Γερόντισσα Μακρίνα: Μιὰ φορὰ ἦταν ἕνας Ἀββᾶς καὶ πῆγε ἕνας ληστὴς στὸ κελλί του καὶ τοῦ λέει: «Ἀββᾶ, ἔχω σκοτώσει ἐνενῆντα ἐννέα καὶ μὲ σένα ἑκατό!». Μόλις ἀκούει ὁ Ἀββᾶς αὐτό, λέει: «Νάναι εὐλογημένο, παιδί μου, εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένο, ἀφοῦ ἦρθε ἡ ὥρα νὰ φύγω, νὰ μὲ ἀποκεφαλίσης καὶ μένα· ἀλλὰ πήγαινε νὰ μοῦ φέρης λιγάκι νεράκι ἀπὸ τὴν πηγούλα· φέρε μου λίγο νεράκι κι ἔλα νὰ μὲ ἀποκεφαλίσης».
Σηκώνεται λοιπόν, παίρνει τὸ σταμνάκι τοῦ Ἀββᾶ καὶ πάει νὰ τοῦ φέρη νερό. Ἔκανε ὑπακοή. Ἐπειδὴ ἔκανε πρῶτον γενικὴ ἐξομολόγησι, ὅταν εἶπε στὸν Ἀββᾶ ὀτι ἐνενῆντα ἐννέα σκότωσε καὶ μὲ ἐκεῖνον ἑκατό, δεύτερον, ὅτι ἔκανε ὑπακοὴ νὰ τοῦ φέρη νερό, τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ δὲν τὸν ἄφησε.
Ἐκείνη τὴν ὥρα ποὺ ὁ ληστὴς πῆγε νὰ φέρη τὸ νερό, ὁ Ἀββᾶς γονάτισε καὶ ἔκανε προσευχή: «Βοήθησέ τον, νὰ μὴ τὸ κάνη αὐτό, βοήθησέ τον, Χριστέ μου, νὰ μετανοήση, νὰ συντριβῆ». Στὸ διάστημα αὐτό, ἐνῷ γέμιζε τὸ σταμνάκι, ἦρθε μία ἀλλοίωσι στὴν ψυχὴ τοῦ ληστοῦ καὶ ἄρχισε νὰ κλαίη. Ἐκεῖ στὴ μοναξιὰ ἔκλαψε, ἔκλαψε, τὸ μαντήλι τὸ ἔκανε μούσκεμα.
Τὴν ὥρα ποὺ προσευχόταν ὁ Ἀββᾶς, βλέπει ἕνα ἄνθρωπο μέσα στὰ ὁλόλευκα ντυμένο καὶ μὲ ἐνα χρυσὸ στεφάνι στὸ κεφάλι καὶ εἶπε:…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr