απο το περιοδικο ΟΣΙΟΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΙΟΥΝΙΟΥ
Καί περνᾶς τήν πόρτα τοῦ Νοσοκομείου, ἔχοντας ἀκολουθήσει τίς συστάσεις τῶν εἰδικῶν. Εἶναι ἡ μέρα τῆς εἰσαγωγῆς. Πρέπει νά προετοιμαστεῖς κατάλληλα γιά τήν ἐπέμβαση. Ἔχεις πάρει μαζί σου, ἐκτός ἀπό τόν σάκκο μέ τά ἀπαραίτητα, τήν ἀγωνία τῆς προσμονῆς, τήν ἐμπιστοσύνη στούς γιατρούς, τήν ἐλπίδα στόν Θεό. Περιπλεγμένα ὅλα μαζί, στά βάθη τῆς ψυχῆς, σέ συνοδεύουν σέ κάθε βῆμα.
- Ἐδῶ εἶναι τό κρεβάτι σας. Λέει ἡ νοσοκόμα, πού σέ συνοδεύει στόν θάλαμο νοσηλείας.
Καί γίνεται τό «σπίτι» σου γιά λίγο διάστημα. Εἶναι γνωστό πώς ὁ πόνος μᾶς συνδέει μέ πρόσωπα καί πράγματα. Καί τά πρόσωπα αὐτά γίνονται οἱ «δικοί» σου ἄνθρωποι γιά λίγο. Οἱ μέρες πού θά μείνεις μαζί τους εἶναι ἀπό τίς δυσκολότερες τῆς ζωῆς σου. Καί ὅλοι αὐτοί οἱ ἄνθρωποι, πού μέχρι χθές δέν γνώριζες τήν ὕπαρξή τους, γίνονται γιά σένα φύλακες ἄγγελοι.
Τήν ὥρα τῆς ἐπέμβασης, ὁμιλίες καί ἀστεῖα, σάν νά βρέθηκαν κάποιοι φίλοι καί τά λένε. Σέ κάνουν συμμέτοχο στήν κουβέντα. Νιώθεις ἄνετα καί χαλαρά. Κι ὅμως, αὐτοί προετοιμάζουν τή σωτηρία σου! Μέ σταθερότητα στόν λόγο καί στίς κινήσεις τους, διενεργοῦν τήν ἰατρική πράξη. Ἀντιμετωπίζουν τίς ἀνωμαλίες μέ ψυχραιμία καί ὁδηγοῦν τό ἀποτέλεσμα στό βέλτιστο δυνατό.
Ἐπιστροφή στόν θάλαμο. Τώρα ἀρχίζεις νά ἀνεβαίνεις βῆμα-βῆμα τόν δικό σου Γολγοθᾶ. Ἡ ἐμπειρία ὀδυνηρή. Ἀκινησία. Πόνος. Σοῦ φταῖνε ὅλα. Τό στρῶμα, τό μαξιλάρι, ἡ ζέστη, ὁ ἀέρας πού ἀναπνέεις. Ὅλα!
Τό κουδουνάκι παίρνει φωτιά! «Ἀδελφή, πονάω». «Ἀδελφή, σήκωσε τό κρεβάτι». «Ἀδελφή, κρυώνω». Καί αὐτές τρέχουν πότε στόν ἕνα καί πότε στόν ἄλλο νά φροντίσουν, νά περιποιηθοῦν, νά ἀνακουφίσουν, κουβαλώντας, ἐκτός ἀπό ὅσα χρειάζονται γιά τή νοσηλεία τοῦ σώματος, κι ἕνα ξεχωριστό φάρμακο γιά τή νοσηλεία τῆς ψυχῆς, τό χαμόγελό τους. Ἡ ζεστή τους ματιά κι ὁ παρήγορος λόγος εἶναι πού σέ βοηθᾶνε νά διατηρεῖς τίς ψυχικές σου ἀντοχές σέ αὐτές τίς δύσκολες ὧρες τῆς ζωῆς σου.
Καί οἱ μέρες περνᾶνε. «Ὅλα πῆγαν καλά!». Λέει ὁ γιατρός, πού ἔχει ἀναλάβει τήν εὐθύνη τῆς θεραπείας σου. Κι ὅσο κι ἄν ἦταν ἀκριβοθώρητος, ἤξερες πάντα ὅτι βρισκόταν πίσω ἀπό κάθε ἐνέργεια πού ἀφοροῦσε τή θεραπεία σου. Οἱ ἐπιλογές του ὁδήγησαν μέρα μέ τή μέρα στήν ἴαση.
Παίρνεις τόν σάκκο καί πάλι στά χέρια ἕτοιμος νά ἀναχωρήσεις. Μιά σκέψη, ἕνα συναίσθημα σέ πλημμυρίζει. Εὐγνωμοσύνη! Εὐγνωμοσύνη, γιά ὅλους ὅσοι βάζουν σέ πρώτη προτεραιότητα τόν ἄνθρωπο. Εὐγνωμοσύνη, γιατί ἀφήνουν ἔξω ἀπό τήν πόρτα τοῦ Νοσοκομείου ὅλα τά δικά τους, μικρά ἤ μεγάλα, προβλήματα γιά νά μένουν ἀνεπηρέαστοι στό καθῆκον τους. Εὐγνωμοσύνη, γιατί παραμένουν εὐγενεῖς, ὅσο κι ἄν δοκιμάζεται ἡ ὑπομονή τους ἀπό τίς ἀπαιτήσεις τῶν ἀσθενῶν. Εὐγνωμοσύνη, διότι, καθημερινή καί γιορτή, εἶναι πάντοτε ἐκεῖ. Εὐγνωμοσύνη, γιατί δέν ξέχασαν νά εἶναι ἄνθρωποι! Δόξα τῷ Θεῷ!
- Ἀντίο, λοιπόν. Θερμές εὐχαριστίες γιά ὅλα!
Ἴσως νά μήν τούς ξαναδεῖς ποτέ… Ὅμως, ἀπό τώρα θά ἔχουν μιά θέση στήν προσευχή σου: «Κύριε, ἐλέησε ὅσους διακονοῦν τόν ἀνθρώπινο πόνο!».