Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης
Κάλλιστα θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι αυτή η ταινία φτιάχτηκε εξ υπαρχής για να υπονομεύει διαχρονικά και ύπουλα, μέσω του κινηματογράφου, το φιλάνθρωπο θαύμα της Ανάστασης, η οποία επέφερε την μεγαλοπρεπή και ανεπανάληπτη ήττα του διαβόλου. Διότι ο κύριος Αντρέας, όλως τυχαίως, βλέπει το φαουστικό του όνειρο λίγη ώρα προτού ακουσθεί το «Χριστός Ανέστη».
Έτσι, οι διεστραμμένοι εγκέφαλοι της κινηματογραφικής Νέας Εποχής δημιούργησαν και την δικαιολογητική αφορμή, ώστε η συγκεκριμένη ταινία να προβάλλεται τουλάχιστον κάθε Μεγάλο Σάββατο, λίγη ώρα προτού ακουστεί το «Χριστός Ανέστη» σε όλες τις ορθόδοξες εκκλησίες!
Για μία ακόμη φορά, λοιπόν, η Τέχνη μοιάζει να υπηρετεί τον διάβολο και να πολεμά τον Χριστό! Είναι πολλά τα σημάδια εκείνα που δείχνουν ότι ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος λειτούργησε ως δίστομο εργαλείο του εωσφορικού κινήματος της Νέας Εποχής με στόχο την άλωση του μυαλού του χριστιανού τηλεθεατή:
Από την μία πλευρά, το πολυπλόκαμο αυτό κίνημα θέλει να τον βρεφοποιεί καθιστώντας τον ευχερώς χειραγωγήσιμο σε κάθε είδους προπαγάνδα, και από την άλλη πλευρά θέλει να τον αποχριστιανοποιεί ολίγον κατ’ ολίγον, χύνοντας το αντι-ορθόδοξο δηλητήριο διά της επαναληπτικής προβολής των ίδιων προπαγανδιστικών ταινιών σε συγκεκριμένες ημέρες του χρόνου.
Κατά τούτο, οι ελληνικές αυτές ταινίες λειτουργούν σαν αντι-ευαγγελικός λόγος: Όπως η Καινή Διαθήκη περιέχει αναρίθμητα διδακτικά χωρία αλλά η Εκκλησία μας έχει επιλέξει να ακούγονται μόνο κάποια από αυτά, προφανώς τα πλέον χαρακτηριστικά και αντιπροσωπευτικά της ορθόδοξης διδασκαλίας, έτσι και ο ελληνικός κινηματογράφος από τις χιλιάδες ταινίες που προβλήθηκαν μεταξύ 1950 και 1970 επιλέγει πάντοτε μόνο εκείνες τις ταινίες που έχουν την πιο διαβρωτική επίδραση κατά της Ορθοδοξίας!
Η ταινία «Αλίμονο στα νιάτα» είναι ό,τι η «Μανταλένα» για τα Θεοφάνεια, δηλ. μία ακόμη επίθεση του νεοεποχίτικου κινηματογράφου ενάντια στην ορθόδοξη πίστη.