Τοῦ κ. Διονυσίου Πελέκη, Ἐπιτίμου Δικηγόρου
Δύο τινά φέρει εἰς τὴν ἐπιφάνειαν ἐπικαίρως ἡ ἐπιβεβλημένη ἱστορικότης.
ΠΡΩΤΟΝ:
Ὑπάρχει καὶ ἰσχύει ἀπαρεγκλίτως ὁ Κανών, δηλ. ἡ Γενικὴ Ἀρχὴ τοῦ Δικαίου, δημοσίου καὶ ἰδιωτικοῦ, καθ’ ἥν: «Res inter alios acta, aliis non nocet, neque potest». Δηλαδή: Σύμβασις, ἡ ὁποία ὑπεγράφη μεταξὺ συμβαλλομένων, οὔτε βλάπτει, οὔτε ὠφελεῖ οἱουσδήποτε τρίτους, μὴ δικαιουμένους νὰ ἐπικαλεσθοῦν αὐτὴν τὴν μεταξὺ τρίτων ρύθμισιν δι’ ἴδιον ὄφελος.
Ἀπαράβατος ὁ ἐν λόγῳ κανὼν καὶ εἰς τὰς διεθνεῖς σχέσεις. Ἡ δημοσιευθεῖσα, ὡς νομοθετικὸ διάταγμα 423/1947 Συνθήκη Εἰρήνης τῶν Παρισίων, μετὰ τῆς Ἰταλίας, καὶ ἡ ἐπιστροφὴ ἀπὸ τὴν Ἰταλίαν στὴν Ἑλλάδα τῶν νησιῶν, τὰ ὁποῖα μνημονεύονται ὀνομαστί, ἐν οἷς καὶ Κάρπαθος, στὴν ἐν λόγῳ Συνθήκη Εἰρήνης τῶν Παρισίων τῆς 10-2-1947 μεταξὺ τῶν Συνασπισμένων Δυνάμεων καὶ τῆς Ἰταλίας, ἡ κυρωθεῖσα ἐν Ἑλλάδι μὲ τὸ ἄνω Ν.Δ., δὲν ἀφορᾶ καὶ τὴν Τουρκίαν, καὶ δὲν βλάπτει οὔτε ὠφελεῖ τὴν Τουρκίαν, διὰ τὴν ὁποίαν οὐδὲν δικαίωμα ἀπορρέει ἀπὸ τὴν σύμβασιν, δι’ ὃν λόγον καὶ τὰ περὶ μὴ στρατικοποιήσεως τῆς Καρπάθου, ὀνομαστί μνημονευομένης εἰς τὴν συνθήκην, ἀποτελοῦν ρήματα, κενὰ περιεχομένου καὶ εἰς μηδὲν ἰσχύοντα.
Αὐτὴ εἶναι ἡ μόνη ἀπάντησις εἰς τὰ «πομφολυγοπαφλάσματα» τῆς Τουρκίας περὶ ἀποστρατικοποιήσεως τῆς Καρπάθου. Καὶ αὐτήν, τὴν κοινῶς γνωστὴν ἀρχήν, ὀφείλει νὰ ὑπομιμνήσκῃ ἡ Ἑλλὰς εἰς τὴν ταραχοποιὸν γείτονα, ἡ ὁποία ὡς μόνην φαντασιώδη «γαλάζια Πατρίδα» δικαιοῦται στὸ Αἰγαῖο μόνον τὰ τρία μίλια ἀπὸ τῶν ἀκτῶν της, καὶ στὸ βόρειον (Συνθήκη Λωζάννης) καὶ στὸ νότιον (Συνθήκη Παρισίων). Τὰ ὑπόλοιπα εἶναι μωραὶ ζητήσεις καὶ ἔριδες νομικαί, ἐναντίον τῆς ἀληθείας καὶ τῆς διεθνοῦς νομιμότητος. Ἐνθυμίζει ἡ Τουρκικὴ ἀερολογία ὀλίγον Δὸν Κιχώτην κατὰ Ἀνεμομύλων. Ἐπιβάλλεται ρητὴ ἀπάντηση ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα. Ἐν περιπτώσει σιωπῆς θὰ ἰσχύσῃ τὸ «δόσε λόγο στὸν χωριάτη κ.λπ.».
ΔΕΥΤΕΡΟΝ:
Ἐνοχλεῖ πολὺ τοὺς Ἕλληνες, μὲ τὴν σωρείαν τῶν οἰκονομικῶν τους προβλημάτων, τὸ ἀναγγελθὲν διὰ στόματος τοῦ πολιτικῶς ἀπροσδιορίστου Πρωθυπουργοῦ τῆς Ἑλλάδος, (ὁ πατὴρ εἶχε δηλώσει δι’ ἑαυτόν του τὸ 1965 εἰς δημοσιογράφον τοῦ Λιβάνου ὅτι «πολιτικῶς ἀνήκει εἰς τὴν ἀριστεράν τοῦ Κέντρου») ὅτι θὰ καταβάλῃ προώρως δόσιν δανείου ἑπτὰ δισεκατομμυρίων εὐρὼ πρὸς τὴν Γερμανίαν.
Καὶ ὁ κάθε Ἕλλην, νομικὸς ἢ μή, προβληματίζεται: Ἡ Γερμανία ὀφείλει ὡς κεφάλαιο καὶ τόκους, πολὺ περισσότερα εὐρώ, τὰ ὁποῖα εἶναι ὁπωσδήποτε ἀπαιτητά. Θὰ ἀνέμενε λοιπὸν ὅτι πλείονες τῶν σιτιζομένων ἀφθόνως νομικῶν συμβούλων τοῦ Πρωθυπουργοῦ, θὰ ἀπέτρεπον ἀπὸ κάθε πληρωμὴν πρὸς τὴν Γερμανίαν, προβάλλοντες τὴν ἔνστασιν συμψηφισμοῦ τῆς ἐκ δανείου ὀφειλῆς τῆς Ἑλλάδος πρὸς τὴν ἐκ δανείου τεραστίαν ὀφειλὴν τῆς Γερμανίας πρὸς τὴν Ἑλλάδα.
Δι’ ὅλα αὐτὰ ἀπαιτεῖται φρόνημα καὶ ὄχι «ὑπακοὴ» πρὸς τοὺς σφαγεῖς Γερμανούς. Ἀναζητοῦνται, λοιπόν, Ἕλληνες.
Ἐν Ἀθήναις τῇ 27-3-2026