Κάποτε, εἶπα στούς Σιμωνοπετρίτες νά μοῦ στείλουν ἐργάτες γιά νά ἀνοίξω μία στέρνα. Ὅταν ἦρθαν οι χριστιανοί ἐδῶ, ἔπιασε βροχή.
Ἐκεῖνοι μέ παρακάλεσαν νά κάνω προσευχή νά σταματήσει ἡ βροχή, νά μή χάσουν χρόνο και μεροκάματα. Τούς ῥωτῶ: -«Πόσες μέρες θέλετε;» -«Πέντε, γέροντα», μοῦ λένε. Νά ξέρω κι ἐγώ τί νά ζητήσω, βρέ παιδί μου.
Πῆγα στόν ἅγιο Νεκτάριο. Ξέρεις; Εἶχε ἀνοίξει τούς ουρανούς στήν Αἴγινα μέ τήν προσευχή του μετά ἀπό μεγάλη ανομβρία: «Ἅγιε μου, πέντε μέρες να σταματήσει ἡ βροχή, και τρεῖς λειτουργίες να κάνω στη χάρη σου». Καί σταμάτησε ἡ βροχή ἕνα πενταήμερο.
Ὅταν τελείωσαν τή δουλειά οἱ εργάτες και ἔφευγαν, μέχρι νά φτάσουν στό μοναστήρι ἔγιναν μούσκεμα. Καί νόμιζαν οι καημένοι ότι εγώ τό ἔκανα. Τί λέτε, βρέ παιδιά!
Εἶμαι ἐγώ ἄγιος γιά νά κάνω τέτοια πράγματα; Ὁ ἅγιος Νεκτάριος ὁ θαυματουργός τό ἔκανε. Ἄ, νά σᾶς πῶ τί μᾶς ἔκανε ἀκόμα αὐτός ο ἅγιος ἐδώ στό σπιτάκι μας. Πάω μιά μέρα καί ῥίχνω μιά ματιά στό σιτάρι.
Τί νά δῶ! Γεμᾶτο ψείρα ἧταν. «Πώ, πώ τί θά κάνω τώρα;».
Πῶς νά ἀσχοληθώ, πού εἶχα τον παπά – Νικηφόρο ἄρρωστο; Σά μωρό παιδί ἦταν. Ὅπου πήγαινα τόν κρατοῦσα ἀπό τό χέρι. Παίρνω ἕνα βαμβακάκι, πάω καί…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr