Ὀστᾶ φανέντα Μαρτύρων Ἀναργύρων, Βλύζουσι κρουνοὺς θαυμάτων ἀναργύρως. Εἰκάδι ὀγδοάτῃ Κῦρος φάνη ἠδ’ ὁμόαθλος.
Ἀγωνίσθηκαν καὶ οἱ δύο στὰ χρόνια του Διοκλητιανοῦ (292 μ. Χ.). Ὁ Κῦρος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια καὶ ὁ Ἰωάννης ἀπὸ τὴν Ἔδεσσα.
Ἄριστα καταρτισμένοι στὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη, προσέφεραν τὶς ὑπηρεσίες τοὺς ἀφιλοκερδῶς στοὺς φτωχότερους συνανθρώπους τους. Καὶ ὄχι μόνο δὲν ἔπαιρναν χρήματα ἀπὸ κανένα, ἀλλὰ καὶ οἱ ἴδιοι ἔδιναν τὰ δικά τους, μέχρι ποὺ ἔμειναν φτωχοί. Γι’ αὐτὸ καὶ ἐπονομάστηκαν Ἀνάργυροι.
Μαζὶ μὲ τὴν ἰατρικὴ βοήθεια ποὺ προσέφεραν στοὺς πάσχοντες, μετέδιδαν σ’ αὐτοὺς καὶ τὴ σωτήρια ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου. Τὰ λόγια τους ἔδωσαν φῶς τοῦ Χριστοῦ σὲ πολλοὺς εἰδωλολάτρες. Ἄλλα ἡ δράση τους καταγγέλθηκε στὶς ἀρχές, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τοὺς ἀποκεφαλίσουν καὶ ἄξια νὰ πάρουν τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου.
Τότε οἱ χριστιανοί τους ἔθαψαν κρυφά, καὶ ὅταν αὐτοκράτορας ἦταν ὁ Ἀρκάδιος καὶ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλεξανδρείας ὁ Θεόφιλος (400 μ. Χ.), τὰ ἅγια λείψανα τοὺς βρέθηκαν καὶ μὲ πανηγυρικὸ τρόπο ἔγινε ἡ ἀνακομιδή τους. Πολλοί, μάλιστα, ἀσθενεῖς ποὺ ἄγγιξαν αὐτά, θεραπεύθηκαν.
Ἔτσι, ἐπιβεβαιώνεται ὅτι οἱ «δίκαιοι εἰς τὸν αἰῶνα ζῶσι, καὶ ἐν Κυρὶῳ ὃ μὶσθὸς αὐτῶν» (Σοφία Σολομῶντος, ε’ 15). Οἱ δίκαιοι δηλαδή, ζοῦν αἰώνια, καὶ ἡ ἀνταμοιβὴ ποὺ ἁρμόζει σ’ αὐτοὺς βρίσκεται στὰ χέρια τοῦ Κυρίου. Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ’.
Θείας πίστεως. Θείας χάριτος, τὴ ἐνεργεῖα, ἀναβλύζοντα, θαυμάτων ρεῖθρα, ἀναργύρως τὰ σεπτὰ ὑμῶν λείψανα, ἐκ τῶν λαγόνων τῆς γῆς κόσμω ἔλαμψαν, Κῦρε θεόφρον, Ἰωάννη τὲ ἔνδοξε, ὅθεν ἅπαντες, τὴν τούτων τιμῶντες εὕρεσιν, αἰτοῦμεν δι’ ὑμῶν τὸ μέγα ἔλεος.…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr