Ὁ Ὅσιος Νικηφόρος, γεννήθηκε στὸ Καρδάμυλα τῆς Χίου περὶ τὸ 1750 μ. Χ.
ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς καὶ τὸ ἀρχικό του ὄνομα ἦταν Γεώργιος. Σὲ νεαρὴ ἡλικία ἀφοῦ σώθηκε ἀπὸ τὴν ἀρρώστια τοῦ λοιμοῦ ἀφιερώθηκε ἀπὸ τοὺς γονεῖς του στὴν Παναγία τὴ Νεαμονήτισσα, γιὰ νὰ Τὴν ὑπηρετήσει. Ἐν συνεχείᾳ εἰσῆλθε στὴ Νέα Μονὴ καὶ ἐκάρη μοναχὸς καὶ ἔλαβε τὸ ὄνομα Νικηφόρος.
Ἡ Ἀδελφότητα τῆς Νέας Μονῆς τὸν ἔστειλε στὰ Σχολεῖα τῆς Χίου. Δασκάλους του εἶχε τοὺς Γαβριὴλ Ἀστρακάρη, Νεόφυτο Καυσοκαλυβίτη καὶ τὸν λόγιο καὶ ἱεροκήρυκα Ἰάκωβο Μαῦρο. Στὴ Νέα Μονὴ μένει διαρκῶς κοντὰ στὸν σεβάσμιο Γέροντα Ἄνθιμο τὸν Ἁγιοπατερίτη.
Μετὰ τὸ τέλος τῶν σπουδῶν του ἐπανέρχεται στὴ Μονή, χειροτονεῖται διάκονος καὶ στὴ συνέχεια πρεσβύτερος. Διορίζεται Διδάσκαλος στὴ Σχολὴ τῆς Χίου ἐπὶ σχολαρχίας Ἀθανασίου του Πάριου ὡς τὸ 1802 μ. Χ., ὁπότε ἀνέλαβε τὴν Ἠγουμενία τῆς Νέας Μονῆς.
Λόγῳ τῆς ἀκαταστασίας στὴν Ἱερὰ Μονὴ καὶ τῶν ποικίλλων ἀντιδράσεων τῶν πατέρων, ἀποχώρησε ἀπὸ αὐτὴ καὶ κατέφυγε στὸ Ρεστά, στὸ μονύδριο τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, ὅπου μόναζε καὶ ὁ ἱεροδιδάσκαλος Ἰωσὴφ ἀπὸ τὰ Ἄγραφα. Ὑπὸ τὴν ἐπίδραση τοῦ Ἁγίου Μακαρίου, ποὺ βρισκόταν στὰ τελευταῖα ἔτη τῆς ζωῆς του, καὶ μὲ τὸν ὁποῖο ἦταν πάντοτε σὲ συχνότατη ἐπικοινωνία, καὶ τοῦ μεγάλου διδασκάλου Ἀθανασίου Παρίου, ποὺ ἀπὸ τὸ 1812…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr