(Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, 14 Ιουλίου 2024)
* * * * *
Παναγιώτατε Δέσποτα,
Προεξαρχούσης της Υμετέρας Θειοτάτης Παναγιότητος, η Αγία του Χριστού Μεγάλη Εκκλησία, ζει σήμερα μια ακόμη μεγάλη ημέρα της ζωής της. Και την φορά αυτή εις τους κόλπους μιας μικράς Επαρχίας της έδρας της, η όποια όμως δια της πολυκυμάντου κατά Χριστόν μαρτυρίας της ανέδειξε και αυτή, ότι το «ειδικόν βάρος» του Οικουμενικού Πατριαρχείου δεν σταθμίζεται με το πλήθος των πιστών, ούτε με την κατά κόσμον ευημερία, εφ’όσον η Πρωτόθρονο
Γι’αυτό και βιώνουμε ως μεγάλη την σημερινή ημέρα, κατά την οποία δια της ευλαβούς προσευχής του εν τω μέσω ημών Πρώτου της Ορθοδόξου Εκκλησίας, του Πατριάρχου μας, κλίνοντες γόνυ καρδίας, απευθύνουμε πρωτίστως την εκ βαθέων υιική ευχαριστία μας προς τον Πανοικτίρμονα Θεόν, τον δοτήρα παντός αγαθού, που καταξιώνει την Ιεράν Μητρόπολιν Πριγκηποννήσων να συμπληρώνη ζωήν ενός αιώνος «δια δόξης και ατιμίας, δια δυσφημίας και ευφημίας» (Β’ Κορ. 6,8), όπως ο Αποστολικός λόγος ορίζει.
* * *
Αποστολικών προδιαγραφών υπήρξε και η σύντομος και μαρτυρική Πατριαρχία του Ιδρύσαντος την Ιεράν Μητρόπολιν Πριγκηποννήσων αοιδίμου Πατριάρχου Γρηγορίου Ζ΄ (6 Δεκεμβρίου 1923 – 11 Νοεμβρίου 1924). Η ακλόνητος πίστις του όμως εις τον Θεόν και εις τας ακαταλήπτους και ανεξερευνήτους βουλάς Του, κατέστησε την ολιγόβιον Πατριαρχίαν του ικανήν να ανθέξη, εν προσευχή μεν τον ανήκουστο πόνο του εκ Μικράς Ασίας και Θράκης εκριζωθέντος και καταδιωχθέντος ποιμνίου του, εν συνέσει δε και οξυδερκείς μοναδική, κατά τας κρισιμωτάτας εκείνας ημέρας, της Μητρός Εκκλησίας διατελούσης εν διωγμώ, να δευθετήση τα της απαραιτήτου εκκλησιαστικής συγκροτήσεώς του εν Ελλάδι.
Ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ζ΄, την 6ην Νοεμβρίου 1924, πέντε μόνον ημέρας προ της αιφνίδιου κοιμήσεώς του, υπέγραψε την καθοριστική επί τούτω Πατριαρχική και Συνοδική Εγκύκλιο ιδρύσεως προσωποπαγών Μητροπόλεων εις τας τότε «Νέας Χώρας» της Ελληνικής γης, δια την τακτοποίησιν των υπερεμπεριστάτων Ιεραρχών της Μικράς Ασίας και την δι’αυτών συμβολήν, κατά το ενόν, εις την θεραπείαν του πόνου του τήδε κακείσε εκτός πατρώας γης ευρεθέντος Μικρασιατικού Ελληνισμού.
Εις το σημείον τούτο, Σας εκφράζω, Παναγιώτατε, την πολλήν ευγνωμοσύνην πάντων ημών των ενταύθα διακονούντων και εγκαταβιούντων ολίγων πιστών, διότι πέραν της σεπτής συγκαταθέσεώς Σας να ευλογήσητε δια Πατριαρχικής Θείας Λειτουργίας την εόρτιον σημερινήν ημέραν της εκατονταετηρίδος της ερατεινής Επαρχίας μας, ασμένως απεδέχθητε να τελέσητε κατά τον προσεχή Νοέμβριον, Θεού θέλοντος, Πατριαρχικόν μνημόσυνον υπέρ αναπαύσεως της μακαρίας ψυχής του εκ των προκατόχων Σας μαρτυρικού τούτου Πατριάρχου Γρηγορίου του Ζ΄ και των την Μητρόπολιν ταύτην της δικής του προνοίας ευόρκως ποιμανάντων και τελειωθέντων αειμνήστων Μητροπολιτών Αγαθαγγέλου, Θωμά, Δωροθέου, Κωνσταντίνου, Αγαπίου, Καλλινίκου, Συμεών και Ιακώβου.
Όπως γνωρίζετε, Παναγιώτατε, εκ της μακράς Ιερατικής, Αρχιερατικής και Πατριαρχικής Σας εμπειρίας, άλλ’οπωσδήποτε και εκ της προσωπικής Σας σχέσεως μετά των εξ τελευταίων Μητροπολιτών Πριγκηποννήσων, το ιερόν έργον και η προς τον Θρόνον και την Επαρχίαν διακονία και προσφορά των υπήρξε πολύπτυχος και σημαντική.
Η ελαχιστότης μου, πέραν της αναδείξεως και προβολής εις μόνιμον Ιστορικήν παράστασιν της τίμιας εκκλησιαστικής μαρτυρίας και προσφοράς των δια του άρτι κυκλοφορηθέντος Επετειακούμας Τόμου της εκατονταετηρίδος της Μητροπόλεως, φιλοτίμως εκδοθέντος υπό της Αποστολικής Διακονίας της ‘Εκκλησίας της ‘
Θα ήθελα, επ’ευκαιρίας, μετά συγκινήσεως να Σας υποβάλλω, ότι ο Επετειακός μας ούτος Τόμος, μοι εγνωρίσθη επισήμως, ότι έτυχε τιμητικής διακρίσεως υπό της ολομελείας της Ακαδημίας Αθηνών.
Εις το σημείον τούτο, οφειλετικώς μνημονεύω και τους διαρκούσης της εκατονταετίας ευόρκως ιερατεύσαντας Πρεσβυτέρους και Διακόνους, τους Εκκλησιαστικού