Υπήρχε μια εποχή που οι άνθρωποι ζούσαμε τις στιγμές μας . Σήμερα, πολλές φορές μοιάζει να ζουμε για να τις …δημοσιεύσουμε. Ο όρος «performative» είναι ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς όρους της ψηφιακής μας εποχής. Είναι πράξεις με απλά λόγια , ενέργειες που «πρέπει να φανούν» , γιατί υπάρχει ένα κοινό που περιμένει να τις δει!
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν μετατρέψει την καθημερινότητα σε σκηνή…θεάτρου. Δεν αρκεί να ταξιδεύεις, πρέπει να το αποδείξεις ! Δεν αρκεί να είσαι ευτυχισμένος με τη οικογένειά σου, πρέπει να το ανακοινώσεις. Δεν αρκεί να απολαύσεις ένα γεύμα πρέπει πρώτα να το …φωτογραφίσεις. Και μην ξεχνιόμαστε να το «ανεβάσεις» στα κοινωνικά δίκτυα! Η εικόνα έχει αποκτήσει μεγαλύτερη αξία από την εμπειρία.
Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου influencers φωτογραφήθηκαν μέσα σε αεροπλάνα για να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι βρίσκονται καθ΄οδόν για κάποιον εξωτικό προορισμό, ενώ το αεροσκάφος ήταν ακόμη στο έδαφος! Το ζητούμενο δεν ήταν το ταξίδι. Ήταν η ιστορία που θα «πουλούσε» το ταξίδι.
Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο παράδοξο της εποχής μας. Δεν κατασκευάζονται μόνο εικόνες. Κατασκευάζονται ζωές.
Το timeline γεμίζει με τέλεια πρωινά, αψεγάδιαστα σώματα, πολυτελή ξενοδοχεία, ρομαντικά δείπνα, ακριβές τσάντες, ασταμάτητα χαμόγελα. Όλα μοιάζουν ιδανικά. Όλα μοιάζουν επιμελημένα. Και όσο περισσότερο τα βλέπουμε, τόσο περισσότερο ξεχνάμε ότι η πραγματική ζωή δεν είναι έτσι.
Η αλήθεια έχει ατέλειες. Έχει σιωπές. Έχει βαρετές μέρες, αποτυχίες, μοναξιά, αμφιβολίες και στιγμές που δεν αξίζουν ούτε μία φωτογραφία. Κι όμως, αυτές είναι που μας κάνουν ανθρώπους.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι άνθρωποι επιλέγουν να δείχνουν τις όμορφες στιγμές τους. Είναι ότι σταδιακά η εικόνα γίνεται σημαντικότερη από την πραγματικότητα. Το «φαίνεσθαι» αντικαθιστά το «είναι». Και το ψέμα, μικρό ή μεγάλο, επαναλαμβάνεται τόσο συχνά ώστε αρχίζει να μοιάζει φυσιολογικό.
Στην προσπάθεια να παρουσιάσουμε μια ζωή που θα συγκεντρώσει likes και επιβεβαίωση, πολλές φορές χάνουμε την επαφή με αυτό που πραγματικά ζούμε. Δεν απολαμβάνουμε το ηλιοβασίλεμα, ψάχνουμε την καλύτερη γωνία λήψης. Δεν συζητάμε στο τραπέζι, φωτογραφίζουμε το πιάτο. Δεν ξεκουραζόμαστε στις διακοπές αλλά ….παράγουμε «περιεχόμενο».
Και κάπου εκεί γεννιέται ένα εύλογο ερώτημα.
Τι απέγινε το αληθινό;
Το αυθόρμητο χαμόγελο που δεν φωτογραφήθηκε. Η συζήτηση που δεν έγινε story. Το ταξίδι που έμεινε μόνο στη μνήμη. Η αποτυχία που δεν κρύφτηκε πίσω από ένα αισιόδοξο φίλτρο.
Ίσως σήμερα η πιο ριζοσπαστική πράξη να μην είναι να δημοσιεύεις περισσότερα. Ίσως να είναι να ζεις περισσότερα. Να επιτρέπεις στον εαυτό σου να υπάρχει χωρίς κοινό. Να μην αποδεικνύεις διαρκώς ότι είσαι ευτυχισμένος η επιτυχημένος .
Γιατί τελικά η ζωή δεν μετριέται σε προβολές, likes και κοινοποιήσεις. Μετριέται στις στιγμές που ήταν τόσο αληθινές, ώστε δεν χρειάστηκαν ποτέ μια ανάρτηση για να αποκτήσουν αξία.
Ίσως, λοιπόν, το πραγματικό αντίδοτο στην εποχή του performative να είναι η επιστροφή στην αυθεντικότητα. Όχι γιατί είναι εύκολη, αλλά γιατί είναι η μόνη που δεν χρειάζεται ….σκηνοθεσία.
news.tv4e.gr