Το πιο ανησυχητικό στοιχείο που αναδεικνύεται μέσα από την εκπομπή-ντοκουμέντο «Στο χιλιοστό» δεν είναι μόνο τα λάθη, οι αυταπάτες ή η ανεπάρκεια εκείνης της περιόδου. Είναι η σχεδόν προκλητική απουσία αυτοκριτικής από ανθρώπους που διαχειρίστηκαν τις πιο κρίσιμες στιγμές της χώρας την διακυβέρνησή της, σαν να συμμετείχαν σε πολιτικό πείραμα χωρίς συνέπειες.
Πρώτον: ένας φαιδρός και χωρίς συναίσθηση της βαρύτητας του ρόλου του νάρκισσος , οδηγούσε την Ελλάδα, από την θέση του Υπουργού Οικονομικών στην απόλυτη καταστροφή και το απολάμβανε κάνοντας πιρουέτες …
Δεύτερον: ένας επίσης χωρίς στοιχειώδη αντίληψη της ευθύνης απολαμβάνει και επιμένει μέχρι σήμερα να δικαιολογεί χαιρέκακα τις καταστροφικές πολιτικές που υιοθέτησε τόσο ο ίδιος από την θέση του Υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας, όσο και το σύνολο του πολιτικού θιάσου της εποχής εκείνης που ανέλαβε τα ηνία της χώρας την αποφράδα περίοδο της πρώτης φοράς Αριστερά. Και…
Τρίτον: Ότι όλος ο θίασος των επικίνδυνων εμμονικών ερασιτεχνών, δεν δίστασε να εργαλειοποιήσει την χώρα προκειμένου να ικανοποιήσει επικίνδυνες και νοσηρές ιδεοληψίες, ενώ δεν τόλμησε να αντιμετωπίσει την αλήθεια κατάματα, γι’ αυτό και επέλεξε να μην εμφανιστεί στο ντοκυμαντέρ και εν τέλει να μην προσπαθήσει καν να αντικρούσει όλα όσα του καταλόγισαν για την φαιδρή πολιτική διαχείριση που άσκησε κατά την συγκεκριμένη εποχή. Και σήμερα επιμένει με θράσος να εμφανίζεται, (ο Βαρουφάκης ως αρχηγός κόμματος, ο Τσίπρας ως εν δυνάμει αρχηγός προσεχώς κόμματος, ο Σταθάκης ως στέλεχος του Αριστερού εξαμβλώματος και Κύριος οίδε που όλοι οι υπόλοιποι ) και να διεκδικούν και πάλι ρόλο στα πολιτικά πράγματα της χώρας, για να ικανοποιήσει τις εμμονές και να διαχειριστουν την ανία τους.
Αντί για έστω μια στοιχειώδη παραδοχή ευθύνης για το κόστος που πλήρωσε η κοινωνία, βλέπει κανείς μια επίμονη προσπάθεια ωραιοποίησης επιλογών που οδήγησαν σε οικονομική ασφυξία, διχασμό και διεθνή απαξίωση. Και αυτό ίσως είναι τελικά πιο επικίνδυνο από τα ίδια τα γεγονότα: ότι άνθρωποι που απέτυχαν τόσο εκκωφαντικά, εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν εκείνη την περίοδο όχι ως μάθημα προς αποφυγή, αλλά ως δικαίωση των εμμονών τους.
Η Ιστορία συγχωρεί πολλά. Δεν συγχωρεί όμως εύκολα την αλαζονεία όσων δεν έμαθαν τίποτα από τα λάθη τους και εξακολουθούν να ζητούν εκ νέου ρόλο, σαν να μην συνέβη ποτέ τίποτα.Αλλά ο λαός δεν τρώει κουτόχορτο!