Μετὰ ἀπὸ πολλὰ χρόνια διηγεῖτο ὁ Ὅσιος Γεώργιος Καρσλίδης σὲ πνευματικά του τέκνα γιὰ τὴ δύσκολη αὐτὴ περίοδο τῆς ζωῆς του: Βρισκόμουν στὸ σπίτι μόνος μου, στὸ σπίτι τοῦ ἀδελφοῦ μου, οἱ γονεῖς μου εἶχαν πεθάνει. Ἦρθε ἐκείνη τὴν ἡμέρα κάποιος ζητιάνος, πῆρα ἕνα πιάτο, πῆγα στὸ ἀμπάρι, πῆρα λίγο ἀλεύρι καὶ τοῦ τὸ ἔδωσα.
Μετά, τὴν ἄλλη ἡμέρα, χρειάσθηκε νὰ πάει νὰ πάρει ἀλεύρι καὶ ἄρχισε νὰ μὲ μαλώνει λέγοντάς μου· ξεσήκωσες ὅλο τὸ ἀμπάρι καὶ τὸ ἔδωσες στὸν ζητιάνο. Τὰ ἔβαλε μαζί μου, μιὰ φασαρία, νὰ κακό, καὶ αὐτὸ ἔγινε αἰτία νὰ σηκωθῶ νὰ φύγω ἀπὸ τὸ σπίτι. Βρέθηκα σὲ κάποιον Τοῦρκο καὶ μὲ ἔκανε τσομπάνο στὰ ζῶα του.
Ἔπαιρνα τὰ ζῶα, τὰ πήγαινα σὲ μία ρεματιὰ καὶ ἐκεῖ τὰ φύλαγα. Μία ἡμέρα, ποὺ φύλαγα τὰ ζῶα, βλέπω τρεῖς ἱερωμένους, οἱ ὁποῖοι ἄρχισαν μία ψαλμωδία τόσο ὡραία, ποὺ ἐγκατέλειψα τὰ ζῶα καὶ τοὺς ἀκολούθησα. Ξαφνικὰ ὅμως τοὺς ἔχασα.
Ἦταν δὲ τόσο ὡραία ἡ ψαλμωδία, ποὺ ἐπειδὴ ἔγιναν ἄφαντοι, ἔβαλα τὰ κλάματα. Μὲ τὰ κλάματα γύρισα στὸ σπίτι καὶ ὅταν μὲ εἶδε ὁ Τοῦρκος ἔτσι, μὲ ρωτοῦσε: “Τί ἔπαθες; τί συμβαίνει;” ἀλλὰ ἐγὼ δὲν μποροῦσα νὰ μιλήσω. Μετὰ ἀπὸ ὧρες συνῆλθα καὶ τοῦ ἐξήγησα τί ἔπαθα.
Τότε μοῦ εἶπε:…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr