Νερό στο κρασί όλων: η τελευταία ευκαιρία για την Κεντροδεξιά πριν ανοίξουν νέες πληγές…

 

Γράφει ο Πάρις- Αλέξανδρος Τζούμας 

 

 

 

Η συζήτηση γύρω από το ενδεχόμενο ίδρυσης νέου πολιτικού φορέα από τον Αντώνη Σαμαρά δεν μπορεί να εξαντλείται σε όρους προσωπικών φιλοδοξιών ή εσωκομματικών ισορροπιών. Πρόκειται για μια εξέλιξη που, εφόσον επιβεβαιωθεί, έχει σαφές πολιτικό αποτύπωμα και επηρεάζει συνολικά τον χώρο της Κεντροδεξιάς.

Αναμφίβολα, ένας πρώην πρωθυπουργός διαθέτει το αναφαίρετο δικαίωμα να επιλέξει τον δρόμο που θεωρεί πολιτικά και ιδεολογικά ορθό. Το κρίσιμο, όμως, δεν είναι μόνο το δικαίωμα της επιλογής, αλλά και η σκοπιμότητά της. Η ιστορία δείχνει ότι οι διασπάσεις σπάνια ενισχύουν τις παρατάξεις από τις οποίες προέρχονται· αντιθέτως, συχνά δημιουργούν πληγές που χρειάζονται χρόνια για να επουλωθούν.

Την ίδια στιγμή, όμως, η ευθύνη δεν βαραίνει αποκλειστικά τον πρώην πρωθυπουργό. Και η κυβέρνηση, αλλά και προσωπικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, θα μπορούσαν να επιδιώξουν μια ουσιαστική αποκλιμάκωση της έντασης. 

Σε τέτοιες περιστάσεις, η πολιτική ωριμότητα απαιτεί να πέσει νερό στο κρασί όλων των πλευρών, να αναζητηθούν δίαυλοι επικοινωνίας και να χτιστούν γέφυρες αντί να υψώνονται νέα τείχη.

Ίσως μάλιστα αυτή να είναι η κατάλληλη στιγμή για να ενεργοποιηθούν, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, οι μηχανισμοί συνεννόησης που διαθέτει κάθε έμπειρη πολιτική ηγεσία. 

Οι προσωπικές επαφές, οι άτυπες διαβουλεύσεις και η ειλικρινής διάθεση εξεύρεσης κοινού τόπου πολλές φορές αποδεικνύονται αποτελεσματικότερες από τις δημόσιες αντιπαραθέσεις και τις διαρροές.

Και, για να γνωρίζουμε τι πραγματικά συζητάμε σε αυτόν τον τόπο, δεν είναι λίγοι εκείνοι- και περισσότερο η δική μου γενιά-  που εκτιμούν πως αν σήμερα ο Γρηγόρης Δημητριάδης βρισκόταν ακόμη στον στενό κυβερνητικό πυρήνα, θα υπήρχαν περισσότερα περιθώρια παρασκηνιακής διαχείρισης της κρίσης και ενδεχομένως η κατάσταση να είχε οδηγηθεί σε ένα αναίμακτο πολιτικό αποτέλεσμα, χωρίς τον κίνδυνο μιας νέας εσωτερικής ρήξης. Και μπορεί σήμερα ο κ. Δημητριαδης να μην κρατά κάποια κυβερνητική θέση αλλά είναι ενεργός πολιτικά. 

Η πολιτική, δεν κρίνεται μόνο από τις δημόσιες τοποθετήσεις αλλά και από την ικανότητα σύνθεσης ακόμη και όταν αυτό γίνεται παρασκηνιακά!Οι μεγάλες παρατάξεις αντέχουν όταν μπορούν να απορροφούν τις διαφωνίες τους και να μετατρέπουν τις εντάσεις σε δημιουργικό διάλογο. Αντίθετα, όταν κυριαρχούν οι προσωπικές αντιθέσεις και η λογική της οριστικής ρήξης, το κόστος το πληρώνει συνήθως ολόκληρος ο πολιτικός χώρος και ο λαός .

Γι’ αυτό, πριν ληφθούν αποφάσεις που δύσκολα ανατρέπονται, ίσως αξίζει μια τελευταία προσπάθεια συνεννόησης. Όχι από αδυναμία, αλλά από επίγνωση ότι η ενότητα, όταν διαφυλάσσεται με αμοιβαίες υποχωρήσεις και αλληλοσεβασμό, μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο ισχυρή από οποιαδήποτε νέα πολιτική πρωτοβουλία.