Από τον ΑΠΟΣΤΟΛΟ ΣΠΥΡΟΥ*
Κάθε χρόνο στις 9 Μαΐου, το Αγρίνιο σταματά τους ρυθμούς του για να τιμήσει τον πολιούχο του, Αγιο Χριστόφορο. Για την πόλη, η γιορτή αυτή δεν είναι μια τυπική θρησκευτική επέτειος, αλλά ένας ζωντανός δεσμός με το παρελθόν της. Όμως, πίσω από τις κωδωνοκρουσίες και τη λαμπρή πανήγυρη, η καρδιά των πιστών χτυπά για μια ακόμη μορφή, πιο σύγχρονη, που περπάτησε στα ίδια χώματα, συνδέεται με τον Αγιο Χριστόφορο και σήμερα «χτυπά» την πόρτα του Αγιολογίου της Εκκλησίας μας: τον παπα-Απόστολο Φαφούτη. Με τις ενέργειες του Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνού, ο φάκελος για την επίσημη Αγιοκατάταξη του παπα-Απόστολου Φαφούτη βρίσκεται ήδη στην Ιερά Σύνοδο, δικαιώνοντας μια πίστη που η καρδιά του Αγρινίου κρατά ζωντανή εδώ και δεκαετίες.
Ο προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίου Χριστοφόρου Αγρινίου Πρωτοπρεσβύτερος π. Ιωάννης Γκιάφης μιλώντας στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» τονίζει ότι η ιστορική μνήμη διασώζει ένα καθοριστικό γεγονός στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ένα απειλητικό σύννεφο χαλαζιού σκέπασε την πόλη. Οι κάτοικοι, σε μια ύστατη έκκληση, επικαλέστηκαν τη βοήθεια του Αγίου Χριστοφόρου. Όπως αναφέρεται, η χαλαζόπτωση σταμάτησε αμέσως, σώζοντας τη σοδειά την τελευταία στιγμή. Αυτό το θαυμαστό γεγονός ήταν που έχτισε το «πνευματικό κάστρο» του Αγίου στις συνειδήσεις των Αγρινιωτών. Από τότε, η παράδοση θέλει τον Μάιο να μην σημειώνεται ποτέ ξανά καταστροφικό καιρικό φαινόμενο που να πλήξει τον καπνό, επισφραγίζοντας τον ρόλο του Αγίου ως απόλυτου προστάτη της τοπικής οικονομίας και των καλλιεργειών.
Ωστόσο, η λατρεία του Αγίου Χριστοφόρου στο Αγρίνιο έχει ένα πρόσωπο-κλειδί που τη μετέτρεψε από λαϊκή παράδοση σε πνευματικό κεφάλαιο για τον τόπο: τον παπα-Απόστολο Φαφούτη. Ο παπα-Αποστόλης, όπως έμεινε στην ιστορία, καθώς υπήρξε η εμβληματική μορφή που ταύτισε τη ζωή του με την ενορία και την πόλη. Δεν ήταν μόνο ο κτήτορας του νέου μεγαλοπρεπούς ναού, αλλά αυτός που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στην κοινωνική και ιστορική διαδρομή του Αγρινίου. Από τη δενδροφύτευση του λόφου που κοσμεί την πόλη, μέχρι την ηρωική του παρέμβαση ως ειρηνοποιός σε στιγμές εθνικού διχασμού, ο παπα-Αποστόλης είναι για τους Αγρινιώτες ένας σύγχρονος Αγιος.
ΑΟΚΝΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ
Επίσης, ο π. Ιωάννης κάνει γνωστό ότι με τις άοκνες ενέργειες του μακαριστού παπα-Αποστόλη -που κινητοποίησαν ολόκληρη την τοπική κοινωνία- το αίτημα των Αγρινιωτών πήρε επίσημη μορφή. Η δικαίωση ήρθε με το Βασιλικό Διάταγμα της 14ης Ιουλίου 1956, το οποίο αναγνώρισε την 9η Μαΐου ως ημέρα τοπικής αργίας για όλη την πόλη, επικυρώνοντας και νομικά αυτό που ο λαός του Αγρινίου είχε αποφασίσει εδώ και δεκαετίες, ότι ο Άγιος Χριστόφορος είναι ο πνευματικός τους καθοδηγητής.
Βέβαια, η δράση του παπα-Απόστολου Φαφούτη δεν περιορίστηκε ποτέ πίσω από τους τοίχους της εκκλησίας. Στη συνείδηση των Αγρινιωτών, ο παπα-Αποστόλης είναι ο «σύγχρονος Άγιος» που περπάτησε ανάμεσά τους, ειδικά στις πιο σκοτεινές ώρες της ιστορίας τους. Ο π. Ιωάννης μεταφέρει ότι μια από τις πιο δυνατές στιγμές του καταγράφηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1944. Σε μια περίοδο που ο εμφύλιος σπαραγμός απειλούσε να πνίξει την πόλη στο αίμα, ο παπα-Αποστόλης δεν έμεινε θεατής. Με έναν σταυρό στο χέρι, μπήκε θαρραλέα ανάμεσα στις αντίπαλες δυνάμεις (ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ), λειτουργώντας ως δύναμη ειρήνης και καταλλαγής. Κατάφερε να αποτρέψει τη σύγκρουση, σώζοντας το Αγρίνιο από έναν βέβαιο και άδικο θάνατο πολλών συμπολιτών του.
ΤΟ ΔΑΣΥΛΛΙΟ
Παράλληλα, η αγάπη του για τον τόπο ήταν ολοκληρωτική. Ο ίδιος δημιούργησε με τα χέρια του το πανέμορφο δασύλλιο που περιβάλλει τον παλαιό ναό, το οποίο διασώζεται μέχρι σήμερα. Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό με έναν Ιταλό αξιωματικό κατά την Κατοχή, ο οποίος ήθελε να κόψει δύο δέντρα για να διανοίξει δρόμο. Ο παπα-Αποστόλης στάθηκε μπροστά του, προτάσσοντας το στήθος του: «Καλύτερα να σκοτώσετε εμένα, παρά να κόψετε τα δέντρα», του είπε. Το ιερατικό του ανάστημα και η ακλόνητη στάση του προκάλεσαν τέτοιο σεβασμό, που ούτε τα δέντρα κόπηκαν, ούτε ο ίδιος πειράχτηκε.
Επιπροσθέτως, το ήθος του παπαποστόλη είχε τέτοια διαπεραστικότητα που ξεπερνούσε θρησκείες και εθνότητες. Είναι παροιμιώδες ότι κατά την ημέρα της εξοδίου ακολουθίας του, ακόμη και οι Εβραίοι του Αγρινίου έκλεισαν τα καταστήματά τους σε ένδειξη πένθους. Ο «Αγιος» των φτωχών βοηθούσε κρυφά χήρες, ορφανά και ασθενείς, βρίσκοντας συχνά συμπαραστάτες ακόμα και σε αλλόθρησκους που αναγνώριζαν στο πρόσωπό του την καθαρή αγάπη.
ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΒΙΟΤΗ ΤΟΥ
Η ακτινοβολία του Παπαποστόλη δεν σταμάτησε με την κοίμησή του. Στην πόλη του Αγρινίου κυκλοφορούν δεκάδες μαρτυρίες για τη «θαυμαστή βιοτή» του, αλλά και για θαυμαστές επεμβάσεις του. Συγκλονιστική είναι η προσωπική μαρτυρία του βιογράφου του, Κωνσταντίνου Κακαβιά, ο οποίος στο βιβλίο του «Μνήμη Παπαποστόλη» περιγράφει ένα προσωπικό θαύμα. Οταν ο ίδιος αντιμετώπιζε ένα δυσεπίλυτο, σύμφωνα με τους γιατρούς, πρόβλημα υγείας, ο ιερέας του εμφανίστηκε λίγο πριν τη χειρουργική επέμβαση. Με την οικεία φωνή του τον καθησύχασε, λέγοντάς του πως όλα θα ήταν «πολύ απλά». Παρά την αρχική δυσοίωνη διάγνωση, η έκβαση ήταν αναπάντεχα θετική, σώζοντάς τον από βέβαιο θάνατο. Αυτή η πνευματική κληρονομιά, όμως, δεν περιορίζεται μόνο στη σφαίρα της πίστης. Το έργο του παπα-Απόστολου Φαφούτη αποτελεί πλέον αντικείμενο έρευνας για τη νεότερη γενιά επιστημόνων. Κάθε χρόνο, στις 13 Αυγούστου, το καθιερωμένο μνημόσυνό του με την ολονύκτια αγρυπνία και το τρισάγιο πάνω από τον τάφο του, γίνεται μια ζωντανή υπενθύμιση ότι ο παπαποστόλης παραμένει παρών. Εξάλλου, ο τάφος του στον παλαιό ναό του Αγίου Χριστοφόρου -εκεί που παλαιότερα βρισκόταν το πρώτο κοιμητήριο της πόλης- αποτελεί σημείο προσκυνήματος. Οι παλιοί Αγρινιώτες θυμούνται και δακρύζουν, ενώ οι νεότεροι, μέσα από τις σχολικές επισκέψεις, γνωρίζουν τον άνθρωπο που μετέτρεψε την ενορία του σε μια ζεστή αγκαλιά για όλο τον κόσμο, έναν αιώνιο πρεσβευτή της πόλης που τόσο αγάπησε.
*Αναδημοσίευση από την εφημερίδα “Ορθόδοξη Αλήθεια”