
Πάντως, αυτό που μου έχει μείνει είναι η ώρα της ταφής. Έχω πάει σε πολλές κηδείες, αλλά αυτό που ένοιωθα εκείνη την ώρα στο Μοναστήρι ήταν τελείως διαφορετικό! Οι καμπάνες χτυπούσαν και όλοι οι άνθρωποι έψαλλαν το «Χριστός Ανέστη!». Συνέχιζαν τα κύματα ευωδίας να έρχωνται από το άγιο σώμα του Γέροντα. Σκεφτόμουνα εκείνη την ώρα πόσοι Άγιοι είχαν έλθει εκεί για να τον παραλάβουν; Εκείνη την ώρα ένοιωθες χαρά, γιατί ένας εκλεκτός του Θεού, ένας Άγιος πήγαινε να συναντήση τον Χριστό που τόσο αγάπησε! Ένας Άγιος έμπαινε στην Βασιλεία του Θεού!
Σε μας λείπει πολύ! Εγώ αυτή την στιγμή με δυσκολία συγκρατώ τα δάκρυά μου! Δεν θα τον ξεχάσω ποτέ! Αιώνια ευγνωμοσύνη θα αισθάνωμαι πάντα για τον Γέροντά μου, τον πνευματικό καθοδηγητή μου, τον π. Ιάκωβο.
Όπως μας το είχε προείπει, από τότε που έφυγε απ’ την ζωή μέχρι σήμερα, δεν σταματήσαμε ποτέ να πηγαίνωμε στο Μοναστήρι. Πηγαίνομε πάνω στον τάφο του και του λέμε ένα μεγάλο ευχαριστώ, για όλα όσα μας βοήθησε και συνεχίζει να μας βοηθάη!
Από το βιβλίο: Ο Γέρων Ιάκωβος (Διηγήσεις – Νουθεσίες – Μαρτυρίες), σελ. 290. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» 2016.
ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ


