Η Hunter Water αναφέρει επίσης ότι η δομή εισαγωγής έχει σχεδιαστεί ώστε το νερό να μπαίνει με χαμηλή ταχύτητα, για να μειωθεί ο κίνδυνος για τη θαλάσσια ζωή. Αυτό είναι ένα κρίσιμο σημείο σε έργα αφαλάτωσης, καθώς η άντληση νερού από τον ωκεανό πρέπει να γίνεται με τρόπο που να περιορίζει όσο γίνεται τις επιπτώσεις στο οικοσύστημα.
Υπάρχει και το ζήτημα της άλμης, δηλαδή του πιο συμπυκνωμένου υπολείμματος που μένει μετά την αφαίρεση του αλατιού. Στο έργο του Belmont, η επιστροφή της στη θάλασσα προβλέπεται να γίνει μέσω υπάρχουσας θαλάσσιας εξόδου κοντινής μονάδας επεξεργασίας λυμάτων, με ελεγχόμενο τρόπο.
Το έργο αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2028 και παρουσιάζεται ως κομμάτι της στρατηγικής για μεγαλύτερη αντοχή απέναντι στην ξηρασία και τη μεταβλητότητα του κλίματος. Στην πράξη, η Αυστραλία ποντάρει σε σκυρόδεμα στον βυθό, σήραγγα κάτω από την παραλία και τεχνολογία αφαλάτωσης για να μετατρέψει το θαλασσινό νερό σε μια πιο σταθερή πηγή πόσιμου νερού.
https://www.gazzetta.gr
