Ὡς ἐκπρόσωπος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος συμμετεῖχε στό ΣΤ’ Διεθνές Θεολογικό Συνέδριο τῆς Πανελλήνιας Ἕνωσης Θεολόγων (Π.Ε.Θ.), τό ὁποῖο πραγματοποιήθηκε στήν Ἀθήνα ἀπό 18ης ἕως 19ης Σεπτεμβρίου 2026, μέ γενικό θέμα: «Ἡ διδασκαλία τοῦ Ὀρθοδόξου Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν μέ τά νέα Προγράμματα καί βιβλία».
Ἐλλογιμώτατε κε Πρόεδρε, Ἐκλεκτή Ὁμήγυρις.
Ὁ ἄνθρωπος βλέπει νά χάνει ὅλα αὐτά πού νομίζει πώς κέρδισε, ψάχνει νά βρεῖ καινούργια στηρίγματα καί ἀναζητᾶ νέους προσανατολισμούς στήν ζωή του. Καθημερινά ἐμφανίζονται καινούργιες θρησκεῖες, πού εὐαγγελίζονται τούς πιό ἀπίθανους τρόπους σωτηρίας, ὁδηγῶντας δεκάδες ἀνθρώπους στήν καταστροφή, ἀκόμη καί στήν αὐτοκτονία.
Οἱ ἄνθρωποι ἔχουν πάψει νά πιστεύουν στόν Ἰησοῦ Χριστὸ καί πιστεύουν σέ ὁτιδήποτε. Οἱ κοσμοϊστορικές ἀλλαγές τοῦ τέλους τοῦ 20οῦ μ.Χ. αἰῶνα κλόνισαν τήν ἐμπιστοσύνη ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων στά διάφορα κοινωνικά συστήματα καί ἔστρεψαν τίς ἐλπίδες πολλῶν στήν ἀναζήτηση μεταφυσικῶν λύσεων. Ἀκόμη καί ἡ Ὀρθοδοξία μοιάζει νά ἔχασε τό πραγματικό της νόημα, καθώς φαίνεται νά ἐκφράζεται ὅλο καί πιό συχνά μέσα ἀπό ψευδοπροφητεῖες, διαφόρων δῆθεν γερόντων, γιά τό τέλος τοῦ κόσμου, γιά τήν καταστροφή τῶν ἐχθρῶν τῆς Ἑλλάδος καί ἄλλα παρόμοια σενάρια συνωμοσιολογίας ἤ χρησιμοποιεῖται ὡς πολιτικό σύνθημα. Ἔτσι καί σήμερα φαίνεται νά βρίσκει τήν ἐκπλήρωσή της ἡ προφητεία τοῦ Ἠσαΐα: «Ὁ Κύριος λέει: Ὁ λαός αὐτός ἔρχεται κοντά μου μόνο μέ τά λόγια καί μέ τιμᾶ μόνο μέ τά χείλη του∙ἡ καρδία τους, ὅμως βρίσκεται πολύ μακριά ἀπό μένα∙ δεν ὠφελεῖ πού μέ λατρεύουν, ἀφοῦ διδάσκουν ἐντολές καί διδαχές πού ἐπινόησαν οἱ ἄνθρωποι» (Ἠσαΐας 29:13).
Ἡ σημερινή ἐποχή εἶναι ταυτόχρονα ἡ καλύτερη καί ἡ χειρότερη ὅλων. Εἶναι ἡ καλύτερη ἐποχή, λόγῳ τῶν ἐπιτευγμάτων της, ἀλλά καί ἡ χειρότερη, λόγῳ τῶν συνεπειῶν αὐτῶν τῶν ἐπιτευγμάτων.
Σήμερα ὡς ἐκκλησιαστικό σῶμα διερχόμεθα μία περίοδο ἑνός ἐκκοσμικευμένου ποιμαντικοῦ ἀκτιβισμοῦ, ὁ ὁποῖος τείνει νά καταπνίξει τήν μεταμορφωτική λειτουργία τῆς ἐμπειρικῆς βίωσης τῆς ἀλήθειας τῆς πίστης μέ ἒργα ἀποκλειστικά καί μόνο προνοιακοῦ σκοποῦ, μέ κίνδυνο ἀλλοίωσης τῆς ἲδιας τῆς ταυτότητας τῆς Ἐκκλησίας.
Σὲ ὅλη αὐτὴν τὴν προσπάθεια ὁ Θεολόγος φαίνεται ὅτι εἶναι καὶ σημαντικὸς καί ἀπαραίτητος.