5 Σεπτεμβρίου 2026 Boύλα Γεωργάκη, νοσηλεύτρια – συνδικαλίστρια Βούλα Γεωργάκη, 38 χρόνια νοσηλεύτρια: «Οι μισθοί των υγειονομικών είναι πενιχροί» Η Βούλα Γεωργάκη είναι νοσηλεύτρια στον Ερυθρό Σταυρό και μαχόμενη συνδικαλίστρια. Διαβάστε επίσης:Σοφία, Πίστις, Ελπίς, Αγάπη - χριστιανική«Οι μισθοί των υγειονομικών είναι πενιχροί. Η μισθοδοσία μου είναι στη διάθεση κάθε δημοσιογράφου. Εργάζομαι 38 χρόνια νοσηλεύτρια, απόφοιτος της σχολής του Ερυθρού Σταυρού. Παίρνω 1167 ευρώ. Για να καλύψω το εισόδημά μου κάνω απογευματινά ιατρεία, για να καταφέρω να πάρω άλλα 200-250 ευρώ. Όταν μια συνάδελφος δουλεύει νύχτα και πληρώνεται την υπερωριακή απασχόληση μόλις 2 ευρώ, πώς θα προσελκύσουμε νέους νοσηλευτές; Δεν το έχουμε καταφέρει, γιατί πηγαίνουν στον ιδιωτικό τομέα. Ο μέσος όρος ηλικίας των νοσηλευτών είναι πάνω από 50 ετών. Όταν θα φύγουμε κι εμείς οι μεγαλύτεροι, θα μείνει το ΕΣΥ χωρίς προσωπικό. Όχι μόνο νοσηλευτικό, αλλά και διοικητικό και ιατρικό». Η κ. Γεωργάκη περιγράφει απελπιστικές καταστάσεις στη στέγαση. «Ένας ειδικευμένος γιατρός ξεκινάει με 1.000 ευρώ. Συνάδελφοι κατηγορίας ΥΕ, τραυματιοφορείς διορίζονται σήμερα με 680 ευρώ, όταν το μνημονιακό όριο ήταν 500. Στους Αμπελοκήπους που είναι το νοσοκομείο, δεν μπορείς να βρεις ούτε ημιυπόγεια γκαρσονιέρα με λιγότερα από 500 ευρώ». Η εργασιακή εξουθένωση είναι κανονικότητα. «Μια νοσηλεύτρια πρέπει να καλύψει 40 ασθενείς. Και μάγος Χουντίνι να είναι δεν θα τα καταφέρει. Έχω προκαλέσει πολλές φορές να έρθουν οι υπουργοί και ο πρωθυπουργός μία μέρα στο τέλος της νυχτερινής βάρδιας, σαν απλοί πολίτες, χωρίς να το γνωρίζει κανένας μας, να δουν σε τι κατάσταση φεύγουν οι νοσηλεύτριες όταν σχολάνε. Ό,τι και να σας πω είναι λίγο». Διαβάστε επίσης:Εορτάστηκε η πρώτη επέτειος ενθρόνισης του Μητροπολίτη Αργυροκάστρου Ναθαναήλ - Orthodox TimesΗ επαναφορά του 13ου-14ου μισθού θα ήταν μεγάλη βοήθεια, «για να μπορέσουμε να καλύψουμε βασικά έξοδα, να πληρώσουμε την εφορία, και να πάρουμε κι ένα ζευγάρι παπούτσια. Οι εκπαιδευτικοί και οι υγειονομικοί είμαστε από τους χαμηλότερα αμειβόμενους δημόσιους υπαλλήλους στην Ευρώπη και δεν μπορούμε να ζήσουμε αξιοπρεπώς». Η Ελευθερία τέχνας κατεργάζεται Ο Κωνσταντίνος Λιβέρης, πρόεδρος του ΠΑΝΣΥΠΟ,φέρνει ένα πραγματικό παράδειγμα, από εργαζόμενη που συμμετείχε οικειοθελώς στην έρευνα: η Ελευθερία (σ.σ. τα στοιχεία της έχουν αλλαχθεί) είναι 45 ετών, απόφοιτος δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, υπηρετεί σε διοικητική θέση σε οργανισμό του δημοσίου. Είναι παντρεμένη και έχει ένα παιδί. «Το 2009 μαζί με τον 13ο-14ο μισθό έπαιρνε 1.301 μεικτά. Τώρα παίρνει 1.318 ευρώ μεικτά. Η ονομαστική αύξηση είναι μόλις 17 ευρώ. Τότε πληρωνόταν τις υπερωρίες 259 ευρώ μικτά. Σήμερα είναι 90 ευρώ μεικτά, μόλις 66 ευρώ καθαρά. Μαζί με τις υπερωρίες έχει μείωση του ονομαστικού μισθού. Σε πραγματικούς όρους η μείωση είναι πολύ μεγαλύτερη. Ο άντρας της κάνει δύο δουλειές για να τα βγάλουν πέρα. Ψάχνουν διάφορες φθηνές εναλλακτικές λύσεις, π.χ. στη διατροφή. Μου λέει ότι παίρνει το κοτόπουλο, το κάνει κιμά που αυγατίζει και πλάθει μπιφτέκια. Το ξέρατε εσείς ότι γίνεται αυτό;». Διαβάστε επίσης:Εγκαίνια νέου ναού από τον Πατριάρχη Σερβίας στη Νόβα Πάζοβα - Orthodox TimesΟ πρόεδρος του ΠΑΝΣΥΠΟ επιβεβαιώνει ότι υπάρχει τάση φυγής από το δημόσιο, κυρίως προσωπικού υψηλής ειδίκευσης, π.χ. μηχανικών πληροφορικής. «Είναι ειδικότητες που την τελευταία τετραετία καλοπληρώνονται στον ιδιωτικό τομέα. Εξού και υπάρχει άρνηση να υπηρετήσουν στο δημόσιο. Συνάδελφοι με ειδικότητες απαραίτητες για την ουσιώδη λειτουργία των υπηρεσιών, παραιτούνται γιατί βρίσκουν καλύτερη δουλειά έξω. Για να τους καλύψουν οι οργανισμοί καταφεύγουν σε εργολαβίες και εξωτερικές αναθέσεις, που τις πληρώνουμε χρυσά». Η κανονικοποίηση της φτωχοποίησης «Έχουμε πλέον μια κανονικοποίηση της φτωχοποίησης των δημοσίων υπαλλήλων, η οποία ξεκίνησε με τη δημοσιονομική κρίση και εξελίχθηκε σταδιακά. Οι πρώτες περικοπές έφεραν σημαντικές μισθολογικές απώλειες, με αποκορύφωμα την κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού, που ισοδυναμεί με το 14% του συνολικού εισοδήματος», μας λέει ο Γιώργος Γεωργακόπουλος, εκπαιδευτικός, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΑΔΕΔΥ. «Ο ΟΟΣΑ στις εκθέσεις του περιγράφει απώλειες που άγγιξαν έως και το 30% για τους Έλληνες εκπαιδευτικούς μέσα σε 14 χρόνια. Σήμερα ένας νεοδιόριστος εκπαιδευτικός παίρνει γύρω στα 800-820 ευρώ τον πρώτο χρόνο, ενώ ακόμη και έμπειροι συνάδελφοι με παιδιά ή μεταπτυχιακό δεν ξεπερνούν τα 900-1.000 ευρώ. Σε αυτό προστίθεται το στεγαστικό, ιδίως σε τουριστικές περιοχές, όπου έχουμε καταγραφές εκπαιδευτικών που μένουν σε κάμπινγκ επειδή δεν βρίσκουν σπίτι. Δεν μιλάμε μόνο για μισθούς, αλλά για κατάρρευση της αγοραστικής δύναμης λόγω ακρίβειας, ειδικά εκεί όπου η στέγαση έχει γίνει απλησίαστη. Αυτό αποτυπώνεται και σε υποτίμηση του ρόλου του εκπαιδευτικού από την ίδια την κοινωνία», καταλήγει ο κ. Γεωργακόπουλος. https://www.in.gr/ Το πρωτότυπο άρθρο https://enromiosini.gr/arthrografia/dimosioi-ypalliloi-se-synthikes/ ανήκει στο Ενωμένη Ρωμηοσύνη . 0 Facebook-messenger 0 Whatsapp 0 Facebook 0 Twitter 0 Telegram 0 Email
Boύλα Γεωργάκη, νοσηλεύτρια – συνδικαλίστρια
Η Βούλα Γεωργάκη είναι νοσηλεύτρια στον Ερυθρό Σταυρό και μαχόμενη συνδικαλίστρια.
«Οι μισθοί των υγειονομικών είναι πενιχροί. Η μισθοδοσία μου είναι στη διάθεση κάθε δημοσιογράφου. Εργάζομαι 38 χρόνια νοσηλεύτρια, απόφοιτος της σχολής του Ερυθρού Σταυρού. Παίρνω 1167 ευρώ. Για να καλύψω το εισόδημά μου κάνω απογευματινά ιατρεία, για να καταφέρω να πάρω άλλα 200-250 ευρώ. Όταν μια συνάδελφος δουλεύει νύχτα και πληρώνεται την υπερωριακή απασχόληση μόλις 2 ευρώ, πώς θα προσελκύσουμε νέους νοσηλευτές; Δεν το έχουμε καταφέρει, γιατί πηγαίνουν στον ιδιωτικό τομέα. Ο μέσος όρος ηλικίας των νοσηλευτών είναι πάνω από 50 ετών. Όταν θα φύγουμε κι εμείς οι μεγαλύτεροι, θα μείνει το ΕΣΥ χωρίς προσωπικό. Όχι μόνο νοσηλευτικό, αλλά και διοικητικό και ιατρικό».
Η κ. Γεωργάκη περιγράφει απελπιστικές καταστάσεις στη στέγαση. «Ένας ειδικευμένος γιατρός ξεκινάει με 1.000 ευρώ. Συνάδελφοι κατηγορίας ΥΕ, τραυματιοφορείς διορίζονται σήμερα με 680 ευρώ, όταν το μνημονιακό όριο ήταν 500. Στους Αμπελοκήπους που είναι το νοσοκομείο, δεν μπορείς να βρεις ούτε ημιυπόγεια γκαρσονιέρα με λιγότερα από 500 ευρώ».
Η εργασιακή εξουθένωση είναι κανονικότητα. «Μια νοσηλεύτρια πρέπει να καλύψει 40 ασθενείς. Και μάγος Χουντίνι να είναι δεν θα τα καταφέρει. Έχω προκαλέσει πολλές φορές να έρθουν οι υπουργοί και ο πρωθυπουργός μία μέρα στο τέλος της νυχτερινής βάρδιας, σαν απλοί πολίτες, χωρίς να το γνωρίζει κανένας μας, να δουν σε τι κατάσταση φεύγουν οι νοσηλεύτριες όταν σχολάνε. Ό,τι και να σας πω είναι λίγο».
Η επαναφορά του 13ου-14ου μισθού θα ήταν μεγάλη βοήθεια, «για να μπορέσουμε να καλύψουμε βασικά έξοδα, να πληρώσουμε την εφορία, και να πάρουμε κι ένα ζευγάρι παπούτσια. Οι εκπαιδευτικοί και οι υγειονομικοί είμαστε από τους χαμηλότερα αμειβόμενους δημόσιους υπαλλήλους στην Ευρώπη και δεν μπορούμε να ζήσουμε αξιοπρεπώς».
Ο Κωνσταντίνος Λιβέρης, πρόεδρος του ΠΑΝΣΥΠΟ,φέρνει ένα πραγματικό παράδειγμα, από εργαζόμενη που συμμετείχε οικειοθελώς στην έρευνα: η Ελευθερία (σ.σ. τα στοιχεία της έχουν αλλαχθεί) είναι 45 ετών, απόφοιτος δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, υπηρετεί σε διοικητική θέση σε οργανισμό του δημοσίου.
Είναι παντρεμένη και έχει ένα παιδί. «Το 2009 μαζί με τον 13ο-14ο μισθό έπαιρνε 1.301 μεικτά. Τώρα παίρνει 1.318 ευρώ μεικτά. Η ονομαστική αύξηση είναι μόλις 17 ευρώ. Τότε πληρωνόταν τις υπερωρίες 259 ευρώ μικτά. Σήμερα είναι 90 ευρώ μεικτά, μόλις 66 ευρώ καθαρά. Μαζί με τις υπερωρίες έχει μείωση του ονομαστικού μισθού. Σε πραγματικούς όρους η μείωση είναι πολύ μεγαλύτερη. Ο άντρας της κάνει δύο δουλειές για να τα βγάλουν πέρα. Ψάχνουν διάφορες φθηνές εναλλακτικές λύσεις, π.χ. στη διατροφή. Μου λέει ότι παίρνει το κοτόπουλο, το κάνει κιμά που αυγατίζει και πλάθει μπιφτέκια. Το ξέρατε εσείς ότι γίνεται αυτό;».
Ο πρόεδρος του ΠΑΝΣΥΠΟ επιβεβαιώνει ότι υπάρχει τάση φυγής από το δημόσιο, κυρίως προσωπικού υψηλής ειδίκευσης, π.χ. μηχανικών πληροφορικής. «Είναι ειδικότητες που την τελευταία τετραετία καλοπληρώνονται στον ιδιωτικό τομέα. Εξού και υπάρχει άρνηση να υπηρετήσουν στο δημόσιο. Συνάδελφοι με ειδικότητες απαραίτητες για την ουσιώδη λειτουργία των υπηρεσιών, παραιτούνται γιατί βρίσκουν καλύτερη δουλειά έξω. Για να τους καλύψουν οι οργανισμοί καταφεύγουν σε εργολαβίες και εξωτερικές αναθέσεις, που τις πληρώνουμε χρυσά».
«Έχουμε πλέον μια κανονικοποίηση της φτωχοποίησης των δημοσίων υπαλλήλων, η οποία ξεκίνησε με τη δημοσιονομική κρίση και εξελίχθηκε σταδιακά. Οι πρώτες περικοπές έφεραν σημαντικές μισθολογικές απώλειες, με αποκορύφωμα την κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού, που ισοδυναμεί με το 14% του συνολικού εισοδήματος», μας λέει ο Γιώργος Γεωργακόπουλος, εκπαιδευτικός, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΑΔΕΔΥ.
«Ο ΟΟΣΑ στις εκθέσεις του περιγράφει απώλειες που άγγιξαν έως και το 30% για τους Έλληνες εκπαιδευτικούς μέσα σε 14 χρόνια. Σήμερα ένας νεοδιόριστος εκπαιδευτικός παίρνει γύρω στα 800-820 ευρώ τον πρώτο χρόνο, ενώ ακόμη και έμπειροι συνάδελφοι με παιδιά ή μεταπτυχιακό δεν ξεπερνούν τα 900-1.000 ευρώ. Σε αυτό προστίθεται το στεγαστικό, ιδίως σε τουριστικές περιοχές, όπου έχουμε καταγραφές εκπαιδευτικών που μένουν σε κάμπινγκ επειδή δεν βρίσκουν σπίτι.
Δεν μιλάμε μόνο για μισθούς, αλλά για κατάρρευση της αγοραστικής δύναμης λόγω ακρίβειας, ειδικά εκεί όπου η στέγαση έχει γίνει απλησίαστη. Αυτό αποτυπώνεται και σε υποτίμηση του ρόλου του εκπαιδευτικού από την ίδια την κοινωνία», καταλήγει ο κ. Γεωργακόπουλος.
https://www.in.gr/
