Τρίτη του Πάσχα και η αναφορά του Ευαγγελίου στην λεγομένη “πορεία προς Εμμαούς”…. Δύο μαθητές φεύγουν από την Ιερουσαλήμ, φεύγουν από τον τόπο της ελπίδας τους γιατί δεν άντεχαν την διάψευση των προσδοκιών τους με τον θάνατο του Διδασκάλου τους… Κατευθύνονται προς την Εμμαούς, δεν είναι πορεία θριάμβου αλλά απογοήτευσης.
Δεν φεύγουν απλώς από έναν τόπο αλλά φεύγουν από μια σχέση… Και ενώ φεύγουν, ενώ η καρδιά τους βαραίνει και ο νους τους είναι γεμάτος σύγχυση, ο Χριστός τους πλησιάζει και αρχίζει να περπατά μαζί τους, δίχως όμως να Τον αναγνωρίζουν…. Μιλούν για τον Διδάσκαλο τους στον “Άγνωστο” συνοδοιπόρο χωρίς να καταλαβαίνουν ότι μιλούν μπροστά Του. Αυτή είναι η πνευματική μας τραγωδία, να μιλάμε για τον Θεό αλλά να μην Τον ζούμε, να έχουμε λόγια αλλά να μην έχουμε σχέση….
Τι είναι αυτό που κρατά τους οφθαλμοί τους κλειστούς και δεν αναγνωρίζουν στον πρόσωπο του συνοδοιπόρου τον Χριστό; Η θλίψη που γεννά η απογοήτευση των προσδοκιών τους…. Τότε ο Χριστός δεν κάνει κάτι εντυπωσιακό, δεν αποκαλύπτεται αμέσως, δεν επιβάλλεται, αλλά αρχίζει να τους θερμαίνει λίγο την καρδιά με τον λόγο Του. Φτάνουν στο χωριό και ο Χριστός κάνει πως θέλει να προχωρήσει, γιατί; δεν κάνει νάζια… Περιμένει τώρα την ελευθερία της…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο www.orthmad.gr