ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ: Όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί σήμερα σε Ανατολή και Δύση μιλούμε για τον Άγιο Παΐσιο, για τον βίο του, για τις προφητείες του, γιαυτό το Ταπεινό Σκεύος Εκλογής του Θεού μέσω του οποίου άρχισαν να αναζητούν και να βρίσκουν τον Δρόμο του Ουρανού, ίσως εκατομμύρια συναμαρτωλοί μας.Εκεί μέσα σε αυτά τα φτωχικά σοκάκια τον περίμενε ο Χριστός, εκεί γνώρισε τον γνωστό και υπέροχο Κήρυκα και Κληρικό π. Κων/νο Καλλίνικο, τον οποίο κάποιοι ονόμαζαν ”Καλλικέλαδο Αϊδόνι του Άμβωνα”.Άναψε μέσα του μια θαυμαστή φλόγα για την Εκκλησία και νύχτα και ημέρα με τα λιγοστά γράμματα που γνώριζε, ερευνούσε και μάθαινε το Θέλημα του Θεού.
Εξομολόγηση, Αγρυπνίες, Συχνή Θεία Κοινωνία και δεν έχανε καμιά Ακολουθία και κανένα Κήρυγμα.Φρόντιζε πάρα πολύ για την πνευματική τους κατάρτηση και τόνιζε ότι ο σκοπός του ανθρώπου πάνω στη γη είναι μόνο ένας:
Να γίνουμε Άγιοι, για τίποτε άλλο να μην φροντίζουμε.
«Ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγὼ ἅγιός εἰμι» (Α΄ Πέτρ. 1,16).Μητροπολίτες, κληρικοί, φτωχοί και ταλαιπωρημένοι άνθρωποι του μόχθου, αλλά και πρίγκηπες, γιατροί, καθηγητές Πανεπιστημίου και βιομήχανοι έσκυψαν κάτω από το Επιτραχήλιο του.Ήταν ο Πνευματικός του από τα δεκαέξι του μέχρι που έγινε Μοναχός στο Άγιο Όρος, αλλά και πάλι όταν επέστρεψε στην Κόνιτσα στην Ιερά Μονή Στομίου αυτός ήταν ο Πνευματικός του.Παράλληλα με το πνευματικό του έργο δούλευε πολύ σκληρά τους γύρω αγρούς, για να έχει να προσφέρει στους έχοντες ανάγκη ειδικά σε εκείνα τα δύσκολα χρόνια της δεκαετίας του ’40.
Είχε το αρχαίο τυπικό της Εκκλησίας, όταν δεν ήταν Κυριακή ή Εορτή έκανε τον Όρθρο χαράματα και αμέσως πήγαινε να δουλέψει στους αγρούς μέχρι τις τρεις περίπου το μεσημέρι (Ενάτη ώρα Βυζαντινή) όπου επέστρεφε και έκανε την Θεία Λειτουργία.Έκανε ένα Πανηγυρικό Εσπερινό, ανάβοντας όλα τα καντήλια, τους πολυελαίους και όλα τα μανουάλια με κεριά, χτύπησε πανηγυρικά την καμπάνα και άρχισε την ψαλμωδία.
Οι Ιταλοί που πλησίαζαν βλέποντας τόσα φώτα στην Εκκλησία και ακούγοντας την καμπάνα να χτυπά δυνατά και για πολύ ώρα, φοβήθηκαν ότι έχουν μαζευτεί πολλοί αντάρτες στο χωριό και τους περιμένουν για μεγάλη μάχη.
Τράπηκαν σε φυγή ”μηδενός διώκοντος” όπως κάποτε έγινε στην Παλαιά Διαθήκη με τους εχθρούς των Ισραηλιτών.Αδελφοκτόνος Εμφύλιος τότε και ο Εθνικός Στρατός είχε τοποθετήσει νάρκες στον δρόμο αυτόν και περίμεναν στα γύρω βουνά ”να διαβούν οι Συμμορίτες”.
Ο π. Ιάκωβος περπατώντας και προσευχόμενος, μπήκε στην περιοχή που ήταν οι νάρκες. Μόλις τον είδαν οι στρατιώτες από τα γύρω βουνά άρχισαν να ουρλιάζουν να φύγει, αλλά ….ήταν αργά. Πάτησε νάρκη και έσκασε με τόσο κρότο που βούϊξαν όλα τα βουνά και τα λαγκάδια ”Πάει ο φουκαράς ο Παππούλης” είπαν και κατέβηκαν να μαζέψουν τα κομμάτια του. Είχαν σηκωθεί σύννεφα κονιορτού και δεν τον έβλεπαν. Μόλις πλησίασαν τον βλέπουν όρθιο να τινάζει από πάνω του την σκόνη όπως ο μυλωνάς το αλεύρι, χωρίς να έχει ούτε μία γρατζουνιά.
Δέος και Φόβος σε όλους, φώναζαν όλοι Θαύμα.Όλοι δέχτηκαν κλαίγοντας εκτός από έναν άθεο Λοχία Δάσκαλο. Αυτός τους απέτρεπε και τους ειρωνευόταν με πολύ αισχρά λόγια ότι δεν είναι θαύμα, αλλά κάτι άλλο Τυχαίο έγινε.
Κάποιος Ρουμελιώτης στρατιώτης του είπε ”Τί τυχαίο λες, αν ήταν τραίνο θα είχε γίνει αεροπλάνο με την έκρηξη που έκανε”.
Ο π. Ιάκωβος του μιλούσε σαν πατέρας στοργικά να μετανοήσει, αλλά αυτός τον έβριζε χυδαία.
Λίγη ώρα αργότερα αυτός ο Λοχίας πήρε μερικούς στρατιώτες και πήγε σε άλλο σημείο του βουνού να κόψει ξύλα για το βράδυ.
Εκεί πάτησε ο ίδιος νάρκη και δυστυχώς έγινε κομμάτια.
Μόνο αυτός, κανένας άλλος δεν έπαθε τίποτα.
Την κηδεία του κλαίγοντας σαν πατέρας του, την έκανε εκεί επιτόπου ο π. Ιάκωβος και αυτό το γεγονός μαθεύτηκε σε όλη την Ελλάδα από τους στρατιώτες που το βίωσαν.
Μέχρι και στους Αμαξάδες Ίασμου Κομοτηνής μαθεύτηκε, από όπου καταγόταν ένας από αυτούς τους στρατιώτες ο οποίος είχε φωτογραφική μηχανή και φωτογράφισε την κηδεία του Λοχία, την οποία φωτογραφία έχω δει.Υπάρχει κάποια μαρτυρία ότι εξομολόγησε και τον Πατριάρχη Αθηναγόρα.
Ακόμη και όλη την Θεολογική Σχολή της Χάλκης εξομολόγησε.Έτσι ακριβώς και έγινε, μόλις αγκαλιάστηκαν τα αδέλφια ξεψύχησε στα χέρια του ο αδελφός του.Τον έκλαψαν όλα τα Γιάννενα και η Ήπειρος και παρότι τα Ζαγοροχώρια είχαν αποκλειστεί από το χιόνι, βοήθησαν όλοι να ανοίξει ο δρόμος και να αναπαυθεί το Άγιο Σκήνωμα του εκεί ψηλά στο Άϊ-Λιά, στο Εκκλησάκι του.Χωρικοί κτυπούσαν την θύραν του φτωχού του κελλίου ως αργά την νύκτα. Η μεγάλη ψυχή του αποπνευματωμένου Λευίτη εσήκωνεν αμαρτίας και ήνοιγε την χρυσήν πύλην του φωτός και της μετανοίας εις πάμπολλες βαρύθυμες συνειδήσεις, δια να αλλάσσουν τρόπο ζωής….””Εκ της ευάνδρου εξανθήσας Ηπείρου,
της Βασιλείας κληρονόμος εγένου,
ως Ιερεύς φοβούμενος τον Νόμον του Θεού.
Όθεν και ηξίωσαι παραδόξων σημείων,
Ιάκωβε μακάριε, ταπεινέ τη καρδία,
μη διαλίπης ουν υπέρ ημών,
Χριστώ πρεσβεύειν, τω πόθω τιμώντων σε”Ομολογώ δημόσια, ότι είμαι μάρτυρας θαυμαστών και άμεσων ενεργειών του Οσίου Ιακώβου σε Ανέργους και μάλιστα μακροχρόνιους κάποιους, σε βαθμό και χρόνο που εάν αναφέρω λεπτομέρειες, ίσως θεωρηθούν απίστευτες.
Νομίζω ότι έλαβε αυτό το Χάρισμα από τον Θεό, ένεκεν της καθημερινής σκληρής δουλειάς που έκανε στους αγρούς και μάλιστα νηστικός και μετά μοίραζε αυτούς τους καρπούς σε φτωχούς.“Καὶ γνῶτε, ὅτι ἐθαυμάστωσε Κύριος τὸν ὅσιον αὐτοῦ”
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Βήμα Ορθοδοξίας .
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Βήμα Ορθοδοξίας .