἑπόμενο ὅμως ἦταν νὰ δημιουργήση ζήλειες σὲ μερικοὺς Ρώσους Μοναχοὺς τὸ ὅτι πήγαιναν οἱ Ρῶσοι στὸν Χατζη-Γεώργη ποὺ ἦταν Ἕλληνας, καὶ δὲν πήγαιναν νὰ συμβουλευτοῦν αὐτοὺς ποὺ ἦταν Ρῶσοι. Ἔστελναν δὲ καὶ εὐλογίες στὸν Γέροντα πολλοὶ Ρῶσοι ποὺ θεραπεύονταν μὲ τὶς προσευχές του. Ἐπειδὴ ὅμως ζοῦσε πολὺ ἀσκητικὰ μὲ τὴν Συνοδία του, τὶς ἔδινε καὶ αὐτὸς εὐλογία στοὺς ἄλλους συνασκητὰς ἢ σὲ φτωχοὺς μὲ ἀφθονία.
Γι’ αὐτὸ καὶ εἶχε ἐπικρατήσει νὰ λένε: «Δίνει σὰν Χατζη-Γεώργης», ὅταν κανεὶς…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr