Του Ηρακλή Κανακάκη
Πόσοι και πόσες ξέρουν ότι η 20ετία 1954-1974, που τόσο υμνήθηκε και δοξάστηκε ως περίοδος βιομηχανικής άνθισης και ανάπτυξης, ήταν ταυτόχρονα και περίοδος κοινωνικής, οικονομικής και οικολογικής καταστροφής της Δυτικής Αττικής και προνομιακής μεταχείρισης του εφοπλιστικού και επιχειρηματικού κεφαλαίου, στο πλαίσιο μιας αδύναμης, καχεκτικής και «νόθας» Δημοκρατίας, η οποία καταργήθηκε από τη δικτατορία των συνταγματαρχών; Ότι η καταστροφή του Θριάσιου Πεδίου ήταν ένα κρατικό-εταιρικό έγκλημα, που παρέμεινε –σε μεγάλο βαθμό– αθέατο. Κι όταν αποκαλύφθηκε, η Ποινική Δικαιοσύνη δεν ενήργησε ως αμερόληπτος και ουδέτερος μηχανισμός, που εξασφαλίζει ισονομία και ισοπολιτεία σε όλους τους πολίτες. Ο δε κοινωνικός έλεγχος αδρανοποιήθηκε.
Αρχικά, εγκαταστάθηκε η βιομηχανία τσιμέντων «Τιτάν», δίπλα ακριβώς στον αρχαιολογικό χώρο. Απέναντι, σε μικρή απόσταση ήταν η Χαλυβουργική και το Διυλιστήριο πετρελαίου. Συνολικά, το 1939 στο Θριάσιο ήταν εγκατεστημένες δεκαεννέα βιομηχανίες.
Μεταπολεμικά, στην ήδη κορεσμένη βιομηχανικά περιοχή, συνεχίστηκε η αλόγιστη βιομηχανοποίησή της. Η απόλυτη καταστροφή, όμως, της ευρύτερης περιοχής της Ελευσίνας, του Σκαραμαγκά και της παράκτιας ζώνης του Σαρωνικού Κόλπου συντελέστηκε κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, όταν η περιοχή παραδόθηκε στην εφοπλιστική βουλιμική κερδοσκοπία και μετατράπηκε σε χώρο βιομηχανικών αποβλήτων και ρύπανσης: Ναυπηγεία Ελευσίνας (Στρατής Ανδρεάδης), Διυλιστήρια της Motor Oil (Β.Ν. Βαρδινογιάννης), Διυλιστήριο της ΠΕΤΡΟΛΑ (Ι. Λάτσης) και Γ’ Διυλιστήριο (Ι. Λάτσης). Απόπειρα να κατασκευασθεί και το Διυλιστήριο Πάχης Μεγάρων από τον Στρατή Ανδρεάδη ματαιώθηκε, λόγω της αντίδρασης των κατοίκων αλλά στο μεταξύ είχε εκριζωθεί ένας τεράστιος ελαιώνας.
Ευτυχώς, οι πραξικοπηματίες δεν πρόλαβαν να ολοκληρώσουν το τουριστικό όραμα, το οποίο παραπέμπει στα καραμανλικά κατασκευαστικά εκτρώματα της δεκαετίας του 1960 τύπου Μον Παρνές, που αργότερα έγινε καζίνο. Μετά την πτώση τους, τερατώδεις και πρόχειρες κατασκευές που έγιναν με «θαλασσοδάνεια» και έρχονταν σε αντίθεση με το φυσικό και ιστορικό περιβάλλον έμειναν κουφάρια διάσπαρτα στον ελλαδικό χώρο.
Το 1966 το συνολικό δημόσιο χρέος ήταν 32.074,1 δισ. δρχ. Το 1973 94.086,3 δισ. δρχ., και το 1974 114.113,9 δισ. δρχ. Αυτό είναι το οικονομικό θαύμα της χούντας.
Ξαναπιάνουμε το νήμα απ’ εκεί που το αφήσαμε: Σήμερα, με τη λειτουργία του Κέντρου Επεξεργασίας Λυμάτων της Ψυττάλειας, υπάρχει βελτίωση. Και, όπως διαβάζουμε, επιστρέφει δειλά η θαλάσσια ζωή στον Σκαραμαγκά και στον Κόλπο της Ελευσίνας. Το δε οικοσύστημα της λίμνης Κουμουνδούρου στον Σκαραμαγκά αναγεννάται. Προβολές 22
Λιγότερο από 1 λεπτό
Διάρκεια άρθρου:
Λεπτά
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο χριστιανική .