Μέχρι σήμερα, υπάρχουν περίοδοι όπου αντί να κοιμάμαι, κοιτάζω το σκοτεινό ταβάνι, θυμούμενη τον πόνο μετά την επέμβαση. Ξανασκέφτομαι το αιμάτωμα, την κύστη, τις εντολές για παρακεταμόλη, τα τηλέφωνα που δεν απαντούσατε, τις τελευταίες επισκέψεις στα επείγοντα και την σύγχυση. Αυτό ήταν το χειρότερο μέρος. Υποτίθεται ότι ήσασταν εκεί για να με βοηθήσετε, αλλά αντίθετα, είχα ένα αίσθημα που με βούλιαζε, ότι μόλις παίρνατε τα χρήματα και το σώμα ραβόταν, δεν δίνατε ούτε μια δεκάρα. Εγώ θεωρούμουν ένα «καλό αποτέλεσμα».
Θυμάμαι τα πρόσωπα όλων όσων σας σύστησα τους μήνες πριν την επέμβασή μου. Αναρωτιέμαι αν μόνο σε εμένα φερθήκατε έτσι ή αν πράγματι τους είχα κατευθύνει να πέσουν στα χέρια μιας γυναίκας που προτιμούσε να σφαδάζεις μέρες από τον πόνο παρά να επηρεάσει την «βαθμολογία» της σε συνταγές οπιοειδών ή στο ποσοστό των επανεγχειρήσεών της. Βαθιά μέσα μου καταλαβαίνω ότι δεν θα μιλήσουν ποτέ γι’ αυτό, ακόμα κι αν πέρασαν αυτά που πέρασα εγώ. Γνωρίζω την κουλτούρα τους και ξέρω ότι η αχαριστία δεν είναι ποτέ ανεκτή στους κύκλους τους. Είχαμε όλοι την συνήθεια να επιλέγουμε την ιατρική μας αυτοκτονία παρά την κοινωνική. Ελπίζω να είχατε πιο ευγενικά χέρια από αυτά που είχατε για τις άλλες νεαρές γυναίκες που με ακολούθησαν στο ιατρείο σας. Ελπίζω για το καλό όλων να μην νιώθουν όπως εγώ. Είναι πολύ δύσκολο να ζήσω με αυτό που έχω κάνει στον εαυτό μου.
Οι ορμόνες έχουν πια αποβληθεί από τον οργανισμό μου. Χρειάστηκαν χρόνια για να επιστρέψει το σώμα μου στο αρχικό του σχήμα. Τα κιλά του περιττού βάρους έπεσαν σαν δεύτερο δέρμα, με το υπόλοιπο βάρος να ανακατανέμεται στο σώμα μου σαν να περίμενε την ευκαιρία να επιστρέψει στην κανονικότητα. Ακόμα και το πρόσωπό μου ηρέμησε από το πρήξιμο, ο χοντρός λαιμός μου έλαβε ξανά σωστές αναλογίες. Η μόνη υπενθύμιση που απέμεινε από την οδύσσειά μου είναι οι χοντρές ροζ και άσπρες ουλές που είναι χαραγμένες στο στήθος μου και οι κόκκινες, στριμμένες προσεκβολές που ισχυριζόσασταν ότι ήταν θηλές και στέκουν πλατιές και λοξές στον ανώμαλο θώρακά μου. Αυτό το θεωρούσατε καλό αποτέλεσμα και εγώ κορόιδευα τον εαυτό μου σκεπτόμενη ότι φαινόταν φυσικό για πολύ καιρό. Στους επόμενους μήνες, συνειδητοποίησα ότι η άκρη της παλιάς μου θηλαίας άλω ήταν κρυμμένη στη γραμμή της ουλής, αποχρωματισμένη και έβγαζε τρίχες που κρύβονταν μέσα στον ουλώδη ιστό. Ένιωσα άρρωστη, παραπλανημένη και προδομένη από την νεαρή, χαμογελαστή γιατρό που με είχε διαβεβαιώσει για τόσα πολλά. Αυτό που νόμιζα ότι θα ήταν το τελευταίο βήμα στην μετάβασή μου έγινε ένα αγκάθι στο πλευρό μου, καθώς προσπαθούσα να επιστρέψω στον εαυτό μου.
Βρήκα έναν άλλο χειρουργό, έναν που νοιάζεται για τις γυναίκες, για να με βοηθήσει να συνέλθω. Θα χρειαστεί χρόνος, αλλά θα με φέρει όσο το δυνατόν πιο κοντά στο πώς ήμουν πριν από εσάς. Θέλω να νιώσω ξανά ολόκληρη. Το σώμα μου δεν ήταν ποτέ το πρόβλημα και η συμμετοχή σας στον αυτοτραυματισμό μου με καθυστέρησε για χρόνια από το να το καταλάβω. Μια μέρα ελπίζω να ξυπνήσετε και να συνειδητοποιήσετε ότι καταβροχθίζετε και τον εαυτό σας καταστρέφοντας τραυματισμένες γυναίκες που χρειάζονται ψυχολογική φροντίδα. Εύχομαι αυτά που κάνατε να σας ελέγχουν συνεχώς.
Μακάρι να χρησιμοποιούσατε την εκπαίδευσή σας για να βοηθήσετε αντί να βλάψετε, αλλά υποθέτω ότι αυτό δεν γεμίζει τις τσέπες με τον ίδιο τρόπο.
-Ginny
*Η Ginny Welsh είναι καλλιτέχνης και συγγραφέας που πέρασε την εφηβεία και τα πρώτα ενήλικα χρόνια της μαγεμένη από τον κόσμο της μετάβασης (αλλαγής φύλου). Αν και η ιατρική της μετάβαση θεωρήθηκε «επιτυχημένη», τελικά την ένιωσε ως μια διαδικασία ιατρικής παραμέλησης και καταστροφής. Απογοητευμένη από την κουλτούρα της αυταπάτης, των ψεμάτων και των αναπόφευκτων προβλημάτων υγείας που σχετίζονται με την μετάβαση, τελικά ξεκίνησε την απομετάβασή της το 2024. Τώρα αποδομεί τη βιομηχανία της μετάβασης μέσα από το έργο της.
Μετάφραση και επιμέλεια κειμένου: «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»
https://mumdadandkids.gr/