Ὁ ἅγιος Πορφύριος, ποὺ φαίνεται εἶναι ἀνάμεσά μας καὶ συνεχῶς μᾶς ἐμπνέει ἀπόψε, ἔλεγε ὅτι τὸ τριάντα τοῖς ἑκατὸν τοῦ ἑαυτοῦ μας εἶναι ἡ κληρονομικότητα. Καὶ ἔχουμε καὶ ἕνα ἑβδομήντα τοῖς ἑκατόν, τὸ ὁποῖον εἶναι τὸ καθαρὰ δικό μας κομμάτι, ποὺ μὲ τὰ χρόνια δομήσαμε μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο τὸν χαρακτήρα μας, τὴν προσωπικότητά μας.
Ἄρα, εἴτε ἀπὸ τὴν κληρονομικότητα, εἴτε ἀπὸ τὰ ἐπίκτητα στὴ διάρκεια τοῦ βίου μας, μόλις μᾶς προσβάλουν τὰ αἰσθητήρια ἐπιθυμίες, λογισμοί, σκέψεις, ἀμέσως νὰ καταφεύγουμε στὸν Κύριο ἐν μετανοίᾳ. Καὶ βοηθεῖ πάρα πολὺ στὴ διαδικασία αὐτὴν τῆς μετάνοιας νὰ διακρίνομε ποιά εἶναι τὰ κυρίαρχα πάθη τοῦ καθενός μας. Ὅλοι ἔχουμε μέσα μας ὅλους τοὺς σπόρους ὅλων τῶν παθῶν, ἀφοῦ εἴμαστε ἀπόγονοι τοῦ Ἀδάμ.
Ὅμως, κάποια συγκεκριμένα πάθη, κάποιες ἁμαρτωλές ροπές, εἶναι ἐντονώτερα στὸν κάθε ἄνθρωπο, λόγῳ ἀμετανόητης κληρονομικότητας, δηλαδὴ πάθη, γιὰ τὰ ὁποῖα δὲν μετανόησαν οἱ πρόγονοί μας καὶ τὰ κληρονομοῦμε ἐμεῖς. Ἐὰν εἶχαν ἀγῶνα μετάνοιας οἱ πρόγονοί μας, τότε κληρονομοῦμε τὸ πάθος τους ἀποδυναμωμένο, ἢ καὶ σὲ τελείως μικρὴ ἐνέργεια. Ἐὰν δὲν εἶχαν ὅμως μετάνοια, γιατὶ ἦταν ἀδίδαχτοι ἢ ἦταν τεμπέληδες ἢ δὲν τοὺς ἐνδιέφερε ἡ πνευματικὴ ζωή, τὴν ἐνέργεια αὐτοῦ τοῦ πάθους τοῦ παπποῦ μας, τῆς γιαγιᾶς μας, τῆς μάνας μας, τοῦ πατέρα…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr