Του Δημητρίου Λυκούδη, θεολόγου, Υπ. Δρα ΕΚΠΑ
Συγκεντρώνω τις σκέψεις μου και επιχειρώ να συμμαζέψω όσα ασυμμάζευτα εντός μου παλεύουν. Αφήνω κάτω τα μολύβια μου. Α, ναι! Ελησμόνησα να στο γράψω! Πάντα με μολύβια έγραφα και γράφω. Πιότερο ερωτεύτηκα τη μυρωδιά τους και τον απαλό και μονότονο ήχο που κάμνουν, κάθε που αγαναχτούν στα χέρια μου και χαρτογραφούν βαριεστημένα! Περισσός κόπος, ίσως, να πληκτρολογήσω μετά στον υπολογιστή, ξανά, όσα επί χάρτου εσημείωσα. Παραξενιές ουκ ολίγες, βλέπεις!
Αν θέλεις, τώρα, και αν ίσως, συνέβαλα, έστω κατ᾿ ελάχιστον, στο να κρατήσεις κάτι απ᾿ όσα παραπάνω εδιάβασες, ετούτο προβάλει ως σημαντικότερο, πλέον διδακτικό, πλέον σωτήριο: Πώς έκαμναν οι Πατέρες, μονολογώ, πώς εσκέπτονταν, πώς λειτουργούσαν! Όλα τα έκαμναν “θέμα προσευχής” και ανέμεναν καρτερικά, ταπεινά, υπομονετικά. Καί προσεύχονταν καί ανέμεναν, καί προσεύχονταν καί ανέμεναν τον Ουρανό να δώσει απάντηση…!
Και, πράγματι! Η Κυρία Θεοτόκος απάντησε! Τότε, σήμερα, πάντοτε!