ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΛΜΟΥΚΟΥ Patriarch Bartholomew
Ομολογουμένως τον λυπάμαι τον Άγιο Αμερικής που δεν του δίνουν καμία σημασία τα Τάγματα και οι Ακτουάριοι και εν προκειμένω ίσταμαι στο πλευρό του γιατί έχει δίκιο πως δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η τραγελαφική κατάσταση, γιατί κάποια στιγμή θα σπάσει η φούσκα.
Ο Παναγιώτατος μίλησε στη Βουλή ακόμα και για ανθρώπινα δικαιώματα και την αλληλεγγύη κάνοντας μάλιστα λογοπαίγνιο με την ετυμολογία της λέξης αλληλεγγύη για να το καταλάβει κι ο «ένθεος» Νικήτας της Βουλής, ξεχνώντας προφανώς ότι με τις απαράδεκτες και αψυχολόγητες αποφάσεις του έχει επιδείξει κακοποιητική συμπεριφορά εναντίον της Αρχιεπισκοπής μας εν Αμερική και των ιεραρχών της. Τον μεν Ευάγγελο τον εξοστράκισε αναιτίως και αναπολογήτως και τον οδηγεί σε μαρασμό και αργό θάνατο, τον δε Μεθόδιο τον έκανε αργό από ιεροπραξίες όντας πρώτος της τάξει ιεράρχης της Εκκλησίας της Ομογένειάς μας, και τον Ναθαναήλ τον απέπεμψε από την Σύνοδο του Φαναρίου, ενώ έκανε απόπειρα να αποδομήσει το διοικητικό σύστημα της Αρχιεπισκοπής αλλά του ελέχθη σθεναρώς «ουκ εξεστί σοι» δηλαδή δεν σου επιτρέπεται ή καλύτερα δεν σου επιτρέπουμε κι αναγκάστηκε να αναδιπλωθεί. Κι όλα αυτά για τα μάτια του Ελπιδοφόρου, ο οποίος κάποια στιγμή θα τα βρει μπροστά του και να το θυμάστε γιατί είναι σοφό πως «όποιος ανοίγει τον λάκκο του αλλουνού πέφτει ο ίδιος μέσα».
Τέλος, βλέποντας τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο αγορεύοντα στη Βουλή ειλικρινά ένιωσα βαθιά οδύνη όχι μόνο μορφολογικώς, αλλά γενικότερα, διότι ομολογώ πως θα προτιμούσα να τον θυμάμαι όπως τον γνώρισα στο Φανάρι και τις Αποδημίες προ χρόνου ικανού, όπως λόγου χάρη σ’ εκείνες στα Δωδεκάνησα και τον Καναδά. Κρίμα.