Ἡ Ἑλλάδα ποὺ ἀντιστέκεται. Τὴν ἄποψη αὐτὴ ὑποστηρίζει ὁ ἰδιοφυὴς ἱστοριοδίφης Σπυρίδων Ζαμπέλιος ἤδη ἀπὸ τὰμέσα τοῦ 19ου αἰώνα στὸ βιβλίο τοῦ «Βυζαντιναὶ μελέται», ἐκδοθὲν τὸ 1857. Γράφει, μεταξὺἄλλων, ὅτι ἡ διατήρηση τοῦ πολιτισμοῦ μας «ἀσφαλῶς ὀφείλεται πέραν τῆς Γραικορρωμαϊκῆς μοναρχίας τὴν ἐνέργεια, τῆς Ἐκκλησίας τὴν πολιτεία καὶ τῆς λογίας τάξεως τὸ σύστημα, εἰς τὸ οὐσιωδέστερο τοῦ νεοελληνισμοῦ στοιχεῖο, τὸν ἀνερμήνευτο λαό, ὁ ὁποῖος διὰ τῆς ζώσης αὐτοῦφωνῆς ἐνεκόλαψε εἰς τὴν ἱστορία τῆς παλιγγενεσίας μας τὴν σφραγίδα τῆς ἑλληνικῆς ταυτότητος, τὸ διαγνωστικὸ στοιχεῖο τῆς ἰδιοπροσωπίας» (σελ. 648). Ἡ ἰδιοπροσωπία δὲν εἶναι «ἰδεολογικὴπαράμετρος τοῦ ἀντιευρωπαϊσμοῦ», ὅπως ἔχει «ἀποφανθεῖ» χρονογράφος, ἀλλά, κατὰ τὸν ἀείμνηστο Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας Χρῆστο Σαρτζετάκη, εἶναι «κατάδηλος καὶ αὐταπόδεικτοςἀλήθεια» καὶ ὅσοι δὲν τὴν ἀναγνωρίζουν ἔχουν ἰδεολογία «ταυτόσημη μὲ τὴ σταλινικὴ καὶ τῶν πολυεθνικῶν ἑταιρειῶν, ποὺ εἶναι αὐτὴ τῆς νέας τάξεως πραγμάτων». Οἱ ἀναγνωρίζοντες τὸἀνάδελφο τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους ἀκολουθοῦν τὴν ἄποψη τοῦ Κωνσταντίνου Καραμανλῆ, ὅτι ἀνήκομε στὴ Δύση φέροντες σὲ αὐτὴν τὴν ἰδιοπροσωπία μας καὶ διατηροῦντες τὴν πολιτισμικὴ αὐτονομία καὶ ἀνεξαρτησία μας.
. Οἱ Ἕλληνες ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα ζοῦμε σὲ ἕναν κόσμο διαφορετικὸ ἀπὸ μᾶς, ἀλλὰδιαθέτουμε τὴν ἱκανότητα νὰ προσλαμβάνουμε τὰ ὠφέλιμα καὶ νὰ ἀνανεωνόμαστε, χωρὶς νὰχάνουμε τὰ βασικὰ ἐθνικά μας γνωρίσματα. Εἶναι χαρακτηριστικὸς ὁ λόγος τοῦ Αἰγυπτίου ἱερέα στὸν Σόλωνα – γραμμένος στὸν πλατωνικὸ «Τίμαιο»– πὼς οἱ Ἕλληνες εἴμαστε παιδιά, μὲ τὴνἔννοια τῆς περιέργειας καὶ τῆς ἀφομοίωσης στοιχείων ἀπὸ ἄλλους πολιτισμοὺς ποὺ μᾶς ὠφελοῦν, χωρὶς νὰ χάνουμε τὴν ταυτότητά μας. Μὲ τὸ ἴδιο πνεῦμα ὁ Μέγας Βασίλειος συμβούλευσε τοὺς χριστιανοὺς νέους νὰ ὠφελοῦνται ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ γράμματα, χωρὶς νὰ ἀλλοτριώνουν τὴν πίστη τους. Πρὸς τοῦτο τοὺς ἔφερε, μεταξὺ ἄλλων, παραδείγματα ἀπὸ τὸν Ὅμηρο καὶ τὸν Σωκράτη, τοὺς περιέγραψε τὴν ἐπιλογὴ τῆς δύσκολης ὁδοῦ τῆς ἀρετῆς ἀπὸ τὸν Ἡρακλῆ, καὶ χαρακτήρισε ἄξιο θαυμασμοῦ τὸν Διογένη, γιατί περιφρονοῦσε τὰ ὑλικὰ ἀγαθά.
. Ἕλληνας χρονογράφος, λάτρης τῆς ἀφομοίωσης τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τοὺς ἄλλους λαοὺς τῆς Εὐρώπης, δὲν ἔχει κάνει τὸν κόπο νὰ ἐντρυφήσει στὴν ἱστορία τῶν πολιτισμῶν, π.χ. τοῦ Γουὶλ Ντυράν, νὰ ἐξετάσει γιατί ὑπάρχει αὐτὴ ἡ ἑνότητα μεταξὺ τῶν πολλῶν λαῶν τῆς Εὐρώπης καὶγιατί τὸ «ἀνάδελφο» πρὸς αὐτοὺς τοῦ δικοῦ μας λαοῦ. Ἔχομε μαζί τους κοινά, ἀφοῦ ἐκ τῶν βάσεων τοῦ πολιτισμοῦ τους εἶναι ὁ ἑλληνικός, ἀλλὰ ἔχομε διατηρήσει καὶ πολλὰ στοιχεῖα ποὺ εἶναι διαφορετικά. Ἀντίθετα οἱ δυτικοὶ καὶ οἱ βόρειοι λαοὶ ἔχουν πολλὰ κοινὰ στὴ νοοτροπία, στὸν τρόπο ζωῆς. Πρὸ τοῦ Λουθήρου βασικὸς ἑνωτικὸς παράγων μεταξύ τους ἦταν ὁ Πάπας καὶ μετὰ ἡπροερχόμενη ἀπὸ τὸν Παπισμὸ διαμαρτύρηση. Ἀπὸ τὶς διαμάχες, τὶς ἀναμίξεις, τοὺς συμβιβασμούς τους, ἔγιναν ἕνα μίγμα, τὸ ὀνομαζόμενο «Δύση» μὲ πολλὰ κοινὰ στοιχεῖα. Ἀπόδειξη εἶναι ὁ πυρήνας τῆς σημερινῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης, ποὺ ἦταν ἡ Εὐρωπαϊκὴ Κοινότητα Ἄνθρακος καὶ Χάλυβος καὶ ἀποτελεῖτο ἀπὸ ἕξι χῶρες, τὶς λατινογενεῖς Γαλλία καὶ Ἰταλία, καὶ τὶς σὲ μεγάλο ποσοστὸ γερμανικὲς Δυτικὴ Γερμανία, Βέλγιο, Ὀλλανδία καὶ Λουξεμβοῦργο. Οἱ σλάβοι ἔχουν κύριο μεταξύ τους ἑνωτικὸ παράγοντα τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ αἰσθάνονται πνευματικὴ συγγένεια μὲ τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ μὲ διαφορὲς σὲ πολλὰ πολιτισμικὰ στοιχεῖα. Ὅσοι Σλάβοι ἀσπάσθηκαν τὸν παπισμὸ (π.χ. Πολωνοὶ καὶ Κροάτες), ἀφομοιώθηκαν μὲ τοὺς ὑπόλοιπους δυτικοὺς λαούς. Ἡ προσπάθεια τῶν προερχόμενων θρησκευτικὰ ἀπὸ τὸν παπισμὸ καὶ τὴδιαμαρτύρηση κρατῶν εἶναι νὰ ἀφομοιωθοῦν καὶ νὰ ἐνταχθοῦν στὸ φυλετικὸ καὶ πολιτισμικὸμίγμα τους καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι, Ἕλληνες καὶ Σλάβοι.
. Παραδείγματα ἐθνοτικῶν συνδέσεων στὴν Εὐρώπη, πού, παρὰ τὶς διαφορές τουςἀποτελοῦν ὁμόσπονδα κράτη εἶναι ἡ Ἑλβετία καὶ τὸ Βέλγιο. Ἡ Ἐλβετία ἦταν ἐνδιαίτημα διαφόρων φυλῶν, τῶν Ἑλβετῶν, τῶν Ραίτων, τῶν Λεποντίων, κελτικῆς, τεκτονικῆς καὶ ἰταλικῆς καταγωγῆς. Γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν ἀμοιβαία βοήθεια καὶ τὴν ἀσφάλειά τους οἱ βουνίσιοι χωρικοὶ σχημάτισαν καντόνια, ὅπως καὶ οἱ ἀστοὶ τῶν πόλεων. Σὺν τῷ χρόνῳ συνασπίσθηκαν ὅλα τὰ καντόνια στὴν Ἑλβετικὴ Ὁμοσπονδία, διατηρώντας τὸ καθένα τὴ γλώσσα, τὴ θρησκεία καὶ τὰ ἔθιμά του. Τὸ Βέλγιο, ἀποτελεῖται ἀπὸ τοὺς γερμανικῆς καταγωγῆς Φλαμανδούς, ποὺ μιλᾶνε γερμανικὰ καὶ τοὺς Βαλλόνους, κράμα γερμανικῶν, γαλλικῶν καὶ κελτικῶν στοιχείων, ποὺ μιλᾶνε γαλλικὴ διάλεκτο.
. Ἡ ἀντίσταση τῶν ὅπου Γῆς Ἑλλήνων στὴν ἀφομοίωσή τους φάνηκε καὶ στὴ φετινὴαὐθόρμητη, ἀθρόα καὶ ὁλόψυχη συμμετοχή τους στὰ Πάθη καὶ στὴν Ἀνάσταση τοῦ Σωτήρα Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὅπως ἔγραψαν χρονικογράφοι οἱ ξένοι, οἱ ὁποῖοι ἦσαν στὴ χώρα μας τὶς ἡμέρες αὐτές,ἐντυπωσιάστηκαν ἀπὸ τὸ μέγα πλῆθος τῶν Ἑλλήνων ποὺ ἔλαβαν μέρος καὶ ἀπὸ τὴν ἐκ μέρους τους τήρηση τῶν ἐθίμων τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος καὶ τῆς Κυριακῆς του Πάσχα, ποὺ ἔρχονται μέσα ἀπὸ τὸ βάθος τῶν αἰώνων.
. Ἔκπληκτοι εὐχάριστα πολλοὶ ἑτερόδοξοι ξένοι μας, ἀκολούθησαν τὴν περιφορὰ τοῦ Ἐπιταφίου, παρέστησαν στὸ ἄναμμα τῆς πασχαλινῆς λαμπάδας καὶ στὸ φιλὶ τῆς ἀγάπης καὶ ἔμαθαν γιὰ τὸ τσούγκρισμα τῶν κόκκινων αὐγῶν, τὴ μαγειρίτσα, τὸ πασχαλινὸ ἀρνὶ ἢ κατσίκι, τὴν πασχαλινὴ οἰκογενειακὴ συγκέντρωση καὶ συσπείρωση, μὲ τὴ συμμετοχὴ καὶ τῶν ξενιτεμένων συγγενῶν, καθὼς καὶ στὸν πάνδημο χορὸ τῆς χαρᾶς τὴν Κυριακή του Πάσχα, μετὰ τὸν Ἑσπερινὸ τῆς Ἀγάπης. Σημειώνεται ὅτι γιὰ τοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς καὶ τοὺς Προτεστάντες τὸ Πάσχα εἶναι μία ἑορτὴ χωρὶς τίποτε τὸ ἰδιαίτερο. Καὶ οἱ δύο ὁμολογίες τονίζουν τὸ Πάθος καὶ τὴ Σταύρωση τοῦἸησοῦ καὶ ὄχι τὴν Ἀνάσταση καὶ δίνουν περισσὸ βάρος στὰ Χριστούγεννα, ποὺ τὰ συνδυάζουν μὲτὸν Ἅγιο Νικόλαο καὶ τὴν ἀνταλλαγὴ δώρων.
. Ἡ ἑορτὴ τοῦ Πάσχα ἑορτάστηκε μὲ τὸν ἴδιο πανηγυρικὸ καὶ πάνδημο τρόπο ἀπὸ τοὺςὅπου Γὴς Ἕλληνες. Ἀπὸ τὴν Αὐστραλία καὶ τὴ Νέα Ζηλανδία ἕως τὴ Νέα Ὑόρκη καὶ τὴν Φλόριντα, ἀπὸ τὸ Λος Ἄντζελες ἕως τὴ Νότια Ἀφρική, ἀπὸ τὴν Ἀργεντινὴ ἕως τὴν Ἰρλανδία, ἀπὸ τὴ Σουηδία καὶ τὴ Νορβηγία ἕως τὴ Γαλλία καὶ τὴν Ἱσπανία, νέοι στὴν ἡλικία φοιτητὲς καὶ ἐπιστήμονες, καὶ οἰκογένειες μὲ μέλη τρίτης καὶ τέταρτης γενιᾶς γιόρτασαν μὲ τὸν παραδοσιακὸ τρόπο τὴν μεγάλη ἑορτὴ τῆς Χριστιανοσύνης.
. Ὁ ἀείμνηστος Διονύσης Σαββόπουλος στὸν δίσκο του «Ἡ Ἑλλάδα ποὺ ἀντιστέκεται…», τὸ 1983, μὲ τὸν τρόπο του μίλησε γιὰ τὴν ἐθνικὴ αὐτοσυνειδησία μας, τὴν ἐθνική μας παράδοση καὶ γιὰ τὴν πολιτισμική μας μοναξιά: «Ἡ Ἑλλάδα ποὺ ἀντιστέκεται/ ἡ Ἑλλάδα ποὺ ἐπιμένει/ κι ὅποιος δὲν καταλαβαίνει/ δὲν ξέρει ποῦ πατᾶ καὶ ποῦ πηγαίνει».-
Αὐτὴ ἡ καταχώριση ἀναργήθηκε στὶς 25 Ἀπρίλιος 2026, 10:42 μ.μ. καὶ ἀρχειοθετήθηκε ὡς ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑ. Μπορεῖτε νὰ παρακολουθήσετε τὶς ἀπαντήσεις μέσῳ τοῦ RSS 2.0.
Μπορεῖτε νὰ ἀφήσετε μιὰν ἀπάντηση ἢ μιὰ εἰδοποίηση σύνδεσης ἀπ’ τὸν δικό σας ἱστοχῶρο.
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία .
Αὐτὴ ἡ καταχώριση ἀναργήθηκε στὶς 25 Ἀπρίλιος 2026, 10:42 μ.μ. καὶ ἀρχειοθετήθηκε ὡς ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑ. Μπορεῖτε νὰ παρακολουθήσετε τὶς ἀπαντήσεις μέσῳ τοῦ RSS 2.0.