Λιπὼν ὁ Νήφων τὴν κάτω προεδρίαν Χριστῷ παρέστῃ τῷ προέδρῳ τῶν ὅλων. Πρόκειται γιὰ τὸν Πατριάρχη Νήφωνα τὸν Β’, ποὺ πατριάρχευσε τρεῖς φορές: α) 1486-1488, β) 1497-1498 καὶ γ) 1502.
Καταγόταν ἀπὸ τὴν Πελοπόννησο καὶ γεννήθηκε ἀπὸ τοὺς Μανουὴλ καὶ Μαρία. Τὸ κοσμικό του ὄνομα ἦταν Νικόλαος. Προσκολλήθηκε σὲ κάποιον μοναχὸ Ἀντώνιο καὶ ἔγινε μοναχὸς στὴν Ἐπίδαυρο μὲ τὸ ὄνομα Νήφων.
Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ γέροντα του, πῆγε στὸ κάστρο της Νάρδας, ὅπου γνώρισε τὸν ἐνάρετο Ἁγιορείτη Ζαχαρία, μὲ τὸν ὅποιο ἐγκαταστάθηκε στὴ Μονὴ τῆς Θεοτόκου στὴν Ἀχρίδα. Ὅταν ὁ Ζαχαρίας ἐκλέχτηκε ἀρχιεπίσκοπος Ἀχριδῶν, ὁ Νήφων ἀναχώρησε στὸ Ἅγιον Ὅρος, ὅπου χειροτονήθηκε διάκονος καὶ Ἱερέας στὴ Μονὴ Διονυσίου. Ἀπὸ τὴ Μονὴ αὐτὴ κλήθηκε νὰ γίνει Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης καὶ ἀπὸ ἐκεῖ, μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Συμεῶν, ἀνέλαβε τὸν οἰκουμενικὸ θρόνο.
Ἀπομακρύνθηκε δύο φορὲς ἀπὸ τὸν θρόνο καὶ κατέφυγε στὴ Βλαχία καὶ ἀπὸ κεῖ στὸ Ἅγιον Ὅρος στὴ Μονὴ Διονυσίου. Τὴν τρίτη φορὰ ποὺ κλήθηκε στὸν Οἰκουμενικὸ θρόνο δὲν πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ πέθανε στὴ Μονή, ἀφοῦ ἔζησε ζωὴ ἀσκητική. Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ’.
Θείας πίστεως. Ἔργοις ἔλαμψας, τῆς εὐσέβειας, πᾶσαν ηὔγασας, τὴν Ἐκκλησίαν, τῆς ταπεινώσεως τρόποις ὑψούμενος, ἀσκητικῶς δοξασθεῖς γὰρ ἐν Ἄθωνι, Πατριαρχῶν καλλονὴ ἐχρημάτισας. Νήφων ἔνδοξε, θείων χαρίτων ἔμπλησον, τοὺς πίστει καὶ πόθω σὲ μεγαλώνοντας.
Κοντάκιον Ἦχος…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr