Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου Θεολόγου – Καθηγητοῦ (Θεολογικὸ σχόλιο στὴν Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων) Ἡ τρίτη Κυριακὴ ἀπὸ τοῦ Πάσχα εἶναι ἀφιερωμένη στοὺς ἁγίους Μυροφόρους, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, οἱ ὁποῖοι φρόντισαν γιὰ τὴν ταφὴ τοῦ ἀκηράτου σώματος τοῦ Κυρίου μας.
Θέλοντας ἔτσι νὰ τιμήσει τὴν ἐξαιρετικὴ ἀφοσίωσή τους στὸ Χριστό, ὅπως καὶ τὸν ἡρωισμό τους, καθ’ ὅτι δὲν ἦταν εὔκολο ἐγχείρημα νὰ ζητήσουν γιὰ ταφὴ τὸ σῶμα ἑνὸς καταδικασμένου γιὰ τὸ κακούργημα τῆς ἐσχάτης προδοσίας. Ἡ ὅποια ἐκδήλωση συμπάθειας πρὸς τὸν καταδικασμένο γιὰ τέτοιο ἔγκλημα, ἔθετε σὲ κίνδυνο στιγματώσεως αὐτὸν ποὺ θὰ τὴν ἐκδήλωνε. Δὲν ἦταν δύσκολο νὰ θεωρηθεῖ συνεργάτης του καὶ νὰ ἔχει τὴν ἴδια τύχη μὲ τὸν νεκρὸ ἐγκληματία!
Ἡ ἐπίσημη κατηγορία κατὰ τοῦ Χριστοῦ ἦταν ὅτι ἀνακήρυξε τὸν ἑαυτό του βασιλέα, «λέγοντα ἑαυτὸν Χριστὸν βασιλέα εἶναι» (Λούκ.23,2). Γιὰ τοῦτο καὶ οἱ δήμιοι στρατιῶτες ἔγραψαν σὲ ἐπιγραφὴ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ «τῆς αἰτίας αὐτοῦ ἐπιγεγραμμένη, ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων» (Μάρκ.15,26). Κάθε μορφὴ ἀντιποίησης τῆς ρωμαϊκῆς ἐξουσίας τιμωροῦνταν μὲ βαρύτατες ποινὲς καὶ συχνὰ τὸ θάνατο.
Ἰδιαίτερα τιμωροῦνταν τέτοιες περιπτώσεις στὴν Ἰουδαία, σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς πλέον ταραγμένες περιοχὲς τῆς αὐτοκρατορίας, ὅπου οἱ ἐπαναστάσεις κατὰ τῆς ρωμαϊκῆς κατοχῆς ἦταν συχνὲς καὶ αἱματηρές. Ὁ Χριστὸς παραδόθηκε στοὺς Ρωμαίους ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους «κατηγορεῖσθαι αὐτὸν…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr