Θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον.

Έζησα και φέτος τόσες ευκαιρίες και ωραίες στιγμές!
Ένα δυνατό σύνθημα και έναν ύμνο, να τραγουδώ από την καρδιά μου, «Μην αποκάμεις μαχητή μες το ταξίδι το μακρύ»!
10 Νεομάρτυρες Αγίους από την πρόσφατη Ιστορία, νέους περίπου στην ηλικία μου, που ήρθαν φέτος σε κάθε Ομάδα ως προστάτες, αστέρια φωτεινά που λάμπουν στο στερέωμα της Εκκλησίας και μας οδηγούν στον αγώνα της ζωής!
1 σύστημα βράβευσης που μας κλήρωνε στον… τροχό της τύχης και 5 μοναδικά δημιουργικά εργαστήρια: μάθαμε να χορεύουμε, να φτιάχνουμε μπρελόκ, εικόνα με το σύνθημα μας και κόμικ*!
Και κάπου ανάμεσα εκεί στις συζητήσεις με την Ομάδα μου, τις όμορφες διακοσμήσεις στα σπιτάκια, την γυμναστική και τα πρωινά παιχνίδια, την βιβλιοθήκη και τις ώρες μελέτης, το πικ-νικ στη φύση και το πολυπόθητο λούνα-παρκ προβάλλουν ενδιαφέρουσες παρουσιάσεις, για την σωστή στάση του σώματος, την στοματική υγιεινή και ασκήσεις έκτακτης ανάγκης, για την αιμοδοσία, ιεραποστολικές εξορμήσεις και τους κρυπτοχριστιανούς σήμερα!
Πως μπορώ να ξεχάσω φυσικά, το απόγευμα που μεταμορφώθηκε η τραπεζαρία μας σε «Gelateria» στην οποία απολαύσαμε με επαγγελματικό σέρβις παγωτό, τα οργανωμένα παιχνίδια στο φως της ημέρας αλλά και τη νυχτερινή δροσιά και τα συζητητήρια μας για τα social media, την μοναξιά και τη φιλία!
Με θυμάμαι, ακόμη, να ετοιμάζομαι με την Ομάδα μου για το φεστιβάλ την βραδιά της ημέρας Μουσικής, ν’ απολαμβάνω τα με τόση αγάπη και αυταπάρνηση λαχταριστά γεύματα και να δείχνω την ευγνωμοσύνη μου στο αφιερωμένο γεύμα στις κυρίες μας!
Ήταν σαν να ‘θελα και εγώ να γευτώ από «των αθανάτων το κρασί» που πότισε όλες τις ηρωικές μορφές εκείνου του τραγικού καλοκαιριού του 1974… Ταξίδεψα για να παρακολουθήσω μία προς μία όλες τις πονεμένες στιγμές που συνέθεσαν το δράμα του Κυπριακού Ελληνισμού και φέτος, ακριβώς 50 χρόνια μετά, ν’ αποτίνω φόρο τιμής στους αγνοουμένους, τους διωγμένους, τους αδικοχαμένους αδελφούς της νήσου που φέρει ακόμη πάνω της τα σημεία της φρικτής εισβολής. Ζωγράφισα πανό, φώναξα συνθήματα και η καρδιά μου πόνεσε παρακολουθώντας την αληθινή ιστορία μιας γνωστής Κυπριακής οικογένειας σε θεατρικό δρώμενο.
Πρωταθλήματα, χοροί, βόλτες, ψυχαγωγία, η πρωινή ανάβαση στο βουνό για ανατολή, ηχογράφηση, επιτραπέζια, προβολές… Και πρωί – βράδυ ραντεβού στο ναό και τον ιστό της σημαίας… Στέκομαι στις πιο ιερές ώρες της κατασκήνωσης, της εξομολόγησης, της συζήτησης με τους πνευματικούς, τις ώρες της Λατρείας.
Εκεί που η ψυχή ανεβαίνει και παίρνει αποφάσεις για μια ολόκληρη ζωή.
Αναπολώ τις στιγμές που τραγουδούσα με τις φίλες μου τα βράδια στο μπαλκόνι του ναού και αγνάντευα τ’ άπειρα αστέρια… Και από την γαλήνη του βουνού, πίσω στους ρυθμούς της ζωής, πίσω στο σπίτι, στο σχολείο, στη ζωή… Φασαρία, διάβασμα, παρέες, όνειρα, προβληματισμοί… Σαν να χάνομαι ανάμεσα στον κόσμο… Και κάπου εκεί, κάθε στιγμή, ακούω μια σιγανή φωνή να μου ψιθυρίζει…
Θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον.