Του Ηρακλή Κανακάκη
Ο πολιτικός βιοϊστορικός του κύκλος θα κλείσει, οψέποτε διενεργηθούν οι εκλογές. Και πρώτο κόμμα να είναι η Ν.Δ., το ποσοστό της θα κυμανθεί γύρω στο 25%. Αν υπάρξει κόμμα Σαμαρά και αν, όπως όλα δείχνουν, σηκωθεί ο κόσμος από τον καναπέ και ψηφίσει, θα μειωθεί περαιτέρω. Οπότε θα δρομολογηθούν εξελίξεις για κυβέρνηση συνεργασίας, χωρίς αυτόν, διότι κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης δεν τον αποδέχεται ως πρωθυπουργό.
Στα επτά χρόνια διακυβέρνησής του έδωσε και πήρε ό,τι μπορούσε. Όταν στο υπ’ αριθμόν 1 οικονομικό πρόβλημα, που είναι η ακρίβεια, το μόνο που δηλώνει είναι ότι τον «θυμώνει» και τον «στενοχωρεί», δείχνει κυβερνησιμότητα, εθνικό όραμα, συνεκτικό κυβερνητικό αφήγημα;
Αντίθετα, η 7ετία Μητσοτάκη είναι η χρυσή εποχή για τους μεσάζοντες, τον εφοπλισμό, την τραπεζική, ενεργειακή, κατασκευαστική, τηλεπικοινωνιακή και τζογαδόρικη ολιγαρχία. Ιδιαίτερα ο τζόγος, σε όλες του τις μορφές, έχει εξαγιασθεί και φυσικοποιηθεί – θεωρείται κάτι θεσμικό και αποδεκτό. Η ίδια η κυβέρνηση τον διαφημίζει, συμμετέχοντας με καμαρωτούς υπουργούς σε εκδηλώσεις ολιγαρχών του τζόγου, με αφορμή κάποια δωρεά, φτιασίδι στην εικόνα του διεστραμμένου καπιταλισμού, που μοστράρει «φιλάνθρωπος», με χρήματα που θα έπρεπε να καταβάλει ως φόρο.
Ο άνθρωπος, κατά τον Μοντεσκιέ, που ασκεί εξουσία, ρέπει προς την κατάχρησή της όταν διαπιστώνει κενά και ασάφειες στους νόμους και όταν δεν υπάρχει θεσμική ανάσχεση – δηλαδή, ισχυροί ελεγκτικοί μηχανισμοί, στελεχωμένοι με το αναγκαίο ανθρώπινο δυναμικό και την απαραίτητη υλικοτεχνική υποδομή, που διασφαλίζουν λογοδοσία, διαφάνεια και τιμωρία.
Ο Μητσοτάκης τι κάνει; Πλειοδοτεί. Αυξάνει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς «για τα μάτια του κόσμου», αλλά αυτοί είναι γυμνοί σε προσωπικό και μέσα, και με τη σύγκρουση αρμοδιοτήτων είναι παράλυτοι και δεν γνωρίζει ποιος είναι αρμόδιος για τι.
Το ρουσφέτι είναι συναλλαγή και διαφθορά. Η Ν.Δ. έχει αναδείξει τον πελατειασμό στην πιο αθέμιτη συναλλακτική εκδοχή του και σε κυρίαρχο τρόπο άσκησης της πολιτικής της. Έτσι «βάφτηκε» γαλάζια η Κρήτη, και όχι μόνο. Κι όταν στριμώχνεται η Ν.Δ., καταφεύγει στους συμψηφισμούς και σε αναγωγές στο παρελθόν, που καλλιεργούν τον μιθριδατισμό τού «και οι άλλοι τα ίδια έκαναν». Αυτά που άλλαξαν από την εποχή του Μαυρογιαλούρου, του Γκρούεζα και του Γκόρτσου, ηρώων ταινιών του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου, είναι το περιτύλιγμα, το γλωσσάρι και το διακύβευμα.
Για να επιτελέσουν τον ρόλο τους οι Ε.Δ. ως κορυφαίο συντελεστή ισχύος της χώρας, θα πρέπει η Πολιτεία να τους εξασφαλίζει, πέρα από την αξιοπρεπή διαβίωση, τον απαραίτητο στρατιωτικό εξοπλισμό, σύγχρονη εκπαίδευση και τη βεβαιότητα ενός αξιοκρατικού επαγγελματικού μέλλοντος.
Παθογόνες καταστάσεις, όπως το ρουσφέτι, ο νεποτισμός, ο κομματισμός και η διαφθορά, επιδρούν διαβρωτικά στο ηθικό, στη συνοχή και στον επαγγελματισμό του προσωπικού των Ε.Δ., όπως η σκουριά στο μέταλλο. Απογοητεύουν και σκοτώνουν την ελπίδα για ένα μέλλον στο οποίο αναγνωρίζεται η εντιμότητα, η εργατικότητα, η αξιοσύνη και οι σπουδές.
Στο Δημόσιο η συνέντευξη είναι το μέσον που επιτρέπει καταστρατηγήσεις, παραγκωνισμούς και υπερβάσεις, για να προωθηθούν οι λιγότερο προσοντούχοι και ικανοί. Στις Ε.Δ., με ένδυμα «τους ειδικούς λόγους» ή «το όφελος της υπηρεσίας», που ποτέ δεν αιτιολογούνται, συντελούνται παρατυπίες, παρανομίες και αυθαιρεσίες, για να ευνοηθούν όσοι έχουν «μπάρμπα στην Κορώνη».
Έτσι, τέκνα ανωτέρων και ανωτάτων αξιωματικών, εν ενεργεία και αποστράτων, έχουν διακριτική μεταχείριση και απολαμβάνουν ειδικά προνόμια, όπως μεταθέσεις και αποσπάσεις που τους στρώνουν τον δρόμο για υπηρεσιακή ανέλιξη (υπηρέτηση σε επιτελικά γραφεία Αρχηγών, εκπαίδευση σε σχολεία εξωτερικού). Το ίδιο και όσοι διαθέτουν «βύσματα» και διασυνδέσεις.
Ενδεικτικά αναφέρουμε:
Στελέχη διατίθενται σε στρατιωτικές λέσχες ως υπεράριθμοι, για να «λουφάρουν». Γίνονται παρεμβάσεις για να παραμείνουν αξιωματικοί σε στρατιωτικές οικίες, ενώ δεν δικαιούνται, και κατ’ εξαίρεση μεταθέσεις στην Κύπρο, λόγω του οικονομικού οφέλους (δεύτερος μισθός από το Κυπριακό κράτος). Δεκάδες μόνιμα στελέχη είναι αποσπασμένα σε θέσεις εσωτερικού και ταυτόχρονα λαμβάνουν το οικονομικό επίδομα παραμεθορίου και μοριοδότηση σαν να υπηρετούν σε δυσμενείς φρουρές. Στις στρατιωτικές λέσχες και στα στρατιωτικά πρατήρια οι οπλίτες θητείας είναι –κατά κανόνα– υπεράριθμοι, την ίδια στιγμή που μάχιμες μονάδες αντιμετωπίζουν έλλειψη προσωπικού.
Γίνονται παραβιάσεις στις μεταθέσεις σε τέτοια έκταση, ώστε μεγάλο μέρος τους να αποφασίζονται στα γραφεία και στους διαδρόμους του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Όποιος αντιστέκεται στη συνδιαλλαγή με την πολιτική ηγεσία και στην ικανοποίηση παράνομων και άδικων αιτημάτων πέφτει σε δυσμένεια και παροπλίζεται. Σε τοποθετήσεις Διοικητών Μονάδων καταπατώνται ωμά, κυνικά και ανερυθρίαστα τα αντικειμενικά κριτήρια (Πίνακας μοριοδότησης) και επιλέγονται ανώτεροι αξιωματικοί με λιγότερα μόρια «για ειδικούς λόγους», που δεν καταγράφονται.
Πάντοτε, δυστυχώς, υπήρχε ένας βαθμός ανάμειξης των κομμάτων στα θέματα εσωτερικής λειτουργίας των Ε.Δ. Στο σύστημα Μητσοτάκη (δάνειο από τον έγκριτο δημοσιογράφο Σταύρο Λυγερό) η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Δεν υπάρχουν πια όρια και κόκκινες γραμμές.
Η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, αντί να ψέξει, να αποδοκιμάσει και να τιμωρήσει γλοιώδεις και αντισυναδελφικές συμπεριφορές, απάδουσες στο status του Έλληνα αξιωματικού, τις ανέχεται και τις επιβραβεύει. Αντί να διασφαλίσει συνθήκες διαφάνειας, αντικειμενικότητας και αξιοκρατίας, επιτρέπει την τυραννία του άδικου επαγγελματικού συμφέροντος.
Η προσφυγή στα Διοικητικά Δικαστήρια, λόγω κόστους (παράβολα, δικηγορική αμοιβή) καθίσταται απαγορευτική –συνήθως– και το στέλεχος των Ε.Δ. μένει με την πίκρα, τον θυμό και την απογοήτευση.
Υστερόγραφο: Ο συντάκτης των γραμμών αυτών τις χαράσσει μετά λόγου γνώσεως και διαθέτει ονόματα και διευθύνσεις, που παραλείπει για ευνόητους λόγους. Προβολές 29