Η Κυριακή των Βαΐων, προοίμιο της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος, απέκτησε φέτος μια ξεχωριστή λαμπρότητα και ένα ουσιαστικό βάθος στην Μητρόπολη Αττικής και Βοιωτίας του παλαιού ημερολογίου, μέσα από έναν εορτασμό που δεν περιορίστηκε στο τυπικό, αλλά ανέδειξε την ζωντανή καρδιά της Εκκλησίας: την συμμετοχή της νεολαίας, τα παιδιά, την κοινότητα και –πάνω απ’ όλα– την ενότητα.
Η στιγμή εκείνη υπήρξε σιωπηλό αλλά ηχηρό μήνυμα και ταυτόχρονα και ράπισμα. Δύο Ιεράρχες, προερχόμενοι από διαφορετικές εκκλησιαστικές παραδόσεις ως προς το ημερολόγιο, αντάλλαξαν χαιρετισμό αγάπης, βάγια και άνθη.
Χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς επιτήδευση, αλλά διακριτικά,με ευγένεια και ειλικρίνεια. Ήταν μια πράξη που υπερέβη τα ανθρώπινα όρια των διαφορών και φανέρωσε την ουσία της πίστεως: την ενότητα εν Χριστώ.
Παράλληλα, όμως, ήταν και ηχηρό ράπισμα προς τον φανατισμό, την κακότητα και την αθλιότητα κάποιων ανθρώπων που παριστάνουν τους κριτές των πάντων.
Συγκινητική και βαθιά συμβολική υπήρξε επίσης η στιγμή κατά την οποία ο Μητροπολίτης Ιλίου Αθηναγόρας άφησε τη θέση του μπροστά στο μνημείο των πεσόντων.
Με σεμνότητα και αληθινό πνεύμα αγάπης, προχώρησε για να χαιρετήσει αδελφικά τον συγχοροστατούντα Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης(ΓΟΧ) Γρηγόριο, δείχνοντας έμπρακτα ότι η ενότητα και η αδελφοσύνη υπερβαίνουν τις όποιες διαφορές. Η κίνησή του δεν ήταν απλώς μια τυπική ευγένεια, αλλά μια αυθεντική μαρτυρία εκκλησιαστικού ήθους, που πηγάζει από τα βάθη της ταπείνωσης και της αγάπης. Μέσα από αυτή την απλή αλλά ουσιαστική πράξη, ανέδειξε το γνήσιο εκκλησιολογικό του φρόνημα, υπενθυμίζοντας ότι η Εκκλησία ζει και αναπνέει μέσα στην κοινωνία των προσώπων και την αλληλοπεριχώρηση της αγάπης.
Και η συνάντηση αυτή στο ίδιο σημείο, δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβη.
Προ διετίας,στον ίδιο χώρο και κατά την ίδια μέρα οι δύο Ιεράρχες Χρυσόστομος και Αθηναγόρας, έκαναν πάλι τη διαφορά: συναντήθηκαν και απέδειξαν ότι αυτά που μας ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν. Και το γεγονός αυτό είχε προκαλέσει αφ´ενός εντύπωση και αφ´ετέρου κάποιες αρρωστημένες αντιδράσεις.
Δυστυχώς, δεν έλειψαν τότε οι φωνές εκείνες που ήθελαν να ενοχοποιήσουν την ειρηνική αυτή συνάντηση. Μία τέτοια φωνή —- ευτυχώς μόνο μία- εγκλωβισμένη σε πνεύμα φανατισμού, φθόνου και εμπάθειας και καθοδηγούμενη από άλλες δυνάμεις, επιχείρησε να μειώσει, να διαστρεβλώσει και να δηλητηριάσει το γεγονός και να στοχοποιήσει τον Μητροπολίτη Αττικής και Βοιωτίας Χρυσόστομο.
Ο ένας, ο κατά πάντα ολίγος και αντιδραστικός τότε, ενεργώντας ως εντεταλμένος λασπολόγος προχώρησε σε ύβρεις και βαρείς χαρακτηρισμούς κατά του Μητροπολίτη Χρυσοστόμου, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να προκαλέσει ανεπιθύμητη εσωστρέφεια και μεγάλη εκκλησιαστική αναστάτωση μέσα στις τάξεις της Εκκλησίας του Παλαιού ημερολογίου και μάλιστα για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Η εξέλιξη, ωστόσο αυτής της υπόθεσης ανέδειξε κάτι ουσιαστικό: τη δύναμη της συγχώρησης.
Μετά από μετάνοια και αίτημα συγγνώμης του υποκινητού των αντιδράσεων, αφού επικράτησε η σύνεση, τα πνεύματα καταλάγιασαν και ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος σε μία υπέρβαση αγάπης και ανυπόκριτης συγχωρητικότητας, ανέγνωσε—χωρίς μίσος για τον ψευδόμενο συκοφάντη του— τη συγχωρητική ευχή, αποκαθιστώντας την ειρήνη. Ήταν ένα μάθημα εκκλησιαστικού ήθους που αξίζει να φωτίζει κάθε αντίστοιχη δοκιμασία.
Η φετινή Κυριακή των Βαΐων, λοιπόν, δεν ήταν μόνο μια όμορφη γιορτή. Ήταν μια μαρτυρία. Μια υπενθύμιση ότι η Εκκλησία καλείται να ενώνει και όχι να διχάζει, να θεραπεύει και όχι να πληγώνει, να προχωρά μπροστά με αγάπη και όχι να καθηλώνεται σε αντιπαραθέσεις.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο επίκαιρο μήνυμα των ημερών: ότι πέρα από ημερολόγια, τύπους και διαφορές, η πίστη βρίσκει την αληθινή της έκφραση στην ενότητα, την ταπείνωση και την αγάπη. Εκεί όπου τα βάγια δεν είναι απλώς σύμβολα, αλλά γίνονται γέφυρες.