Δικαιοσύνη: Μία οὐτοπία. Πιὸ πρακτικὸς ὁ Γάλλος φιλόσοφος Μοντεσκιὲ (1689-1755), στὸ ἔργο του «Τὸ πνεῦμα τῶν Νόμων», θεωρεῖ ὅτι σὲ μία εὐνομούμενη Πολιτεία ὑπάρχουν τρεῖς ἐξουσίες, ἡ Ἐκτελεστική, ἡΝομοθετικὴ καὶ ἡ Δικαστική. Ἀπὸ αὐτές, ὅπως σημειώνει, ἡ πιὸ ἀδύναμη εἶναι ἡ δικαστική, ἀφοῦ εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ ἀποφασίζει μὲ βάση τὶς ἀποφάσεις τῆς νομοθετικῆς ἐξουσίας, ἔστω καὶ ἂν αὐτὲς εἶναι ἄδικες, καὶ νὰ τὶς ἐκτελεῖ χρησιμοποιώντας τὴν ἐκτελεστικὴ ἐξουσία, χωρὶς τὴν ὁποία εἶναι ἀσήμαντη. Ἐπὶ πλέον ἡ ἱστορία ἀποδεικνύει ὅτι ἡ ἐκτελεστικὴ ἐξουσία ἔχει τὴν τάση νὰ καταχρᾶται τὴν ἰσχύ της καὶ νὰ χρησιμοποιεῖ τὴν δικαστική, γιὰ νὰ προωθεῖ τὶς ἀποφάσεις της, ἔστω καὶ ἂν αὐτὲς εἶναι σὲ βάρος τοῦ λαοῦ. Ἡ προσπάθεια τῆς χειραγώγησης τῆς δικαιοσύνης φαίνεται καὶ στὶς ΗΠΑ, ὅπου ἡ ζωὴ ἑκατομμυρίων πολιτῶν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὶς τελεσίδικες ἀποφάσεις ἐννέα ἰσοβίων δικαστῶν, ποὺ ἀποτελοῦν τὸ ἀνώτατο δικαστήριο. Λόγῳ τῆς ἰσχύος αὐτῶν τῶν ἀνωτάτων δικαστῶν ἰδιῶτες, κόμματα καὶ ἰδεολογικὰ λόμπις δαπανοῦν δεκάδες ἑκατομμυρίων γιὰ τὴν ὑποστήριξη ὑποψηφίων ἢ/καὶ γιὰ ὑπὲρ αὐτῶν ἀποφάσεις…
. Δικαστές, οἱ ὁποῖοι θυσίασαν τὴ θέση τους, τὶς ἀνέσεις τους, ἀκόμη καὶ τὴ ζωή τους, διαφωνώντας, γιὰ λόγους συνειδήσεως, μὲ τὴν κρατικὴ ἐξουσία, ἔχουν μείνει στὴν Ἱστορία ὡς μάρτυρες τῆς Δικαιοσύνης. Ὁ προαναφερθεὶς Τόμας Μόρ, ὡς πρωθυπουργός, γιὰ λόγους θρησκευτικῆς συνειδήσεως –ἦταν Ρωμαιοκαθολικὸς– δὲν δέχθηκε τὸν δεύτερο γάμο τοῦ βασιλιᾶ Ἐρρίκου Η΄ μὲ τὴν Ἄννα Μπολέϊν, οὔτε δέχθηκε αὐτὸς νὰ γίνει ἀρχηγὸς τῆς Ἐκκλησίας τῆςἈγγλίας, γιὰ νὰ τὴν ποδηγετεῖ. Ἡ ἄρνηση πρὸς τὸν βασιλιὰ τοῦ στοίχισε τὴ ζωή. Μὲ ἀπόφαση τοῦἘρρίκου ἐκτελέστηκε δι’ ἀποκεφαλισμοῦ καὶ κατασχέθηκε ἡ περιουσία του. Πρὶν κάποιους αἰῶνες ἀπὸ τὸ γεγονὸς αὐτὸ ὁ βυζαντινὸς αὐτοκράτορας Λέων Ϛ´ ὁ σοφὸς (866-912) θέλησε νὰ τελέσει τέταρτο γάμο καὶ ὁ πατριάρχης Νικόλαος ὁ Μυστικὸς ἀντέδρασε, μὲ συνέπεια νὰ ἐξοριστεῖ καὶ νὰκατασχεθεῖ ἡ περιουσία του. Κατὰ τὴν βαυαροκρατία οἱ δικαστὲς Τερτσέτης καὶ Πολυζωίδης ἀρνήθηκαν νὰ ὑπογράψουν τὴν καταδίκη εἰς θάνατον διὰ καρατομήσεως τῶν Κολοκοτρώνη καὶΠλαπούτα. Συνέπεια νὰ προπηλακιστοῦν καὶ νὰ φυλακιστοῦν. Ἐπὶ δικτατορίας τῶν συνταγματαρχῶν ὁ τότε Πρόεδρος τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας (ΣτΕ) Μιχαὴλ Στασινόπουλος ἀκύρωσε τὴν διὰ συντακτικῆς πράξεως ἀπόφαση τῆς δικτατορίας γιὰ ἀπολύσεις δικαστῶν, μὴνἀναγνωρίζοντας, ἐμμέσως πλὴν σαφῶς, τὴ νομιμότητα τοῦ δικτατορικοῦ καθεστῶτος. Τὸ κόστος γι’ αὐτὸν ἦταν νὰ χάσει τὴ θέση του.
. Στὴν Ἑλλάδα, ἀπὸ τὴ δημιουργία τοῦ κράτους, τὸ 1830, ἕως πρόσφατα ἡ ἐκτελεστικὴἐξουσία διόριζε τὴν ἡγεσία τῆς δικαστικῆς ἐξουσίας, μὲ συνέπεια νὰ μὴν ὑπάρχει τὸ τεκμήριο τῆς ἀντικειμενικότητας αὐτῆς. Ἡ κυβέρνηση Μητσοτάκη ἄλλαξε τὴ μορφὴ τῆς ἐπιλογῆς, χωρὶς νὰἀλλάξει τὴν οὐσία της. Παράδειγμα, πρόσφατα, μετὰ ἀπὸ πρόταση τοῦ Ὑπουργοῦ Δικαιοσύνης κ. Γ. Φλωρίδη, πρώην ὑπουργοῦ καὶ ὑψηλόβαθμου στελέχους τοῦ ΠΑΣΟΚ, ἐπελέγη ὡς Πρόεδρος τοῦ ΣτΕ ὁ Μιχαὴλ Πικραμένος, παρὰ τὸ ὅτι στὴ διαδικασία προεπιλογῆς περισσότερες ψήφους εἶχε ὁΔιομήδης Κυριόπουλος! Δικαίως ὁ κ. Πικραμένος εὐχαρίστησε τὴν Πολιτεία γιατί τὸν τίμησε μὲ τὴν ἀνάληψη τῆς Προεδρίας τοῦ ΣτΕ.
. Σὲ λίγο καιρὸ ἀπὸ τὴν ἐκλογὴ τοῦ κ. Πικραμένου ἦλθε στὴν ὁλομέλεια τοῦ ΣτΕ ἡ κρίση γιὰ τὴν συνταγματικότητα τοῦ Νόμου 5089/2024 «περὶ δικαιώματος σύναψης πολιτικοῦ γάμου σὲπρόσωπα τοῦ ἰδίου φύλου, καθὼς ἐπίσης τοῦ δικαιώματος ἐγγάμων ὁμόφυλων ζευγαριῶν πρὸς υἱοθεσία ἀνηλίκου». Ἡ ἐπὶ προεδρίας τοῦ κ. Πικραμένου πλειοψηφία τῆς Ὁλομελείας τοῦ ΣτΕ ἀπεφάνθη ὅτι «ὁ ἐν λόγῳ Νόμος δὲν ἀντίκειται στὴ διάταξη τοῦ ἄρθρου 21, παράγραφος 1 τοῦ Συντάγματος, περὶ προστασίας τοῦ γάμου, τῆς οἰκογένειας, τῆς μητρότητας καὶ τῆς παιδικῆςἡλικίας». Ἡ ἀπόφαση στὴν οὐσία της ὑποστηρίζει ὅτι ἡ ἀνάπτυξη τοῦ παιδιοῦ ἀπὸ μάνα καὶπατέρα εἶναι τὸ ἴδιο μὲ τὴν ἀνάπτυξή του ἀπὸ ζεῦγος ὁμόφυλων! Καὶ μάλιστα σημειώνει ἡπλειοψηφία τῶν μελῶν τοῦ ΣτΕ, τὸ ἀπολύτως παράλογο, πὼς «οἱ θεσμοὶ γάμου καὶ οἰκογένειας δὲν παραμένουν στατικοὶ καὶ ἀναλλοίωτοι στὴ διαδρομὴ τοῦ χρόνου». Ἡ ὕπαρξη ὀλιγαρίθμων ἀλλὰἰσχυρῶν οἰκονομικά, πολιτικὰ καὶ κοινωνικὰ ὁμάδων πίεσης, ποὺ σκοπὸ ἔχουν νὰ ἐπιβάλουν στὴνἐξουσία τὴν ἰδεολογία τους καὶ τὶς ἰδιαιτερότητές τους, τὶς ὁποῖες χαρακτηρίζουν «δικαιώματα», δὲν ἀποτελεῖ ἐπιστημονικὸ τεκμήριο ὅτι στὸν χρόνο ἀλλοιώνεται ὁ θεσμὸς τοῦ γάμου, ὡς ἕνωση ἀνδρὸς καὶ γυναικός. Εἶναι ὡς νὰ ὑποστηρίζεται ὅτι σὺν τῷ χρόνῳ ὁ νόμος τῆς βαρύτητας ἐξελίσσεται! Ὁ γάμος δὲν εἶναι μόνο θεσμός, εἶναι πρὸ πάντων νόμος ἠθικὸς καὶ κοινωνικὸς γιὰ νὰ ὑπάρχει κοινωνία καὶ συνέχειά της.
. Ἡ διαχρονικὴ ἔλλειψη δικαιοσύνης, ἡ ἐπιβολὴ τοῦ δικαίου τοῦ ἰσχυροῦ καὶ ἡ τιμωρία ὅποιων ἀντιστέκονται στὴν ἀδικία καὶ θυσιάζονται γι’ αὐτήν, εἶναι γεγονότα, ποὺ προκαλοῦν θλίψη καὶ ἀπαισιοδοξία. Τελικὰ ὑπάρχει ἐλπίδα; Δὲν ὑπάρχει ἐλπίδα ἀπὸ ἡγεσίες πολιτικές, δικαστικές, κοινωνικές, ποὺ εἶναι κυριευμένες ἀπὸ ἄλογα πάθη, ποὺ δὲν ἀντιλαμβάνονται καὶ παραγνωρίζουν τὴν χοϊκότητα καὶ τὴν προσωρινότητά τους. Ὑπάρχει ἐλπίδα ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἁγίους Του. Στοὺς ἀνθρώπους ὁ Θεὸς ἔδωσε τοὺς Νόμους Του καὶ παράλληλα τὸ αὐτεξούσιο, καὶ τὴν ἐλευθερία σκέψης καὶ συνειδήσεως γιὰ τὰ ἔργα τους, γιὰ τὰ ὁποία καὶ θὰ κριθοῦν. Οἱ Ἅγιοί Του ἀποτελοῦνἑστίες ἀντίστασης στὴν παρακμὴ καὶ στὸν ὄλεθρο.
. Ἡ διαπίστωση τοῦ Ντοστογιέφσκι εἶναι πὼς «χωρὶς Θεὸ ὅλα ἐπιτρέπονται» καὶ ἡ προτροπὴτοῦ Ἱεροῦ Αὐγουστίνου εἶναι «ἀγάπα τὸν Θεὸ καὶ κάμε ὅ, τι θές». Ὅπως εἶπε στὸ Α΄ Συνέδριο τῶν Καλαβρύτων «Ὀρθόδοξη Σκέψη καὶ Δικαιοσύνη» (28-30/5/ 2004) ὁ καθηγητὴς Σταῦρος Πάνου «Ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ ταυτίζεται μὲ τὴν ἀγάπη, γιατί ἐκφράζει τὸ ὁδοιπορικό τῆς ἀνθρώπινης σωτηρίας» (Βλ. πρκτ. Ἔκδ. Ἁρμός, Ἀθήνα, 2005, σελ. 28). Ἡ ἀγάπη στὸν Θεὸ καὶ στὸν συνάνθρωπο εἶναι τὸ μεγάλο μυστικό της εἰρηνικῆς καὶ δίκαιης ζωῆς, ἀλλὰ παραμένει ἡ μεγάλη ἄγνωστος, ἀφοῦνικιέται ἀπὸ τὸν ἐγωισμὸ καὶ τὴν αὐτονόμηση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Θεό. Χωρὶς ὅμως νὰ ἐπικρατήσει ἡ ἀγάπη στὶς ψυχές, δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχει δικαιοσύνη, νὰ ὑπάρχει σωτηρία ἀνθρώπου καὶ κοινωνίας.-
Αὐτὴ ἡ καταχώριση ἀναργήθηκε στὶς 25 Ἀπρίλιος 2026, 10:43 μ.μ. καὶ ἀρχειοθετήθηκε ὡς ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ, ΝΟΜΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Μπορεῖτε νὰ παρακολουθήσετε τὶς ἀπαντήσεις μέσῳ τοῦ RSS 2.0.
Μπορεῖτε νὰ ἀφήσετε μιὰν ἀπάντηση ἢ μιὰ εἰδοποίηση σύνδεσης ἀπ’ τὸν δικό σας ἱστοχῶρο.
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία .
Αὐτὴ ἡ καταχώριση ἀναργήθηκε στὶς 25 Ἀπρίλιος 2026, 10:43 μ.μ. καὶ ἀρχειοθετήθηκε ὡς ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ, ΝΟΜΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ. Μπορεῖτε νὰ παρακολουθήσετε τὶς ἀπαντήσεις μέσῳ τοῦ RSS 2.0.