Γραφείο Σύνταξης/ XΨΑΛΜΟΣ
Η Εκκλησία δεν κρίνεται μόνο από τη διδασκαλία της, αλλά και από το ήθος εκείνων που την εκπροσωπούν. Ιδίως όταν πρόκειται για ανώτερους κληρικούς, κάθε δημόσια πράξη αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς επηρεάζει όχι μόνο το προσωπικό τους κύρος αλλά και την εικόνα του εκκλησιαστικού θεσμού στα μάτια των πιστών και της κοινωνίας.
Οι πρόσφατες καταγγελίες και η σύλληψη ανώτατου κληρικού για συμπεριφορά που φέρεται να προσβάλλει τη γενετήσια αξιοπρέπεια προκαλούν εύλογη απορία και θλίψη. Ακόμη περισσότερο όταν πρόκειται για πρόσωπο που, σύμφωνα με πληροφορίες, στο παρελθόν είχε απασχολήσει εκκλησιαστικούς κύκλους με περιστατικά τα οποία είχαν δημιουργήσει σοβαρούς προβληματισμούς κατά τη διάρκεια της διακονίας του στην Αφρική.Τι συμβαίνει;
Το ζήτημα, ωστόσο, δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί με όρους κουτσομπολιού ή ανθρωποφαγίας. Δεν πρέπει να χαιρόμαστε από τέτοια γεγονότα αλλά να συμπονούμε. Ούτε είναι σκόπιμο να προτρέχει κανείς σε συμπεράσματα πριν η Δικαιοσύνη ολοκληρώσει το έργο της. Η αρχή του τεκμηρίου αθωότητας ισχύει για όλους και οφείλει να γίνεται σεβαστή.
Από την άλλη πλευρά, όταν ένας κληρικός επανειλημμένα δίνει αφορμές για δημόσιο σχολιασμό ή εμπλέκεται σε συμπεριφορές που προκαλούν σκανδαλισμό, οι εκκλησιαστικές αρχές οφείλουν να εξετάσουν με σοβαρότητα την κατάσταση. Η επίδειξη επιείκειας μπορεί να αποτελεί έκφραση ποιμαντικής αγάπης,δεν πρέπει όμως να εκλαμβάνεται ως ανοχή σε συμπεριφορές που πλήττουν το κύρος της Εκκλησίας και τραυματίζουν το αίσθημα των πιστών.
Παράλληλα, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο πίσω από τέτοιες πράξεις να υποκρύπτεται κάποιο σοβαρό πρόβλημα ψυχικής υγείας ή άλλη διαταραχή που απαιτεί εξειδικευμένη αξιολόγηση και θεραπευτική αντιμετώπιση.
Κανείς εκτός των αρμόδιων ιατρών δεν μπορεί να διατυπώσει διάγνωση, ούτε είναι θεμιτό να αποδίδονται αυθαίρετα ψυχολογικά χαρακτηριστικά σε οποιοδήποτε πρόσωπο. Εάν, όμως, υπάρχουν ενδείξεις ότι κάποιος δεν βρίσκεται σε θέση να ασκεί απρόσκοπτα τα καθήκοντά του, η διερεύνηση από ειδικούς αποτελεί πράξη ευθύνης και όχι τιμωρίας.
Το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι η προσωπική πτώση ενός ανθρώπου. Είναι η προστασία του και παράλληλα η προστασία ποιμνίου, η διαφύλαξη της αξιοπιστίας της Εκκλησίας και η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πιστών. Η διαφάνεια, η λογοδοσία και η έγκαιρη αντιμετώπιση τέτοιων περιστατικών υπηρετούν τελικά τόσο την αλήθεια όσο και την ποιμαντική αποστολή της Εκκλησίας.
Η σιωπή απέναντι σε συμπεριφορές που προκαλούν δημόσιο σκάνδαλο δεν αποτελεί αρετή. Αρετή είναι η δίκαιη κρίση, ο σεβασμός στη νόμιμη διαδικασία και η ανάληψη των αναγκαίων ευθυνών, με γνώμονα όχι την προστασία προσώπων αλλά την προάσπιση του κύρους του θεσμού της Εκκλησίας και της εμπιστοσύνης των πιστών.