Α) “Ἡ προσευχὴ βγάζει ψυχὲς ἀπὸ τὴν κόλαση” π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος: Ὁ Ὅσιος Γέροντας Ἰωσὴφ ἔλεγε ὅτι “ὄχι μόνο μὲ τὴν Θεία Λειτουργία ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ κομποσχοινι, μὲ τὴν λεγομένη Νοερὰ προσευχή, «βγάζεις ψυχὲς ἀπὸ τὴν κόλαση καὶ τὶς βάζεις στὸν παράδεισο»”.
Τὸ ἀκόλουθο γεγονὸς ποὺ ἄκουσα ἀπὸ τὸν Γέροντά μου, πατέρα Ἐφραὶμ (Ἀριζόνας), τὸ μαρτυρεῖ. Ὁ ἁγιασμένος Γέροντας είχε μια ξαδελφη, τὴν Κατερίνα, ἡ ὁποία ὅταν ἦτο στὸν κόσμο, κοροϊδευε τοὺς παπάδὲς καὶ τοὺς ψάλτες: πῶς διάβαζαν, πῶς ἔψαλλαν, πῶς περπατοῦσαν καὶ γελοῦσε, Ἂν καὶ ἡ ζωή της δὲν ἦτο καθόλου καλή, ἐν τούτοις αὐτὸς τὴν ἀγαποῦσε πολύ. Ἔμαθε λοιπόν πως ἡ ξαδέλφη του, πολὺ νέα κοπέλα, πέθανε καὶ μάλιστα όχι καλά.
Ὅταν ἔφθασε στὶς τελευταῖες στιγμὲς της, ὁ Θεὸς τὴν παραδειγμάτισε, γιὰ νὰ δείξῃ στοὺς οἰκείους και συγγενεῖς της ὅτι ἡ συμπεριφορά της δὲν ἦτο σωστή. Ἔτσι, ὅταν πέθαινε, έβγαζε φωνές, ἔκανε διαφόρους μορφασμοὺς καὶ κινήσεις ἄσχημες καὶ πάνω σ’ αὐτὰ τὰ χάλια ξεψύχησε. Ὁ Γέροντας σὰν τὸ ἔμαθε ἄρχισε τὰ κλάματα.
Δὲν ἔκλαιγε, πού πέθανε ή ξαδέλφη του, ἀλλὰ γιατὶ κολάσθηκε. ᾿Απὸ ἐκείνη τὴν ἡμέρα ἄρχισε συνεχῆ νηστεία καὶ προσευχὴ γι’ αὐτήν, μὰ γιά πολὺ καιρό τὴν ἔβλεπε στὸ σκοτάδι. Μιὰ φορά, ἐνῶ προσευχόταν στήν καλύβα του,…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr