ΑΛΑΖΟΝΙΑ ΚΑΙ ΕΚΒΑΡΒΑΡΩΣΗ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἀλαζονεία καὶ ἐκβαρβάρωση .                Στὸ ἴδιο κύριο ἄρθρο της ἡ Φιγκαρὸ γράφει ἐπίσης: «Τὸ Γαλλικὸ κράτος ἐπιμένει ματαίως νὰ θεωρεῖ ἠθικὴ πρόοδο τὸ ὀξύμωρο “δολοφονία σημαίνει θεραπεία”! Ἀπὸ τῆς ψηφίσεως τοῦ Νόμου γέροντες, ἀσθενεῖς, ἀπελπισμένοι μοναχικοὶ ἄνθρωποι “θὰ ἐπιλέγονται στὴ λίστα αὐτῶν ποὺ ἔχουν δικαίωμα στὸν θάνατο”, στὴν οὐσία ποὺ θὰ ξεπαστρεύονται … Τὸ προσωπεῖο τοῦ «σύγχρονου» καὶ «προοδευτικοῦ» Γαλλικοῦ κράτους ἔπεσε στὶς 15 Ἰουλίου 2026. Ὅπως ἔγραψε ὁ συγγραφέας Michel Houellebecq ἡ ἰατρικὴ ὑποβοήθηση στὸν θάνατο (φόνος) ἐπιστρέφει τὸν ἄνθρωπο στὴν πρὸ τῶν πολιτισμῶν περίοδο, χιλιάδες χρόνια πρίν. Ἡ κοινωνία μοιάζει μὲ ἀγέλες ζώων, ποὺ τὰ ἀσθενικὰ ἢ γέρικα ἀποσπῶνται καὶ ἀπομακρύνονται ἀπὸ αὐτές, γιὰ νὰ ψοφήσουν μόνα, γνωρίζοντας καλὰ πὼς οὐδεμία συμπάθεια καὶ συμπαράσταση μποροῦν νὰ περιμένουν… 
.                Ὁ ἑλληνικὸς πολιτισμὸς δημιούργησε τὶς βάσεις τῆς ἰατρικῆς ἠθικῆς μὲ τὸν ὅρκο τοῦ Ἱπποκράτη (5ος αἰῶνας π.Χ.), ὁ ὁποῖος ἐπιτάσσει τὴν προστασία τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς, τὴν χορήγηση θεραπείας μόνο πρὸς ὠφέλεια τοῦ ἀσθενοῦς, τὴν ἄρνηση χορήγησης θανατηφόρων φαρμάκων (φόνου – εὐθανασίας), τὴν ἀποφυγὴ χορήγησης ἀμβλωτικῶν οὐσιῶν καὶ τὴν ἀποφυγὴ τῆς ἐκμετάλλευσης τοῦ ἀσθενοῦς. Ὁ ὅρκος πλέον στὴν πράξη καταρρίπτεται, μὲ τὴν ἐπιβολὴ τῆς ἀθεΐας καὶ τοῦ ὠφελιμισμοῦ. 
.                Ὁ Νόμος γιὰ τὴν βοήθεια σὲ φόνο τῶν ἀνήμπορων συνανθρώπων μας, ποὺ ψηφίστηκε πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες στὴ Γαλλία προκάλεσε τὴν ὀξεῖα ἀντίδραση τοῦ Λὺκ Φερί, δοκιμιογράφου καὶ πρώην Ὑπουργοῦ Παιδείας ἐπὶ προέδρου τῆς Γαλλικῆς Δημοκρατίας τοῦ Ζὰκ Σιράκ. Ὅπως ἔγραψε σὲ ἄρθρο του ὁ Φερί, ἐν λόγῳ Νόμος εἶναι ἧττα τῆς σκέψης καὶ τῆς ἀνθρωπότητας σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς: 2)      Ἧττα τῆς ἰσότητας τῶν πολιτῶν, ποὺ μιὰ εὐνομούμενη Δημοκρατία ἔχει ὡς βάση. Ὅλες οἱ ἔρευνες ἔχουν δείξει ὅτι θύματα τοῦ Νόμου θὰ εἶναι κυρίως τὰ πτωχὰ καὶ ἀνήμπορα πρόσωπα, ποὺ ἀποτελοῦν «ἀζήτητο ἐμπόρευμα» γιὰ τὸ κράτος. 
3)      Ἧττα τοῦ Νόμου ποὺ ἔδινε προτεραιότητα στὶς ἀνακουφιστικὲς φροντίδες καὶ ξεκαθάριζε ὅτι τὸ δικαίωμα τοῦ φόνου δὲν ἀποτελεῖ «φροντίδα» γιὰ τὸν συνάνθρωπο. 
4)      Ἧττα τῶν ἠθικῶν ἀρχῶν ἀπὸ μιὰ πλειοψηφία ποὺ ψήφισε τὸ Νόμο ἀπὸ χρησιμοθηρία, ἀρρώστια ποὺ ἐκμεταλλεύονται ὅλοι οἱ κακοποιοὶ τοῦ πλανήτη. 
5)      Ἧττα ὅλων τῶν ξεχασμένων τῆς κοινωνίας, πασχόντων ἀπὸ κατάθλιψη, στοὺς ὁποίους ἀποστέλλεται τὸ μήνυμα ὅτι ἀποτελοῦν «φορτία δυσβάστακτα» στὴν κοινωνία καὶ πρέπει νὰ ἀδειάσουν τὴν γωνιά… 
6)      Ἧττα τῆς καλῆς πίστης ἔναντι τῆς ὑποκρισίας, ἀφοῦ οἱ φανατικοὶ ὑπὲρ τοῦ Νόμου ἐπικαλοῦνται τὸν Σενέκα (αὐτοκτόνησε μετὰ ἀπὸ διαταγὴ τοῦ αὐτοκράτορα Νέρωνα) γιὰ νὰ πείσουν ὅτι τὸ πρόβλημα εἶναι ἡ ἄδεια αὐτοκτονίας ἢ ὄχι ἑνὸς ἀνθρώπου, ἐνῷ στὴν πραγματικότητα πρόκειται γιὰ ἄδεια σὲ τρίτο πρόσωπο νὰ ἀποφασίσει γιὰ τὴ ζωὴ τοῦ ἀσθενοῦς. 
7)      Ἧττα τῆς ὑλιστικῆς ἰδεολογίας καὶ τοῦ ἀντιχριστιανικοῦ κράτους, ποὺ λαμβάνουν τὴ μορφὴ νέας θρησκείας, καὶ οἱ ἐκπρόσωποί τους ἀντικαθιστοῦν τὸν Θεὸ ἀπὸ ἕνα «ὑλιστικό», βιολογικὸ ἢ ψυχολογικό, κατασκεύασμα, μὲ σκοπὸ νὰ ἐπιβάλλουν μιὰ ζωὴ ἀντίθετη πρὸς τὸ δίκαιο καὶ τὴν ἠθική. 
8)      Τέλος ἧττα τῆς ἀδελφοσύνης καὶ τῆς ἀγάπης, ποὺ νικῶνται ἀπὸ τὸν ἐγωισμὸ καὶ τὴν ἀτομοκρατία, καὶ ποὺ παραμορφώνουν τὴν πραγματικότητα, θεωρῶντας φροντίδα στὸν ἀνήμπορο συνάνθρωπο τὸ ξεφόρτωμά του… 
.                Ἡ διαστροφὴ αὐτὴ τῶν ἐννοιῶν ἀπὸ τοὺς ἀθέους θυμίζει τὴν ἐπιγραφὴ στὶς σιδερένιες πύλες τῶν χιτλερικῶν στρατοπέδων συγκέντρωσης, πὼς «Ἡ ἐργασία ἀπελευθερώνει»… Τὸ πολιτισμικὸ πισωγύρισμα τῆς Γαλλίας εἶναι πὼς τὸ 1981 κατάργησε τὴν ποινὴ τοῦ θανάτου καὶ τώρα τὴν ἐπαναφέρει καὶ μάλιστα ὄχι γιὰ δολοφόνους, ἀλλὰ γιὰ ἀνήμπορα πρόσωπα… Μετὰ τὴν συνταγματικὴ κατοχύρωση τῶν φόνων στὰ ἔμβρυα, αὐτὸν τὸν μῆνα ψηφίστηκε ὁ Νόμος (291 ψῆφοι ὑπὲρ ἔναντι 241 κατὰ) γιὰ τοὺς φόνους σὲ ἀνήμπορους συνανθρώπους μας… Οἱ ἀνήμποροι κυρίως τὴν πληρώνουν στὸ ἀνάλγητο κράτος. 
.                Στὸ γεγονὸς τῆς ψηφίσεως τοῦ Νόμου γιὰ τὸν ὑποβοηθούμενο θάνατο ἐντυπωσιάζει ἡ ἐπιμονὴ τοῦ Προέδρου Μακρὸν καὶ ἡ πρεμούρα του νὰ ψηφιστεῖ τὸ δυνατὸν συντομότερα, λὲς καὶ εἶναι τὸ μεῖζον ζήτημα τῆς Γαλλικῆς Δημοκρατίας, ὅταν ὅλοι γνωρίζουν τὰ πλεῖστα προβλήματα ποὺ αὐτὴ ἀντιμετωπίζει: οἰκονομικά, ἐπιχειρηματικά, κοινωνικά, ἐκπαιδευτικά… Ὁ Πρόεδρος εἶναι τόσο φανατικὰ ἄθεος, ἢ ὑπάρχει κάποια ἰσχυρὴ δύναμη ποὺ ἐπηρεάζει τὶς ἀποφάσεις του; Μιὰ τέτοια δύναμη εἶναι ἡ μαχητικὰ ἄθεη τεκτονικὴ «Μεγάλη Ἀνατολὴ τῆς Γαλλίας», ποὺ αὐτοεπαινεῖται ὅτι συνέβαλε στὴν ἐπιβολὴ τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης καὶ τοῦ ἀθεϊσμοῦ στὸ Γαλλικὸ κράτος, καθὼς καὶ στὴν ἔντονη πολεμικὴ κατὰ τοῦ χριστιανισμοῦ… 
.                Στὶς 25 Ἰουνίου 2026 ὁ Πιὲρ Μπερτινοτί, Μέγας Διδάσκαλος τῆς Μεγάλης Ἀνατολῆς τῆς Γαλλίας, σὲ ἀνακοίνωσή του, μὲ τίτλο «Νόμος σχετικὸς μὲ τὸ δικαίωμα στὸν θάνατο. Τὸ τέλος τῆς ζωῆς: Ἕνα στοίχημα ἐλευθερίας, ἀξιοπρέπειας καὶ ἀθεΐας», ἐκφράζει τὴν εὐχὴ νὰ ψηφιστεῖ αὐτὸς σύντομα, διότι «δὲν περιορίζεται μόνο σὲ ἕνα ζήτημα τεχνικὸ ἢ ἰατρικό, ἀλλὰ ἀφορᾶ τὴν ἀτομικὴ ἐλευθερία, τὴν ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια καὶ τὸν ρόλο τοῦ Νόμου σὲ μιὰ ἄθεη Δημοκρατία». Ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν ἀποτελεῖ τὸν πρῶτο Γάλλο Πρόεδρο ποὺ πραγματοποίησε ἐπισκέψεις καὶ ὁμιλίες στὴν Μεγάλη Ἀνατολὴ καὶ στὴν Μεγάλη Στοὰ τῆς Γαλλίας. Στὶς ὁμιλίες του εὐχαρίστησε δημοσίως τὶς τεκτονικὲς στοὲς γιὰ τὴ συνεισφορά τους σὲ «κρίσιμα νομοσχέδια», ὅπως αὐτὸ γιὰ τὸ τέλος τῆς ζωῆς, ἀλλὰ καί, παλαιότερα, γιὰ τὴ συνταγματικὴ κατοχύρωση τῆς ἄμβλωσης. Ἀνεξαρτήτως ἂν εἶναι τέκτων ὁ Μακρὸν δημόσια ἀναγνωρίζει ὅτι ὁ τεκτονισμὸς εἶναι «ἐνεργὸς πυλῶνας τοῦ κοσμικοῦ – ἄθεου κράτους καὶ ὅτι ἔχει ἱστορικὴ ἐπιρροὴ στὴν πολιτικὴ σκηνὴ τῆς Γαλλίας»… 
.                Μετὰ τὴν ψήφιση τοῦ Νόμου στὴν Ἐθνοσυνέλευση καὶ γιὰ νὰ τεθεῖ σὲ ἰσχύ, θὰ περάσει ἀπὸ τὸ Συνταγματικὸ Συμβούλιο γιὰ νὰ ἀποφασίσει ἐντὸς μηνὸς ἂν ὁ Νόμος προβλέπει σαφῶς τὴν συγκατάθεση στὴν ἐκτέλεσή τους ἐλεύθερων καὶ νοημόνων προσώπων καὶ ἂν ἐπαρκῶς προστατεύει τὰ κατὰ τεκμήριο, εὐάλωτα αὐτὰ πρόσωπα. Ἡ ἀπόφαση φαίνεται ὅτι εἶναι ἤδη παρμένη. Τὰ ἕξι ἀπὸ τὰ ἐννέα μέλη τοῦ Συμβουλίου ἔχουν δημοσίως ὑποστηρίξει τὸν Νόμο. Ἂν δὲν ζητήσουν, ἐκ λόγων δεοντολογίας, τὴν ἐξαίρεσή τους θὰ ἐγκριθεῖ πανηγυρικῶς καὶ πλέον θὰ μένει ἡ προσφυγὴ στὸ Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, ποὺ καὶ ἐκεῖ εἶναι ἐλάχιστες οἱ πιθανότητες νὰ καταρριφθεῖ. 
.                Τὸ Βατικανὸ ἦταν καὶ εἶναι ἐναντίον ὅλων τῶν σὲ βάρος τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου ἐνεργειῶν τοῦ Προέδρου Μακρὸν καὶ τῆς ἄθεης ἐξουσίας του. Ἀναμένεται λοιπὸν μὲ ἐνδιαφέρον ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα Λέοντος ΧΙV στὴ Γαλλία, «πρεσβυτέρα θυγατέρα» τοῦ Παπισμοῦ, ἀπὸ τὶς 25 ἕως τὶς 28 Σεπτεμβρίου. Ἀναμένεται αὐτὸς νὰ θίξει, ἔστω καὶ διπλωματικά, τὸ ζήτημα τῆς ψηφίσεως τοῦ Νόμου γιὰ τὸν φόνο τῶν ἀνήμπορων συνανθρώπων μας. Ὁ ἐπιγραμματικὸς τίτλος τῆς ἐπίσκεψης «Γιὰ νὰ ἔχει ὁ κόσμος ζωὴ» εἶναι ἐνδεικτικὸς τῶν προθέσεών του.-