Ο Θεόφιλος ο μυροβλήτης ήταν ένας από τους πιο γνωστούς αγίους της Μακεδονίας και του Αγίου Όρους.
Γεννήθηκε το 1460 στη Ζίχνη (σημερινή Νέα Ζίχνη Σερρών) από ευσεβείς γονείς και είχε καλή μόρφωση, που τον έκανε έναν από τους καλύτερους καλλιγράφους της εποχής του. Αρχικά ήταν γραμματέας του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Νήφωνα και μετά του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Ιωακείμ.
Παρότι του προσφέρθηκαν υψηλές θέσεις, ακόμα και ο πατριαρχικός θρόνος, ο Θεόφιλος διάλεξε να γίνει μοναχός, ζώντας με ταπείνωση. Μονάζοντας στο Βατοπέδι, μετά στη Μονή Ιβήρων ως βιβλιογράφος και τέλος αποσύρθηκε στο Κάθισμα του Αγίου Βασιλείου κοντά στη Μονή Παντοκράτορος, όπου ζούσε με αυστηρή άσκηση και συνεχή προσευχή.
Ο Θεόφιλος ήταν μεγάλος ασκητής αλλά και εξαιρετικός καλλιγράφος και βιβλιογράφος. Η αγάπη του για τα γράμματα άφησε μεγάλη κληρονομιά. Την εποχή που η τυπογραφία δεν υπήρχε στην Ανατολή, η αντιγραφή χειρογράφων ήταν ιερή δουλειά, και εκείνος ήταν κορυφαίος σε αυτό.
Στο Άγιο Όρος αντέγραψε πολλά εκκλησιαστικά κείμενα και έργα των Πατέρων της Εκκλησίας με πολύ όμορφη και καθαρή γραφή, που έμοιαζε με τυπωμένα βιβλία λόγω της ακρίβειάς της. Εκτός από αντιγραφέας, ήταν και συγγραφέας. Έγραφε σε σημαντικούς ανθρώπους της εποχής, όπως Πατριάρχες, για θεολογικά ζητήματα και έδινε πνευματικές συμβουλές. Έγραψε κείμενα που βοηθούσαν τους χριστιανούς να αντέξουν τις δυσκολίες της εποχής, συνδυάζοντας την αρχαία ελληνική σοφία με τη χριστιανική διδασκαλία. Το έργο του ήταν σημαντικό για τη διατήρηση της ελληνικής γλώσσας και της ορθόδοξης παράδοσης στα πρώτα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Τα βιβλία του χρησιμοποιούνταν στα μοναστήρια για αιώνες.
Σήμερα πολλά από τα χειρόγραφά του φυλάσσονται στις βιβλιοθήκες των μοναστηριών του Αγίου Όρους με την υπογραφή του: «Θεόφιλος ο ευτελής μοναχός». Ο όσιος έδειξε μεγάλη ταπείνωση ακόμα και στον θάνατό του το 1548.
Ζήτησε από τον μαθητή του Ισαάκ να μην τον θάψει κανονικά, αλλά να δέσει το σώμα του με σχοινί και να το σύρει στο δάσος για να φάνε τα θηρία, γιατί θεωρούσε ότι δεν άξιζε κανονική ταφή. Ο μαθητής το έκανε, αλλά τότε το σώμα άρχισε να βγάζει ευωδία και άγιο μύρο. Οι μοναχοί της Μονής Παντοκράτορος είδαν το θαύμα, μετέφεραν το λείψανο με τιμές και τον έθαψαν στο μοναστήρι. Ο άγιος θεωρείται προστάτης της Νέας Ζίχνης.
Ένα τεμάχιο από τα λείψανά του υπάρχει στον ναό της πόλης, ενώ η τιμία κάρα του και άλλα μέρη φυλάσσονται στην Ιερά Μονή Παντοκράτορος στο Άγιο Όρος.
Αν βρήκατε ενδιαφέρουσα τη ζωή του Αγίου, μη διστάσετε να την κοινοποιήσετε.