Πνευματικὰ παιδιὰ τοῦ μακαριστοῦ π. Παύλου Καββαδία τοῦ Ἰεραπόστολου τοῦ Ἕβρου ἀποκαλύπτουν θαυμαστὰ σημεῖα ποὺ ἔζησαν κοντά του καὶ τὸ μεγαλεῖο τῆς ψυχῆς του!
Περπατοῦσε στὸν ἀέρα, σάν νὰ πετοῦσε! Ὅλοι οἱ μοναχοί μετά τήν κουρά τους πρέπει νὰ εἶναι ἐγγεγραμμένοι σε κάποια μονή. Ὁ π.
Παῦλος ἦταν μοναχός της Μονῆς τοῦ Γενεσίου τῆς Θεοτόκου Δαδιᾶς. Τό ἀγαποῦσε πολύ το μοναστήρι του κι ἔψαχνε εὐκαιρίες νά τό λειτουργεῖ, διότι δέν ἦταν ἐπανδρωμένο. Ἔτσι, κάθε χρόνο σχεδόν, κατά τη λήξη τῆς κατηχητικῆς χρονιᾶς, γινόταν συνάντηση ὅλων τῶν μελῶν, ὅλων τῶν συνάξεων τοῦ Ν.
Ἕβρου, στὸν ὄμορφο αὐτό χῶρο τῆς μονῆς μέ Θεία Λειτουργία, κήρυγμα, σύσφιξη σχέσεων, τραγούδια καί χαρούμενη διάθεση. “Σε κάποια τέτοια εὐκαιρία”, ἀναφέρει μία κυρία, ἡ ὁποία ἀπό παιδί ἦταν κοντά στόν π. Παῦλο “ἤμουν μέσα στο ναό, ἀρκετά μπροστά, καί ἀπό τήν ἀρχή τοῦ ὄρθρου.
Το τέμπλο τοῦ ναοῦ ἦταν χαμηλό (τότε) καί σοῦ ἐπέτρεπε να βλέπεις τὸν ἱερέα μέσα στὸ Ἱερό Βῆμα. Κι ἐγώ ἀφοσιωμένη παρακολουθοῦσα τόν π. Παῦλο.
Ξαφνικά, τον βλέπω να περπατάει ἀπό τήν προσκομιδή πρός τήν Ἁγία Τράπεζα, ἀλλά νά μήν πατάει κάτω στο πάτωμα. Περπατοῦσε στὸν ἀέρα, σάν νὰ πετοῦσε. Τὰ ἔχασα, ἀλλά κρατήθηκα καί δέ φώναξα.
Τώρα πού βρίσκεται στὸν οὐρανό…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr