Μοναχός Σάββας Αγιοπαντελεημονίτης (1903-4 Απριλίου 1992)
Ο Γέροντας της σιωπής και των δακρύων, Σάββας της Καλύμνου
Ο Καλύμνιος και Αγιορείτης Γέροντας Σάββας ο απλούς
Συνομιλούσε με τον όσιο Γέροντά του Σάββα, σαν να ήταν ζωντανός. Του παρουσιαζόταν και τον παραμυθούσε. Τριάντα χρόνια έζησε μόνος σ’ ένα δύσκολο τόπο, δίχως ανέσεις και ανθρώπινες παρηγοριές. Λέγουν γι’ αυτόν πως δεν του άρεσε να μιλά πολύ. Καθόταν σκυφτός και προσευχόμενος, πρόσχαρος και απόκοσμος, καλόκαρδος και απόμακρος. Είχε ένα υπέροχο, ισχυρό, σιωπηλό παράδειγμα. Είχε επισκέψεις αγγέλων, αγίων, αλλά και δαιμόνων!
Λίγους μήνες προ της εκδημίας του, σε μοναχές που τον είχαν επισκεφθεί, είχε πει: «Αλίμονο σε μένα τον αμαρτωλό. Τί να κάνουμε; Δόξα τω Θεώ. Έφυγε κανένας απ’ αυτό τον κόσμο δίχως μαρτύριο και θέλουμε και μείς να ελευθερωθούμε έτσι εύκολα; Πρέπει ν’ αντισταθούμε. Με τον φόβο του Θεού θ’ αποκτήσουμε την κατάνυξη. Πως θα παρασταθούμε; (ξεσπάει σε λυγμούς). Δόξα σοι ο Θεός. Όταν αισθανόμαστε τις αμαρτίες μας, τότε θα ρθεί ο φόβος κι η κατάνυξη. Άμα δεν είσαι αμαρτωλός, πως θα κλάψεις; Τί περιμένω πια τώρα; Ζω εις βάρος του κόσμου. Ν’ αποθάνουμε, ας αποθάνουμε… Θέλουν με το μαχαίρι, θέλουν με την πείνα… Ο αντίχριστος είναι ένα τέλος του κόσμου. Δίχως πόλεμο περάσαμε από ’δω; Εδώ ήταν ο μεγάλος πόλεμος. Άμα έρθει ο Αμφιλόχιος (Τσούκος), να μου τον στείλετε να εξομολογηθώ (μ’ έντονους λυγμούς). Εγώ εδώ πέρα τρέφομαι εις βάρος του κόσμου, δεν έχω καμιά αποστολή. Από που θα ελπίζω εγώ ότι θα βρώ έλεος; Έκανα κανένα καλό; Κοντά είναι οι μέρες μου…».
Πηγή – Βιβλιογραφία
Μωυσέως Αγιορείτου μοναχού, Ο Γέροντας της σιωπής και των δακρύων, Σάββας της Κάλυμνου (1903-1992), Αθήνα 2002. Γρηγορίου Δοχειαρίτου, αρχιμ. Μορφές που γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας, Άγιον Όρος 2011, σσ. 215- 228.
Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, «Μέγα Γεροντικό ενάρετων αγιορειτών του εικοστού αιώνος, τόμος Γ΄ 1984-2000, σελ.1329-1333.