Βασίλειος Μαστρογιάννης: «Ἐγὼ γενικότερα ἤμουν ἄπιστος, ἄθεος. Δὲν εἶχα κάποια ἰδιαίτερη σχέση μὲ τὴν ἐκκλησία.
Μέχρι ποὺ κάποιες μέρες πρὶν ἀπὸ τὴν Τετάρτη 21 Νοεμβρίου τοῦ 2006 κι ἐνῷ εἶχα πάει στὸ σπίτι, ποὺ μόλις εἶχα ἀγοράσει, γύρω στὶς 2-3 τὰ ξημερώματα ἄρχισε νὰ μυρίζει μιὰ πολὺ ἔντονη μυρωδιὰ ἀπὸ κάτι σὰν λιβάνι, κάτι σὰν μύρο. Παραξενεύτηκα γιατί αὐτὴ ἡ μυρωδιὰ ἦταν μέσα ἀπὸ τὸ σπίτι. Μετὰ ἀπὸ τρεῖς μέρες ἔνοιωθα ἀπίστευτη ἐξάντληση καὶ ἀδιαθεσία.
Γιὰ πρώτη μου φορᾶ ἐπισκέφθηκα νοσοκομεῖο. Ἡ πρώτη ἐπίσημη διάγνωση τῶν γιατρῶν ἦταν ὅτι τὸ συκώτι μου εἶχε καταστραφεῖ τελείως καὶ μόνο ἀπὸ θαῦμα θὰ μποροῦσα νὰ ζήσω. Ἡ μοναδική μου σωτηρία ἦταν ἡ μεταμόσχευση ὕπατος.
Ἔκανα ἕναν ἀπολογισμὸ τῆς ζωῆς μου κι ἔνιωσα τὴν ἀνάγκη νὰ προσευχηθῶ. Μοῦ συστήσανε τὴ Μονὴ τοῦ Ὁσίου Ἐφραὶμ Νέας Μάκρης. Ἀλλὰ ὅταν τὸ ζήτησα ἀπὸ τοὺς γιατρούς μου εἶπαν ὅτι ἀπαγορεύεται καὶ νὰ κουνιέμαι, ὅτι δὲ μπορῶ νὰ φύγω ἀπὸ τὸ νοσοκομεῖο.
Ἔφυγα λαθραῖα ἀπὸ τὸ νοσοκομεῖο μὴ γνωρίζοντας ποὺ ἀκριβῶς πηγαίναμε μὲ τὴ Δέσποινα. Σταματήσαμε στὴ Νέα Μάκρη ἔξω ἀπὸ ἕνα βενζινάδικο, ποὺ εἶχε ἀπὸ πίσω ἕνα σουπερμάρκετ. Κι ἤτανε μιὰ μοναχή.
Ὅταν ρωτήσαμε τὴ μοναχὴ πὼς μποροῦμε νὰ πᾶμε στὴ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Ἐφραίμ, μᾶς εἶπε:…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr