Όταν η αλαζονεία της εξουσίας επιχειρεί να ακυρώσει τη βούληση ενός ολόκληρου λαού
Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος επαναλαμβάνει δημόσια, ξανά και ξανά, ότι «μέμφεται τον εαυτό του» επειδή — όπως ισχυρίζεται — επέλεξε τον Μητροπολίτης Τυχικός για τη Μητρόπολη Πάφου. Μόνο που εδώ υπάρχει ένα τεράστιο πρόβλημα: ο Αρχιεπίσκοπος είτε ξεχνά είτε εσκεμμένα αγνοεί μια βασική αλήθεια. Τον Τυχικό δεν τον επέλεξε ο ίδιος. Τον επέλεξε ο λαός της Πάφου με ποσοστό 51%.
Αυτό είναι το γεγονός που δεν μπορεί να διαγράψει κανένα επικοινωνιακό παιχνίδι και καμία συνοδική μεθόδευση. Ο λαός της Πάφου μίλησε καθαρά. Ο Τυχικός δεν επιβλήθηκε από παρασκήνια ούτε διορίστηκε από αρχιεπισκοπικά γραφεία. Αναδείχθηκε πρώτος από τον ίδιο τον λαό. Ο Αρχιεπίσκοπος και η Σύνοδος απλώς επικύρωσαν το αποτέλεσμα που εξέφρασε το εκκλησιαστικό σώμα. Και ας μην παριστάνουν σήμερα ότι είχαν άλλη επιλογή — δεν μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά.
Γι’ αυτό και κάθε φορά που ο Αρχιεπίσκοπος δηλώνει ότι «έκανε λάθος με τον Τυχικό», στην πραγματικότητα δεν προσβάλλει μόνο τον Τυχικό. Προσβάλλει τη νοημοσύνη και την κρίση χιλιάδων Παφίων που τον εξέλεξαν. Είναι σαν να λέει ευθέως στον λαό της Πάφου: «Εσείς δεν ξέρατε τι κάνατε. Εγώ ξέρω καλύτερα από εσάς ποιον πρέπει να έχετε Μητροπολίτη».
Και εδώ γεννάται το πιο σοβαρό ερώτημα:
αν την πρώτη φορά ο ίδιος παραδέχεται ότι έκανε τόσο μεγάλο λάθος κρίσεως, τότε γιατί να εμπιστευτεί τώρα ο λαός ότι τη δεύτερη φορά θα επιλέξει σωστά; Με ποιο ηθικό δικαίωμα εμφανίζεται σήμερα ως αλάθητος ρυθμιστής των πάντων, όταν ο ίδιος δημόσια παραδέχεται αποτυχία κρίσεως;
Η πραγματικότητα είναι μία και τη γνωρίζει όλη η Κύπρος: ο Τυχικός έχει τη στήριξη όχι μόνο της Πάφου αλλά και τεράστιου μέρους του ορθόδοξου λαού. Ο κόσμος τον αγκάλιασε, τον αποδέχθηκε και τον στήριξε. Αντίθετα, αυτό που προκαλεί σήμερα οργή και αποστροφή είναι η εικόνα μιας εκκλησιαστικής ηγεσίας που λειτουργεί με πείσματα, προσωπικές εμμονές και λογικές «αποφασίζομεν και διατάσσομεν».
Διότι αυτό ακριβώς φαίνεται να συμβαίνει. Ο Αρχιεπίσκοπος πισμώνει, απαιτεί υποταγή και σπρώχνει συνοδικούς αρχιερείς να ακολουθούν τη γραμμή του «με το έτσι θέλω», ακόμη κι αν μέσα τους διαφωνούν. Και για ποιο λόγο; Για να ικανοποιηθεί μια προσωπική σύγκρουση; Για να επιβληθεί ο απόλυτος έλεγχος; Για να σταλεί μήνυμα ότι όποιος δεν ευθυγραμμίζεται πλήρως με το αρχιεπισκοπικό περιβάλλον θα τελειώνει;
Και στο μεταξύ ποιος πληρώνει το τίμημα;
Ο λαός της Πάφου. Ένας λαός που βλέπει τον ποιμένα που εξέλεξε να πολεμιέται με πρωτοφανή σκληρότητα, με διαδικασίες που πολλοί χαρακτηρίζουν αντικανονικές, αντικαταστατικές και προσβλητικές ακόμη και για στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα.
Διότι όταν αφαιρείς από έναν επίσκοπο το δικαίωμα ουσιαστικής απολογίας, όταν δημιουργείς κλίμα ενοχής πριν αποδειχθούν οι κατηγορίες, όταν λειτουργείς περισσότερο ως τιμωρός παρά ως πνευματικός πατέρας, τότε δεν υπηρετείς την Εκκλησία. Υπηρετείς τη δύναμη της εξουσίας.
Και ας ειπωθεί επιτέλους καθαρά: η Πάφος ποτέ δεν αγάπησε πραγματικά τον Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος όπως αγάπησε τον Τυχικό. Αυτό είναι που ενοχλεί ορισμένους. Ο Τυχικός απέκτησε λαϊκό έρεισμα, αυθεντική αποδοχή και σχέση με τον κόσμο. Και όταν ένας ιεράρχης αγαπιέται πραγματικά από τον λαό, τότε γίνεται δύσκολο να ελεγχθεί από μηχανισμούς και αυλές εξουσίας.
Παφιακέ λαέ, ξύπνα.
Γιατί σήμερα δεν δικάζεται μόνο ο Τυχικός. Σήμερα δοκιμάζεται και η δική σου φωνή. Δοκιμάζεται το δικαίωμά σου να επιλέγεις τον ποιμένα σου χωρίς να έρχεται μετά κάποιος να σου λέει ότι «δεν ήξερες» και ότι τώρα θα σου επιβάλει εκείνον που θέλει ο ίδιος.
Η Εκκλησία δεν είναι προσωπικό βασίλειο κανενός Αρχιεπισκόπου. Και ο λαός δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο που χειροκροτεί σιωπηλά τις αποφάσεις της εξουσίας.